The Wedding That Never Happened

"Perfect ka, Celes. Ikaw ang gusto kong makasama nang buhay." Mga salita nang ito ay pa rin nasukat ng alaala ni Celestine. Gabing tag-ulan, kasama ang mga ito ni Ramon under the ceiling of a quiet karinderia, eating balut and hagikgiking over the biro. Hinibilis niya ang ulo sa binatabang balikat nito, at sa lumampas na ingay ng ulan at init ng binatabang balikat nito, bumitaw ito ng mga pangako ng walang kasiguruhan. Ngunit sa mga oras na iyon, naniwala siyang totoo. Sa simpleng sulyap at haplos, ramdam niya ang kinabukasan. At ngayon, narito siya nakatayo sa harap ng altar, suot ang puting Vera Wang gown na pinili pa nila ni Ramon mula sa Hong Kong. Lahat ng bisita’y nakatitig sa kanya. Lahat ng bulaklak ay sariwa. Lahat ng plano ay buo. Ang wala lang… ay ang lalaking dapat ay naghihintay sa dulo ng aisle. Wala si Ramon. Tatlong minuto. Lima. Shampoo. Hanggang sa lumapit si Aunt Liza, ang tiyahin ni Ramon, hawak ang cellphone. Hindi makatingin nang diretso, nanginginig habang iniabot ang screen. Isang mensahe lamang. "Sorry. I can't do this." Walang paliwanag. Walang pangalan. Walang kahit anong respeto sa damdamin ng babaeng pinangakuan niya ng habangbuhay. Sa isang ancient condo unit in Quezon City, nakahandusay si Celestine sa malamig na sahig. Nakasuot lamang ng oversized t-shirt at lumang panty, basa ang buhok hindi dahil sa paliligo kundi sa pawis at luha. Hindi siya kumakain. Hindi natutulog. Hindi umiiyak sa harap ng iba. Pero sa loob, duguan na ang damdamin niya. Ang headlines ay paulit-ulit: "Heiress Left at the Altar: Ramon Lazaro Missing!" "The Perfect Wedding Turned Tabloid Tragedy." Pero mas masakit sa lahat, ang katahimikan ni Ramon. Hindi siya nagpakita. Hindi siya nagpadala ng mensahe. Para bang siya’y isang papel lang na pinunit at itinapon. At gabi-gabi, kahit pilit niyang alisin, bumabalik sa alaala niya ang mga gabing pinagsaluhan nila—lalo na ang huli, tatlong buwan bago ang kasal. Flashback: Villa sa Batangas Hubad silang magkayakap sa loob ng private villa. Mainit ang gabi, at mas mainit ang katawan ni Ramon habang hinahalikan siya sa leeg. "Celes…" bulong nito, marahang dinudunggol ng ilong ang balikat niya. "Gusto ko, araw-araw kitang gisingin ng halik." Tumawa siya, hinaplos ang likod nito. "At kung ayaw kong bumangon?" "Then I'll make you scream before breakfast." At ginawa nga niya iyon. Human pa naging si Ramon, pero mayroong dalang tiwala ang bawat haplos. Pinasadahan ng kanyang labi ang bawat sulok ng katawan ni Celestine kagaya lamang ng isang panata. Sinamba siya, tinuklas, at tinangay sa sukdulan. Tumatalilis ang dila nito pababa sa pusod niya, at sa bawat pagbaba, tinutunaw ang kanyang katinuan. Hindi niya nakilala kung masarap kung ang ibig sabihin ay dahil sa pisikal na sensasyon o kung ang ibig sabihin ay dahil sa paniniwalang minamahal siya nito habang ginagawa iyon. Ngunit ngayong iniwan siya, hindi niya alam kung alin ang mas masakit: ang pagkawala ni Ramon o ang pagkakasinungaling sa damdamin. Isang tawag sa lumang landline phone ang yumanig sa katahimikan ng gabi. Unknown number. “Hello? ” tanong niya, paos ang boses. “Celestine?” Hindi boses ni Ramon. Malalim. Hindi pamilyar. “Sino ’to? ” “May magtatangkang saktan ka. Ikaw ang target, hindi si Ramon. Kaya siya umalis.” Biglang nag-click ang linya. Bilin siya. Hindi siya makagalaw. Tila sinuryente ang buong katawan niya. Lasing lang ba ito? Prank? Pero ang boses… may bigat. Parang hindi basta biro. Pagkabukas ng cellphone na ilang araw nang patay, bumungad ang 97 unread messages, 45 voicemails, at 300+ missed calls. Lahat nagtatanong, nang-uusisa, at nakiki-awa. Ngunit isang mensahe lang ang tumatak. "Lumayo ka. Kapag hindi mo ginawa, baka sumunod ka sa kasalanan niya." Kasunod nito, may envelope sa ilalim ng pintuan. Isa itong letrato niya, kuha sa malayo nasa loob ng kanyang unit, nakadungaw sa bintana. Sa likod ng letrato: "Lahat ng akala mong totoo… kasinungalingan." Ngayon ay nasa Baguio City na siya. Nagpapanggap bilang si Celine Navarro, freelance writer. Tahimik. Di kilala. Di na siya si Celestine Villareal, ang babaeng iniwan sa altar. Isang hapon, while sitting in a coffee shop sa third floor ng isang boutique hotel, nagtype siya sa laptop wearing shades and a trench coat. May tumapat na lalaki. "Excuse me. Is this seat taken?" Ang boses ay baritono. Mabagal. Maingat. Nang tumingin siya, huminto ang mundo niya. Matangkad. Maayos ang buhok. May pilat sa ilalim ng kilay. Hindi mukhang turista. Hindi rin ordinaryo. Parang… bantay. "Wala. Umupo ka." "Salamat." Tahimik silang pareho habang nagsusulat. Pero bawat galaw ng lalaking ito ay may bigat. Parang may kinikimkim. "Writer ka rin?" tanong ni Celine. "Sort of. I write things I can't say." Napangiti siya. "Celine," pakilala niya, hindi binabanggit ang tunay. "Alaric," sagot nito. Isang mahigpit, hindi pakitang-taong pakikipagkamay. Simula noon, halos araw-araw silang nagkikita. Parehong kape. Parehong sulat. Pero si Alaric, hindi nagtatanong. Hindi umuusisa. Pero lagi siyang nandoon. Tahimik, ngunit tiyak. "May ipapakita ako," says Alaric. "Tiwala lang." Pinadala siya sa isang abandonadong greenhouse. Ito'y ayon kay Alaric, pagmamay-ari ng kanyang lola—ang tanging lugar na masaya ang kanyang alaala. Pinindot niya ito sa lumang upuan. Tahimik. Parehong nakikinig sa huni ng mga insektong hindi nakikita. "Bakit mo 'to pinapakita?" asks Celine. "Dahil gusto kong may ibang makaalala nito kung sakaling mawala ako." Nagtagpo ang tingin nila. At sa gabing iyon, hindi nila kailangan ng salita. Lumapit si Alaric, marahang hinawakan ang pisngi niya. Dahan-dahan ang halik, tila tinutunton muna kung papayag siya. Hindi siya tumutol. Sa halip, lumapit pa. Tinanggap ang mga labi nitong may panalangin. At sa bawat saglit na dumudulas ang palad ni Alaric sa balat niya, unti-unti niyang nakakalimutang minsan siyang iniwan. Hindi ito pagmamadali. Isa itong paghilom. Ang mga labi nito’y bumaba sa kanyang leeg, sa balikat, sa dibdib, tila kinikilala ang bawat sugat. Hanggang sa humantong sila sa sahig ng greenhouse, magkadikit ang katawan, mainit ang bawat hininga. Sa pagitan ng mga halik at mahihinang ungol, ramdam niya: hindi lang ito init ng laman. May kasamang galit, lungkot, at pag-asa. Sa nang iabot ng kanyang kamay ay si Celestine, kinuha ni Alaric ito sa isang ligalig na pagmamasid, at isinama ang palambot ng kanyang mga bisig: "Kung ayaw mo, titigil ako." Pero ang respond ni Celestine ay isang halik na mas mainit, mas malalim. Pagkatapos ng isang gabi, habang nakaidlip siya sa dibdib ni Alaric, may kumislap na ilaw sa labas ng greenhouse. Mabilis itong napansin ng lalaki. Tumayo agad. "May sumusunod sa atin," bulong nito. "Hindi ko ito sinabi… pero may mga taong may gustong manakit sa akin. At ngayong nakita ka na nila, baka hindi ka na ligtas." Pagbalik nila sa kanyang unit, may envelope sa doorknob. Sa loob: litrato nila ni Alaric magkayakap, halos walang saplot, nasa loob ng greenhouse. At sa likod ng larawan, isang sulat-kamay na babala: "Kilala namin siya, at hindi mo siya dapat pagkatiwalaan."