Mistaken For Lorenzo De Luca's Woman

Mahinang bumuhos ang ulan sa maliit na probinsiya ng Romblon habang tahimik na nakatanaw si Samantha Reyes sa lumang telebisyong nasa sala nila. “Roma…” Mahina niyang sambit habang nakatitig sa makukulay na ilaw ng lungsod na ipinapakita sa screen. Pitong taong gulang pa lamang siya noon, ngunit tila may kakaibang paghila na siyang nararamdaman sa bansang iyon. Habang ang ibang bata ay abala sa paglalaro sa labas, siya naman ay tahimik na nangangarap—isang pangarap na makarating sa Italy balang araw. “Samantha, kumain ka na,” tawag ng kanyang ina mula sa kusina. “Sandali lang po, Mama.” Ngumiti si Celeste Reyes habang pinagmamasdan ang anak. Siya ay isang simpleng maybahay—mapagmahal at handang gawin ang lahat para sa pamilya. Ang asawa niyang si Roberto Reyes ay isang masipag na mangingisda at tricycle driver. Si Samantha ang panganay sa tatlong magkakapatid: si Sofia, ang tahimik ngunit matalino; at si Gabriel, ang bunso na makulit ngunit malambing. Hindi man marangya ang buhay, puno naman ito ng pagmamahalan. “Sabi ko sa ’yo, balang araw pupunta ako sa Italy,” pagmamalaking sabi ni Samantha habang kumakain sila. Napatawa si Roberto. “Ang layo naman no’n, anak.” “Hindi po imposible,” sagot niya agad. “Bakit Italy?” tanong ni Sofia. Nagkibit-balikat si Samantha. “Parang may tumatawag sa akin doon.” Nagtawanan ang pamilya, ngunit hindi nawala sa kanya ang pangarap. Sa paglipas ng panahon, lalo siyang nahumaling sa Italy. Mahilig siyang manood ng documentaries tungkol sa Roma, Venice, at Florence. Hanggang sa isang gabi, ipinakita ng kaibigan niyang si Mia ang trailer ng isang pelikula. “Panoorin mo ’to, Samantha.” At doon niya unang nakita si Massimo Torricelli. Matapang, dominante, misteryoso—isang imahe ng lalaking Italyano na bumuo ng ideal niya. “Crush mo ’yan no?” tukso ni Sofia. “Ano ka ba,” depensa niya kahit namumula. Ngunit mula noon, naging hopeless romantic si Samantha. Isang Italyano ang naging ideal niya: protektado, matapang, at may presensya. Ngunit may isang bagay siyang hindi kailanman pinaniwalaan—ang mafia. “Hindi totoo ’yan,” madalas niyang sabihin. “Pelikula lang ’yan.” Lumipas ang mga taon. Sa edad na dalawampu’t pito, nanatili siyang single. Hindi dahil walang nanliligaw, kundi dahil mas pinili niyang unahin ang pamilya. Nagtapos siya ng IT course at nagsimulang mag-freelance—gumagawa ng websites at systems para sa maliliit na kliyente. Pa-isa-isa ang kita, pero pinipilit niyang makatulong sa pamilya. “Pa, may natapos po akong project,” sabi niya habang inaabot ang kaunting pera sa ama. Tiningnan ni Roberto ang pera. “Pinaghirapan mo ’to?” “Opo.” Napabuntong-hininga siya. “Sana hindi ka nahihirapan.” Ngumiti si Samantha. “Okay lang po. Para po sa inyo ’to.” Ngunit alam niyang hindi sapat ang ganitong buhay. Isang umaga, nagbago ang lahat. “Anak!” tawag ni Celeste. Tumingin si Samantha sa cellphone at nanlaki ang mata niya. Congratulations. You have been accepted for employment in Italy. Nanginig ang kanyang kamay. “Ma… natanggap ako.” Napaluha si Celeste at niyakap siya. Maging si Roberto ay natahimik, pilit pinipigil ang emosyon. Kinabukasan, nagdesisyon ang pamilya. Sa maliit nilang sala, tahimik ang lahat. “Sigurado ka ba, anak?” tanong ni Celeste. Tumango si Samantha. “Para po ito sa atin.” Napaluha ang ina. “Mahalaga ka sa amin higit sa lahat.” Si Sofia ay humigpit ang hawak sa kamay niya. “Mag-video call ka palagi.” Si Gabriel ay umiiyak. “Babalik ka, ’di ba?” “Pangako,” sagot niya. Dumating ang araw ng kanyang pag-alis. Sa airport, mahigpit siyang niyakap ng pamilya. “Mag-ingat ka doon,” sabi ni Celeste. “Proud ako sa’yo,” sabi ni Roberto. “Babalik ako,” bulong niya. Pag-alis ng sasakyan, unti-unting naglaho ang kanyang pamilya sa paningin niya. At sa unang pagkakataon, ramdam niya ang bigat ng pag-alis. Ngunit hindi niya alam na hindi simpleng trabaho ang naghihintay sa kanya sa Italy. Hindi niya alam na may mundong naghihintay—isang mundong hindi niya kailanman pinaniwalaan. Isang mundong puno ng lihim, kapangyarihan, at panganib. At sa gitna nito… isang pangalan ang magbabago ng lahat: Lorenzo De Luca. Isang lalaking kinatatakutan. Isang lalaking may kapangyarihang hindi kayang intindihin ng ordinaryong tao. At isang lalaking hindi niya alam na magmamay-ari ng kanyang kapalaran. Pagkababa pa lamang ng eroplano, agad na humampas sa balat ni Samantha Reyes ang malamig at preskong hangin ng Italya. Napahigpit ang hawak niya sa maliit na bag habang dahan-dahang bumababa sa hagdan ng sasakyang panghimpapawid. “Grabe…” mahina niyang bulong, habang hindi mapigilan ang ngiti sa kanyang labi. Sa bawat hakbang niya, pakiramdam niya ay unti-unti niyang naaabot ang pangarap na matagal niyang iningatan mula pagkabata. Iba ang hangin, iba ang paligid—parang nasa loob siya ng isang pelikula na dati ay pinapanood lang niya sa telebisyon. Pagpasok niya sa paliparan ng Milan, agad siyang napahinto. Malawak ang espasyo, makintab ang sahig, at napakaraming taong naglalakad mula sa iba’t ibang bansa. Iba’t ibang wika ang kanyang naririnig—Ingles, Italyano, at iba pa na hindi niya maintindihan. Saglit siyang natigilan sa gitna ng dami ng tao. Pagkatapos ay unti-unting ngumiti. At sa sobrang tuwa, hindi niya napigilan ang sarili. “Italy… nandito na talaga ako…” bulong niya, habang nangingilid ang luha. Bigla siyang napatawa sa sarili, parang hindi makapaniwala na totoo ang lahat. Pagkalabas niya ng airport, sumabog ang emosyon niya. “WELCOME TO MILAN, ITALY, SELF!!!” sigaw niya habang tumatalon-talon sa gitna ng kalsada. Napatingin ang mga tao sa kanya—may mga natatawa, may mga nagtataka. Biglang nanlamig si Samantha sa hiya. “Ah—sorry! Sorry po!” sabi niya habang nagkukumahog na yumuko at mabilis na naglakad palayo, natatawa pa rin sa sarili. “Grabe ka, Samantha…” bulong niya, hawak ang dibdib dahil sa sobrang excitement at kahihiyan. Habang naglalakad siya, napahinto siya sa isang malaking tarpaulin sa gilid ng kalsada. At doon niya siya nakita. Isang matikas at gwapong lalaki. Malamig ang ekspresyon, ngunit may kakaibang presensya na kahit larawan lang ay nakakakabog ng dibdib. “Ha… kilala ko siya…” gulat niyang sabi. Napakurap siya nang ilang beses. “Grabe… mas gwapo pala siya sa personal… este, sa malaking picture pala!” natatawa niyang sabi habang napahawak sa dibdib na parang kinikilig. Ang nasa tarpaulin ay si Massimo Torricelli—isang pangalan na minsan na niyang nakita sa mga pelikula at social media, ngunit ngayon lang niya ulit naalala nang ganito kalapit. Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang kilig at excitement siyang naramdaman sa bagong mundong kinapapalooban niya. “Focus, Samantha… trabaho ang pakay mo dito,” paalala niya sa sarili. Ilang sandali pa, huminto ang isang itim na sasakyan sa harap niya. Bumaba ang isang lalaking naka-formal suit at lumapit sa kanya. “Miss Samantha Reyes?” tanong nito. “Yes, that’s me,” sagot niya. “I’m from the company. I will escort you to the headquarters.” Napabuntong-hininga siya nang maluwag. “Finally…” Habang nasa sasakyan, nakadungaw si Samantha sa bintana. Pinagmamasdan niya ang lungsod ng Milan—malinis, moderno, at puno ng matatayog na gusali. “Parang panaginip lang…” mahina niyang bulong. Mabilis ang biyahe hanggang sa huminto sila sa harap ng isang napakalaking gusali. Moderno ito, makintab ang salamin, at tila hindi ordinaryong kumpanya. “Dito pala ako magtatrabaho…” mahinang sabi niya, puno ng pagkamangha. Sa loob, tahimik, organisado, at puno ng mga seryosong empleyado. Ramdam agad niya ang bigat ng propesyonal na kapaligiran. Ilang sandali pa, lumabas sa screen ang kanyang supervisor. “Welcome to the company,” mahinahong bati nito. Ipinaliwanag na sa hotel muna siya titira habang inaayos ang kanyang mga dokumento. “Hotel, ma’am?” gulat niyang tanong. “Yes. Everything has been arranged for you.” “Oo po… thank you,” sagot niya, medyo kinakabahan pero excited. Pagdating niya sa hotel, napahinto siya. “Grabe… ganito pala ‘to kaayos…” Malawak ang kwarto, maaliwalas, at sobrang linis. Ngunit sa kabila ng ganda nito, biglang bumigat ang dibdib niya. Kinuha niya ang litrato ng kanyang pamilya. “Mama… Papa…” mahina niyang bulong. Bigla siyang napaluha. “Kaya ko ‘to… para sa inyo.” Kinuha niya ang phone at tumawag sa kanila. Sa screen, nakita niya ang mukha ng kanyang ina, ama, at mga kapatid—lahat masaya ngunit halatang nangangamba rin. “Anak, kumusta ka diyan?” tanong ng ina niya. “Ma, okay lang po ako. Nasa hotel na po ako. Ligtas po ako.” “Mag-ingat ka lagi ha,” sabi ng ama niya. “Opo, Pa. Pangako.” “Bumalik ka ha,” sabi ng kapatid niya. “Oo. Babalik ako.” Pagkatapos ng tawag, napaupo siya sa kama. “Hay…” mahinang bulong niya, habang pinipigilan ang luha. FLASHBACK – PAGPAPAALAM SA PILIPINAS Kinabukasan bago siya umalis, nasa maliit nilang sala ang pamilya. “Samantha… sigurado ka ba?” tanong ng ina niya. Tumango siya. “Para po ito sa atin.” Napaluha ang ina niya. Si Sofia ay mahigpit siyang niyakap. “Mag-message ka palagi ha!” Si Gabriel ay umiiyak. “Babalik ka, ’di ba?” “Pangako,” sagot niya. Si Roberto ay tahimik lang, tapos hinawakan ang balikat niya. “Proud ako sa’yo, anak.” Sa airport, mahigpit siyang niyakap ng pamilya. “Mag-ingat ka doon,” sabi ng ina niya. “Babalik ako,” bulong niya. Habang lumalayo ang sasakyan, unti-unting nawala sa paningin niya ang kanyang pamilya. Doon niya naramdaman ang tunay na bigat ng pag-alis. SIMULA NG BAGONG BUHAY Habang hawak niya ang kanyang pasaporte, mahina niyang sinabi: “Italy…” Hindi na ito pangarap lang. Simula na ito ng bagong buhay. Ngunit hindi niya alam na sa bansang ito… hindi lang trabaho ang naghihintay sa kanya. Kundi isang mundo na puno ng lihim, kapangyarihan, at panganib. At isang pangalan ang magbabago sa lahat: Lorenzo De Luca. Isang lalaking kinatatakutan. Isang lalaking may kapangyarihan. At isang lalaking hindi niya alam na magpapabago ng kanyang kapalaran. Tumingin si Samantha sa malaking bintana ng kanyang silid sa hotel. Ang lungsod ng Milan ay kumikinang sa gabi—parang libu-libong bituin ang bumaba at dumapo sa lupa. Bawat gusali ay may sariling ilaw, bawat kalsada ay tila may buhay pa rin kahit tahimik ang paligid. Maganda, moderno, at sadyang kaakit-akit tingnan. Ngunit sa likod ng lahat ng kagandahang iyon, may halong misteryo na hindi niya maipaliwanag o mabatid kung ano. “Bagong simula…” mahina niyang bulong habang nakatitig sa malayo, tila kinakausap ang sarili at ang lungsod na ngayon ay kanyang kinaroroonan. Pagkatapos makipag-usap at tawagan ang kanyang pamilya sa Pilipinas, napagpasyahan na niyang matulog. Pagod na pagod ang kanyang katawan mula sa mahabang biyahe at paglalakbay, at alam niyang kailangan niya ng sapat na lakas para sa unang araw ng kanyang pagtatrabaho kinabukasan. Humiga siya sa malambot na kama at hinila ang kumot hanggang sa kanyang dibdib. Tahimik ang paligid, malamig ang simoy ng hangin mula sa bentilador, at komportable ang lahat ng kanyang nararamdaman. Ngunit kahit ganito ang lahat, hindi pa rin kalmado ang dibdib at kalooban niya. Parang may kung anong bagay sa loob niya ang patuloy na bumubulong, parang may paparating na pangyayari na hindi pa niya nakikita o inaasahan. Sa kabilang dulo ng lungsod, sa isang gusaling mas malaki, mas malamig, at mas mahigpit ang pagpapatakbo kumpara sa iba, may isang pares ng mga mata na nakamasid sa dilim. Malamig, matalim, at walang anumang bakas ng damdamin. Si Lorenzo De Luca. Hindi siya nagsasalita, hindi siya gumagalaw, ngunit alam ng lahat na siya ang pinakamakapangyarihan at pinaka-mapanganib na presensya sa buong lungsod na ito.