มาเฟียเมียทิ้ง

“ฮู๊ย...ยเม้ย รีบมาอ่านเลยแก นิยายตอนล่าสุดนี่พระเอกโบ้แล้ว” เสียงกรี๊ดกร๊าดวี๊ดว้ายจากสาว ๆ ในเสื้อสีขาวกระโปรงนักเรียนสีน้ำเงินดังขึ้นจากมุมหนึ่งของร้าน ดึงความสนใจให้คนหน้าใสวัยเดียวกันอีกที่ผมมัดสูงเป็นหางม้า ซึ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ชะเง้อคอมอง “ด่ามันอีกค่ะลูกสาว ด่ามันเยอะ ๆ จำไว้ผัวที่ดีคือผัวใหม่” ถ้อยคำออกอารมณ์พ่นออกมาพร้อมขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กลุ่มนั้นขยับสุมหัวชิดกัน จุดมุ่งหมายสายตาอยู่ที่หน้าจอมือถือ สาวน้อยคนเดิมแสดงท่าทียึก ๆ ยัก ๆ ลอบมองด้วยสายตาเกรงใจมายังอีกคน “ไปหาเพื่อนเถอะเม้ย ฉันให้พัก ถ้าลูกค้าเยอะจะเรียกมาช่วย” เหมือนปล่อยจรวดออกสู่ท้องฟ้า เม้ยย้ายตัวเองออกจากเคาน์เตอร์ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนโดยเร็ว ผู้อนุญาตส่ายศีรษะปนรอยยิ้ม แล้วสนใจไปยังขนมเค้กในตู้กระจกใส นับและกะว่าพรุ่งนี้จะทำเค้กอะไร ชนิดไหนและกี่ชิ้นมาขาย “โห ฟาดมากแม่ ด่ามันอีกค่ะลูก ด่ามันอีก ให้อีพระเอกมันโบ้เยอะ ๆ” คราวนี้เสียงลั่นเป็นเชียร์มวยกันเลยทีเดียว มีเค้กมะพร้าวเหลือหนึ่งชิ้น เค้กเรดเวลเวตที่ขอบครีมสีขาวเริ่มแตกไม่สวย เค้กช็อคโกแลตหน้านิ่มรอยขีดบนหน้าเค้กดำ น่าจะเกิดจากไม่ระวังตอนคีบเค้กชิ้นอื่นขายลูกค้า ปรกติเธอจะเก็บสินค้าชิ้นไม่สวยแบบนี้ไว้กินเองในครอบครัว แต่วันนี้ตั้งใจจะไปตลาดนัด คงได้ซื้อของกินมาล้นตู้เย็นอีกเพียบ เค้กอาจเป็นหมัน อย่ากระนั้นเลย เอามาแบ่งกันกินเสียดีกว่า ว่าแล้วก็เยื้องกรายไปคั้นน้ำส้มปรุงไซรัปตัดด้วยเหลือนิดหน่อยเติมโซดาเพิ่มได้เครื่องดื่มชวนสดชื่นมาหนึ่งเหยือกใหญ่ ประดับปากด้านบนด้วยสะระแหน่เขียวสดใบจ้อย ไม่ให้เสียหน้าร้านกาแฟ พร้อมส้มฝานแว่นประดับเหยือกสามสี่ชิ้น จัดทุกอย่างลงบนถาดพร้อมแก้วเปล่าและเค้ก “อ่ะ พี่ให้กิน ฟรีนะไม่คิดเงิน” เธอโปรยมนต์เสน่ห์แห่งการค้า ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจแบบสวย ๆ “ขอบคุณค่าพี่หนูดี” สาว ๆ พนมมือไว้ ส่งเสียงขอบคุณพร้อมใบหน้าฉายความสุขล้นปรี่ “ขอแค่ช่วยถ่ายรูปโปรโมทร้านพี่หน่อย” ไม่ได้หวังผลนะ แต่ทำดีควรได้ดีสิ “ได้เลยค่า จะลงติ๊กต๊อกให้ด้วยเลย” มือสไลด์เปลี่ยนหน้าเข้าแอปพลิเคชันสุดฮิต หลายมือช่วยกันยกโน่นจัดนี่ ถ่ายลงมือถือตัดต่อลงแอปฯทั้งหมดใช้เวลาสิริรวมไม่ถึงห้านาที เอามาอวดให้ชื่นใจทันทีกันเลยทีเดียวเชียว เธอทึ่งทุกครั้งในความเก่งเรื่องเทคโนโลยีของสาว ๆ กลุ่มนี้ “เค้กพี่หนูดีสุดยอด!” ทันทีที่เค้กเข้าปากคำชมก็เปล่งออกเซ็งแซ่ “พี่หนูดีทำเค้กอร๊อย...อร่อย ฉันฝึกเท่าไรก็ยังไม่เก่งเท่า” “คุ้กกี้ที่เม้ยเคยทำมาให้ชิมก็อร่อยนะ มีฝีมือแล้ว เจ้ฉันเคยหัดทำ ออกมาแข็งปาหัวหมาได้เลย” เพื่อนให้กำลังใจ ริมฝีปากยังเปื้อนเค้กช็อคโกแลตหน้านิ่ม ส่วนมือเอื้อมไปเตรียมจ้วงเรดเวลเวต “สูตรคุกกี้ก็มาจากพี่หนูดีทั้งนั้นแหละ กว่าจะได้ขนาดนั้น เสียแป้งไปตั้งหลายถุง” เม้ยรินน้ำส้มโซดาลงแก้ว ดูดดับความเพลียใจในฝีมือตน “ค่อย ๆ ฝึกไป กว่าพี่จะทำขนมพวกนี้ได้ขนาดนี้ เสียทั้งแป้งทั้งครีมไปเยอะ น้ำตาลหมดเป็นตัน ๆ เลยมั้ง” เธอหัวเราะคิก นั่งรวมกลุ่มกับเหล่านักเรียนสาว “พี่หนูดีนี่ครบสูตรเลยนะคะ สวยก็สวย ทำอาหารก็เก่ง เป็นนางเอกในนิยายได้เลย” หวานกว่าเค้กก็ถ้อยคำชมนี่แหละ เธอไม่ปฏิเสธ ยังส่งยิ้มให้ “ถ้านางเอกในนิยายที่น้อง ๆ อ่านกันเมื่อกี้พี่ไม่อยากเป็นนะ ได้ยินด่าพระเอกกันอยู่ไม่ใช่เหรอ เดาว่าเขาต้องทำนางเอกร้องไห้แน่ ๆ” “เขาเรียกพระเอกแนวโบ้ค่ะพี่” เม้ยป้องปากกระซิบ “ใช่ ๆ แนวธงแดง เขียวแตงโม” คิ้วได้รูปขมวดมุ่น บางครั้งก็คิด โลกหมุนไปเร็วเกินไปหรือเปล่า หรือไม่เธอก็ตามโลกไม่ทัน ศัพท์สมัยใหม่เลยไม่คุ้น เม้ยเวทนาในความเอ๋อจึงช่วยอธิบาย “พระเอกโบ้ก็เป็นแบบขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างหมาโบ้ค่ะ ประเภทด่านางเอกเพราะเข้าใจผิดไว้เสียเยอะ พอรู้ความจริงก็เสียหมามาตามง้อไม่หยุด หลงรักนางเอกหนักมาก ทีนี้ให้ทำอะไรก็ทำ” เธอพยักหน้าเข้าใจ ในสมองนึกถึงนิยายเรื่องสวรรค์เบี่ยงบ้าง จำเลยรักบ้าง แต่ไม่กล้าเอ่ยออกไป กลัวจะโดนเด็กมองว่าเป็นป้าแก่ “แนวธงแดงก็พวกพระเอกร้าย ๆ ปากจัด ทำตัวเลว ๆ กับนางเอก ส่วนเขียวแตงโมก็ประเภททำตัวแสนดีอบอุ่น อยู่ใกล้แล้วรู้สึกสดชื่นเหมือนป่าไม้ แต่เนื้อในธงแดง เหมือนแตงโม” เปิดโลกเลยเชียวกับศัพท์แสงสมัยนี้ “แต่ใด ๆ ก็กลับมาโบ้เหมือนเดิม แล้วก็กลับมาคลั่งรักนางเอกมาก” สิ้นสุดคำอธิบายก็ตามมาด้วยเสียงวี๊ดว๊าย บางคนยกมืออุดปากหน้าแดง “มันกร๊าวใจมากนะพี่หนูดี พี่ต้องลองอ่านเรื่องนี้ เจ้หนูยังติดเลยเปย์เหรียญไปตั้งเยอะ” ปฏิบัติการป้ายยานิยายได้เริ่มขึ้น ต่างคนต่างยกมือถืออวยยศนิยายที่ตัวเองกรี๊ดเสียงเซ็งแซ่ไปหมด เธอหัวหมุนแต่ก็รู้สึกดีที่ได้อยู่ท่ามกลางความสดใสของเด็กสาว ๆ ทำตัวเองสดชื่น รู้สึกอายุลดลงย้อนกลับสู่วัยมัธยมปลาย หนูดีหรือชื่อจริงว่านีลา ครั้งหนึ่งก็เคยมองทุกอย่างสดใส มองโลกผ่านฟิลเตอร์สีชมพู ฝันหวานถึงรักนิรันดร์ หลงระเริงในความสวยของตน นีลาเคยเป็นที่หนึ่งในจอ เคยเป็นนางร้ายที่สวย เซ็กซี่ที่สุด ช่วงรุ่งโรจน์มีแต่คนเข้าหา ของขวัญราคาแพง ดอกไม้ช่อใหญ่ ดินเนอร์หรู มีเรือยอร์ต์ เครื่องบินเจ็ทมารับ ทุกอย่างล้วนเคยพบเจอหมด รวมถึงเคยเจอผู้ชายธงแดง ธงแตงโต อย่างสาวน้อยกลุ่มนี้อธิบายด้วย นั่นไง...ลูกค้าโต๊ะอื่นแอบมองนีลาอยู่ ยามปรายตาสายไปกลับแม้อีกฝ่ายจะหลบวูบ แต่เสียงยังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน “นางร้ายตกอับจริง ๆ ด้วยว่ะ เหมือนข่าวเลย โซ้ม...โทรมเนอะ” อาการหัวเราะคิกคักเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนนีลาคงหน้าเสีย เม้มปากเศร้าซึม แต่เวลาผ่านไปหนังหน้ากลับทนขึ้น มองคนพูดเหมือนหัวผักกาดพูดได้ คิดเสียว่าเสียงนกเสียงกา เลี่ยงไม่ใส่ใจให้เสียสุขภาพจิต ไม่ใช่นีลาไม่สู้คน เธอเคยปะทะคารม ปิดร้าน สาดกาแฟไล่คนปากดีก็เคย ก่อนเห็นหน้าตัวเองผ่านกระจก หน้าผากย่น หว่างคิ้วกระตุก แววตากระด้าง ปากโค้งบึนบึ้งโกรธเกรี้ยวราวกับนางยักษ์ขมูขี ช่างไม่สวย ไม่น่ามองเอาเสียเลย ตอนนั้นล่ะที่คิดได้ ทำไมจะต้องเอาคำพูดพวกนั้นมาเป็นมลภาวะเร่งให้แก่ก่อนวัย นีลายังอยากมีใบหน้าสวย ๆ แถมครีมทาอยู่ทุกวันนี่ก็แพง จะเสียเงินไปเปล่า ๆ ไม่ได้ นีลาเปลี่ยนมายเซ็ตใหม่ ในเมื่ออยากซุบซิบ อยากมอง ก็ปล่อยให้มองไป แต่กรุณาจ่ายค่ากาแฟ ค่าขนมในร้านเธอด้วย เธอจะเอาต่อทุนทำตัวให้สวย ให้มอง ให้ซุบซิบกันต่อ ส่วนใครที่คิดร้ายอิจฉาเธอ ก็จงอกแตกตายไปเสียฮึ ! กรุ๊ง...กริ๊ง กระดิ่งหน้าประตูร้านดังปนเสียงซอยเท้าถี่ ๆ “มามี้ ๆ” วัตถุเคลื่อนที่เร็วขนาดถังแก๊สปิกนิกพุ่งเร็วมาหานีลา สัญชาตญาณเผยมือออกกว้างทันใด ร่างเซผงะเมื่อวัตถุโถมเข้ามาไม่ได้มีเพียงหนึ่ง ทว่ามีถึงสอง “มามี้ ๆ” ความเจี้ยวจ๊าวนี้ พร้อมศีรษะปกคลุมผมนิ่มสีดำผลุบโผล่ซุกไซร้หน้าอกเธอ ทำนีลารู้สึกเหมือนตนเป็นแม่นก ที่ลูกน้อยโผซบเข้าอกอย่างวางใจ ความอุ่นละมุนแผ่ซ่านไปทั่วกาย “ครับ ๆ” ร่างโปร่งรีบพยุงตัวให้มั่นคง สองคนในอ้อมกอดยังเด็กนัก ออมแรงกันไม่ค่อยเป็น แต่ยังพออยู่เกณฑ์เธอรับไหว ไม่หงายหลังไปเสียก่อน “ไหนดูสิ ไปเล่นที่ไหนกันมา” มือจับไหล่กระจ้อยออกห่างไปหน่อย สภาพหัวเปียกเล็กน้อย แก้มยุ้ยของทั้งสองคนแดงปลั่งคงวิ่งแข่งกันมา “น้องเล็กซ์ น้องอัล อย่าวิ่งเร็วสิ เดี๋ยวล้ม” หนุ่มน้อยจ๋ายในชุดนักเรียนวิ่งตามเข้าร้านมา สภาพหอบแฮกจนนีลาสงสาร สงสัยคืนนี้ต้องทำหมูตุ๋นของโปรดเป็นรางวัลค่าเหนื่อยของพี่เลี้ยงคนนี้เสียแล้ว คนถูกเรียกทั้งคู่หาได้สนใจพี่เลี้ยงไม่ มองตรงมายังเธอ พื้นตาสีดำดังท้องฟ้ารัติกาลมีประกายวิบวับคล้ายดาวกะพริบ แบบเดียวกับยามเห็นคลิปหมูเด้งในไอแพด “มามี๊เลี้ยงเยติได้ไหม” ใช่มีแต่นีลาอึ้ง คนในร้านก็ตกอยู่ในอาการเดียวกัน จ๋ายอ้าปากพะงาบ ๆ เตรียมร้องห้าม “เยติ” มันตัวอะไรกันละนั่น แมวพันธุ์ใหม่? หนู? แย้? หรือว่าหมี? สมองหญิงสาวทำงานเร็วจี๋ จับภาพความน่าจะเป็นของสัตว์อะไรกับชื่อที่ว่า “เยติ บิ๊กฟุต ที่มีขนเยอะ ๆ ไงฮะ” เป็นสัตว์อะไรกันนะ ตอนเล่นละครผจญภัยนีลาไม่เคยรู้จักเจ้าตัวนี้นะเว้ย “แฮ่ม แล้วมามี้ต้องไปหาเจ้าตัวเยติที่ว่านั่นจากไหนละครับ” ทำเนียนไปก่อน ค่อยไปพึ่งเสด็จพ่อกูเกิ้ลทีหลัง บางทีอาจเป็นสัตว์ในจินตนาการ เธอไม่อยากทำลายจินตนาการของลูก เคยได้ยินไหม จินตนาการสำคัญกว่าความรู้น่ะ “อยู่ริมถนนข้างร้านฮะ” นิ้วป้อม ๆ ชี้อย่างพร้อมเพรียงไปที่ก้อนสีมอ ๆ มองไกล ๆ เหมือนกองพรมเก่า ๆ และที่สำคัญที่โผล่มาดำ ๆ นั่นหัวคนใช่ไหม สมองประมวลผลได้คำเดียวในสถานการณ์แบบนี้ ฉิบหายแล้ว!