HARRAN’IN GELİNİ “Benden korkuyor musun?” Soru beklemediğim bir anda geldi. Başını hafifçe yana eğmişti. Gözlerinde daha önce görmediğim bir hayal kırıklığı vardı. Ama o hayal kırıklığının altında, saklamaya çalıştığı başka bir şey daha görüyordum. Korku. Beni kaybetmekten korkuyordu. “Niye korkayım?” “Benim kim olduğumu biliyorsun.” “Biliyorum.” Gözlerinin içine baktım. “Ama sen de benim kim olduğumu biliyorsun?” Yüzündeki ifade bir anda değişti. “Sen kimsin, Eslem?” “Kimsenin önünde eğilmeyen bir kadın.” Aramızdaki mesafe azaldı. Sesini alçalttı. “Ya bir gün benim için eğilmek zorunda kalırsan?” Gözlerim ıslaktı. Zorla gülümsedim ama içimde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim. “O gün geldiğinde bile başımı eğmem, Miran Karahan.” Bakışları yüzümde dolaştı. “İşte asıl sorun da bu ya…” “Neymiş sorun?” Gözlerini gözlerime sabitledi. “Seni kendime nasıl boyun eğdireceğim değil, senden nasıl vazgeçeceğim.” Nefesim kesildi. Bir anlığına bütün öfkem, bütün sorularım ve içimde büyüyen korku sustu. Yalnızca onun gözlerine baktım. Miran elini kaldırdı. Yanağıma düşen bir saç telini kulağımın arkasına yerleştirmek ister gibi yaklaştı. Fakat parmakları yüzüme değmeden durdu. “Bana bak,” diye fısıldadı. Zaten bakıyordum. “Bir kez olsun beni düşmanın gibi görme.” “Öyle davranmam için bana bir sebep verme.” Gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı. Sonra elini indirdi. “Bana güvenmeni istiyorum.” “Güven, istenerek verilen bir şey değil, Miran Karahan. Güven Kazanılır.” Başını hafifçe salladı. “Biliyorum.” “Öyleyse bana gerçeği anlat.” Uzun bir sessizlik oldu. Bir an konuşacak sandım. Yüzündeki gerginlik azaldı, dudakları aralandı. Fakat sonra bakışları yeniden sertleşti. “Henüz anlatamam.” Gözlerimden yeni bir yaş süzüldü. “Öyleyse benden de burada kalmamı bekleme.” Bu kez geri çekilmedi. Ama bana dokunmadı da. Aramızda birkaç adımlık mesafe vardı. O mesafe, o ana kadar aramızda oluşan bütün yakınlıktan daha büyüktü. “Bu gece bir karar vermek zorunda değilsin,” dedi. “Ben kararımı verdim.” “Eslem…” “Bana zaman isteme. Bana gerçekleri ver.” Yerden bir dosya aldım. Eğilirken ellerimin titrediğini fark ettim. Dosyayı masanın üzerine bıraktım. Kapıya yöneldim. Tam çıkacakken arkamdan seslendi. “Eslem.” Durdum ama dönmedim. “Bana bir kez daha bak.” Gözlerimi kapattım. Bunu yaparsam kalacağımı biliyordum. Onun yüzündeki o ifadeyi bir kez daha görürsem, bütün öfkeme rağmen ona yaklaşmak isteyeceğimi biliyordum. Ama dönmedim. “İyi geceler, Miran Karahan.”

DOLUNAYIN ARDINDAN 🌙 Bazı aydınlıklar, karanlıktan doğar. Bir dünyada insanlar yalnızca kim olduklarıyla değil, nasıl göründükleriyle de yargılanıyordu. Ten renkleri değiştiriliyor, hayatlar başkaları tarafından şekillendiriliyor ve eşleşmeler birer seçim değil, zorunluluk olarak dayatılıyordu. Özgürlük, insanların unutmaması gereken bir kelimeydi; fakat kimse onun ne anlama geldiğini hatırlamaya cesaret edemiyordu. Luna Biran ise bu düzene ait değildi. Onun teni değişmiyor, geçmişi peşini bırakmıyor ve içinde susturamadığı bir ses yaşamaya devam ediyordu. Herkesin boyun eğdiği bir dünyada Luna’nın varlığı bile başlı başına bir tehditti. Ta ki yolları, hakkında kimsenin konuşmaya cesaret edemediği bir adamla kesişene kadar.. Agah. Sessizliğiyle sırlarını saklayan, gücüyle korunan ve karanlığın tam ortasında duran bir adam. Luna, ona güvenmenin bir kurtuluş mu yoksa kendi sonunu hazırlamak mı olduğunu bilmiyordu. Çünkü bu dünyada hiçbir şey göründüğü kadar basit değildi. Ne eşleşmeler, ne dostluklar ne de kalbin en beklenmedik anda hissettiği o tehlikeli yakınlık.. Bazı sırlar ortaya çıktığında yalnızca hayatlar değil, bütün bir düzen değişebilirdi. Peki Luna, gerçeğe ulaşmak uğruna kendinden ne kadarını kaybetmeye hazırdı? Dolunayın Ardından — Her karanlığın ardında bir sır, her sırrın ardında bir bedel vardır.

Lara, hayatını yeniden kurmaya çalışan 24 yaşında genç bir kadındır. Annesinin ölümünden sonra geriye kalan borçlar yüzünden hiç tanımadığı, güçlü ve zengin bir iş insanı olan Demir Arslan'ın karşısına çıkar.Demir ona beklenmedik bir teklif sunar: Bir yıl boyunca karısı rolünü oynayacaktır. Karşılığında ailesinin borçları silinecek ve kendisine yeni bir hayat kurması için para verilecektir.Lara teklifi kabul eder. Çünkü Demir'in dünyasında tek bir kural vardır:“Bana âşık olabilirsin. Ama beni asla tanımaya çalışma.”Başlangıçta bu evlilik yalnızca bir anlaşmadır. Ayrı odalar, kurallar, soğuk bakışlar ve birbirine güvenmeyen iki insan…Fakat Lara bir gece Demir'in çalışma odasında annesinin eski bir fotoğrafını bulur.Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazmaktadır:“Kızını koruyacağına söz vermiştin.”Demir, Lara'nın annesini nereden tanımaktadır? Onunla neden evlenmiştir? Ve bu evlilik gerçekten bir anlaşma mıdır, yoksa yıllardır hazırlanan bir planın son parçası mı?Lara cevapları aradıkça kocasına duyduğu öfke, istemediği bir çekime dönüşür. Demir ise sakladığı gerçekleri açıklarsa Lara'yı kaybedeceğini bilmektedir.Çünkü Lara'nın bilmediği bir şey vardır: Demir, onunla ilk kez karşılaşmamıştır