Maskenin Ardı (+18)

Geçmiş yanılgılar insanların yüzlerine sahte bir maske takar; kişinin kendi öz kişiliğini saklayabilmesi için verdiği emektir bu... Ve maske ardı ardına aralandığında, hiç beklemediğiniz imkânsızlıklar sizi bulur... (5 Yıl Sonra) Yeşim, Arda’ya geri döndü: "Bugün ekibimize yeni katılacak olanlar var." Arda verimsizce başını sallarken Cem, hayatında beş yıl önce yaşadığı o büyük kaybı hâlâ atlatmaya çalışıyordu. Arda gözlerini Cem’e çevirdi: "Bak Cem kardeşim, bildiğin şeyler zor. Ama beş yıl geçti, artık bazı mevcut gerçekleri kabullenmen gerekiyor. Sanem beş yıl önce öldü ve sen hâlâ onun yokluğuna alışamadın. Bu durum tüm işlerimizi zorlaştırıyor." Cem çaresiz gözlerle Arda’ya baktı: "Bizim hatalarımız yüzünden öldü Arda... Bizim salaklığımız, aptallığımız yüzünden öldü!" Arda sinirle gözlerini Cem’den ayırmadı: "Ya o kafana şunu sok! Emre emre aykırı bir adamdı. Bunu ne ben anlayabildim ne sen ne de Sanem!" "Anlamıyorsun! Kız kardeşim, o benim geçmişimden tutunduğum tek kalan parçamdı. Ne düzeldi söylesene? Yıllar geçti, intikam alabileceğimiz bir insan bile kalmadı. Yıllardır o beynini siktiğimin herifini bulamıyoruz! Anladın mı? Sanki yer yarıldı da içine girdi!" "Bulmak için çabalıyoruz, buradaki tüm ekip bunun için çabalıyor." "Ama beş yıldır hiçbir gelişme yok!" "Eğer böyle devam edersen elimizde hiçbir şey kalmayacak kardeşim, kendine gel artık!" Cem öfkesini sindirmeye çalıştı. Arda gözlerini Cem’den ayırmadı: "Bak Cem, bu gücü elde edene kadar Sıla ve Sanem’i kaybettik. Her birimizin hayatı bu beş yıl içerisinde neredeyse risk üzerine risk taşıyordu." "Bana olan şeyleri anlatıp durma Arda, bunların hepsini zaten biliyorum! Ama kendime yediremiyorum. Her şeyden önce ben Emre’ye körü körüne güvenmiştim." "Aslında Emre’nin ne mal olduğunu anlamamız gerekirdi. Kızdan..." Bir an sustu. Çünkü Arda da çok iyi biliordu ki devamında söyleyecekleri Cem’in kalbini parçalayacaktı. "Kızdan her fırsatta faydalanmaya çalıştı." Cem, Arda’nın cümlesini tamamlarken acı içinde başını geriye eğdi. "Onu bulamamak, kardeşime yaşattıklarını ona yaşatamamak canımı yakıyor. Sanki şu bedenimden ruhum çıkmak için çırpınıyor ama diğeri teslim olmamak için inatla direniyor." Arda, Cem’in omzunu sıvazladı: "Emin ol ki on yılımı da alsa ondan intikamımızı alacağız. Onu saklandığı delikten çıkarıp en büyük acıları yaşatacağım." Yeşim ekrandan başını kaldırıp kapıya döndü: "Misafirlerimiz geldi." Bir adam ve yanında iki kız kapı girişinde durmuş, ana ofisi inceliyordu. Etrafta birçok teknolojik alet vardı. Yeşim, üçünün de şaşkın bakışları arasında ayağa kalktı ve elindeki dosyaları Cem ile Arda’ya uzattı. Üçü de yanlarına doğru yaklaştı. "Ece Zorlu... Yaş yirmi altı..." diyerek mırıldandı Cem. "Derin Kılıç, yirmi dört yaşında..." diye devam etti Yeşim. "Burak Şanlı, yirmi beş yaşında..." diye sözü bitirdi Arda. Yeşim zaten tüm özgeçmişleri incelemiş ve onaylamıştı. Cem ve Arda dosyaları büyük bir hayranlıkla okuyordu. "Sizler harika bir eğitim almışsınız. Bu inanılmaz," diye söylenmeye devam etti Cem. Arda derin bir iç çekti ve Derin’e döndü: "Daha önce büyük bir suikast çetesinin içindeydin. Zayıf yapına ve hassasiyetine bakılırsa bayağı cesursun," dedi. "Ben bu yola uzun zaman önce çıktım. Taşıdığım tüm risklere rağmen görevimi yapmaya devam edeceğim," diye yanıtladı Derin. "Eğer kız kardeşim yaşıyor olsaydı bugün aynı yaştaydınız Derin. Bu yolun sizi nereden koparacağını bilemezsiniz." Derin’in gözleri bir an yumuşadı, sonra yeniden eski soğukkanlı ifadesine büründü: "Kaybettiğiniz kardeşiniz için sabır diliyorum ama başarabildiğim gibi ben bu süreçten geri dönmek için bu kapıdan içeri girmedim." Cem ve Arda ufak bir onay bakışması yaşarken bu sefer söze giren kişi Ece oldu. "Sen..." diye mırıldandı Arda, "Bir intikam için buradasın. Sadece baban anneni öldürdüğü için mi buradasın?" Ece gözlerini Arda’dan ayırıp etrafa çevirdi: "Dürüst olmak gerekirse burada olma sebebim sizin gibi güçlü olabilmek. Sokak bana ancak bu kadar güç veriyor; bana bu intikamı alma potansiyeli lazım." Cem, Ece’nin kararlılığından ve açık sözlülüğünden etkilendi: "Güzel, ama unutma; buradaki riskler sokaktakiler kadar tehlikeli. Yani herhangi bir açık, hayatını kaybetmene sebep olabilir." "Ben buradaki tüm riskleri göze alarak geldim, tüm zorluklara hazır bir bünyem var." Arda ve Cem ikna olmuş bakışlarını Ece’den ayırıp Burak’a döndü: "Sen? Senin amacın dosyalarında bulunmuyor. Sen neden buradasın? Ve nasıl olur da böyle tehlikeli işlerin içine giren bir adamın tüm sicili sürekli temiz çıkabiliyor?" Cem sorularını ardı ardına sorarken Burak kararmış gözlerle Cem’e baktı. "Benim kod adım Hayalet. Hayalet denmesinin tüm sebebi işimi yapıp arkamda hiçbir iz bırakmamam. Bu yüzden tüm sicilim sanılanın aksine yeterince temiz. Buradaki amacıma gelirsek; daha önce para için suçlu insanları iz bırakmadan öldürüyordum. Ama artık bu işi hobi haline getirmek istiyorum. Yani para için değil, kendi gücümle yapmak istiyorum." Arda’nın çenesi kasılmıştı: "Bu harika. Çünkü sizi kendi takımıma alacağım. Ofisimizdeki küçük rütbeli kişilerle çalışmaktansa benim yanımda yardımcı olup burada büyüyeceksiniz." Cem, Arda’yı onaylayarak sözü devam ettirdi: "Unutmayın, günün yirmi dört saatini ayakta geçiriyoruz. Masalarınız da odalarınız da hazır. Ofisten gerekmedikçe çıkamazsınız. Ve herhangi bir ihbar geldiğinde tüm müdahaleler için hazır olacaksınız." Üçü de sessiz kalarak durumu onayladı. Araya Derin girdi: "İhbarlar nasıl alınıyor?" Yeşim söze girdi: "Sistemlerde birçok sızma yetkimiz var. Bunlar devletten gizlenen ve korunan veri işlemleridir. Suç potansiyeli yüksek olan kişilerin cihazlarına bir virüs gönderiyoruz; dikkat çekmeyecek ve cihaza sorun çıkarmayacak şekilde planlıyoruz. Böylece o kişinin telefonu gün içinde sürekli dinleniyor, konum bilgileri takip ediliyor. Ve sistematik gücümüzün en büyük yanı, bunların hepsinin anında elimize ulaşması ve bu durumu kontrol edebilmemiz..." Sözünü Derin kesti: "Bulunduğumuz şehirde bir sürü azılı suçlu var, bunlara yetişebilmek imkânsız." Yeşim devam etti: "Her suçluyla ilgilenmiyoruz, sadece masumlara zarar veren kişileri kendi radarlarımıza çekiyoruz. Söz konusu çoğunluğa gelecek olursa; evet suçlu çok fazla ama bizim de ekipmanlarımız ve sadece ofisimizde bulunan kişiler olarak onları alt edebilecek bir eziciliğimiz var." Ece araya girdi: "Buradaki kullanıcılar sadece uzaktan mı ilgilenebiliyor?" Cem, Ece’ye döndü: "Arda bu masanın yöneticisiyken ben de sokakların hâkimiyetini sağlıyorum. Arda’nın sahadaki bölgesi ve benim çevrem birleşince bir ordu kadar mevcut oluşturuyoruz," diyerek soruya cevap verdi. Burak tek kaşı havada bir şekilde Arda’ya döndü: "Bu masa sadece senden ibaret değil o zaman?" Arda başıyla onayladı: "Masanın çoğunluğu beş yıl önce kullanıldıktan sonra dağıldı. Şu an ben dâhil birlikte dört kişi varız: Mert, Caner, Emirhan... Bu üçlü de büyük bir güce sahip ama bizden farklı işler yürütürler; fuhuş evleri, bar yönetimi... Bunun gibi bir sürü kirli iş. Bunları yaparken masanın gücünü kullanıyorlar." Ece, "Bu masa size tam olarak ne kazandırıyor?" diye sordu. "Bu masa, gördüğünüz tüm teknoloji olanaklarını bize sağlıyor. Parasal olarak da güçlendiriyor, ayrıca olası güvenlik açıklarında kısmi olarak yardımcı oluyorlar. Bu masanın asıl gücü, kendi kimliklerini hatta nereden para kazandıklarını bile çok iyi bir şekilde saklaması. Onların peşine düşen masadaki küçük yöneticiler bile olsa acımadan yok edip ortadan kaldırıyorlar," diye yanıtladı Arda. Cem yeniden söze girdi: "Bizimle bu masada aynı güce sahip olan sadece üç isim var. Diğerlerinin hepsi küçük çeteler, onların bize zararı dokunmaz. Ama bu üç büyük güç gizlice bizi küçültmek için girişimlerde bulunabilir. Bu yüzden dikkatli olmak zorundayız. Biz masumlar için savaşıp suçlularla uğraşırken onlar da suça sahip çıkıyor." Derin, Ece ve Burak onaylamıştı. Artık onların şartlarına uymak zorundaydılar. (Derin’in Anlatımıyla) Ben ve benimle birlikte gelen tüm üyeler odalarına dağılırken ben bana gösterilen koridorlar boyunca odamı bulmak üzere ilerledim. Bundan beş yıl önceki resimler geldi aklıma. Gerçekten güvenmek insanı öldürüyormuş... Öyle bir yabancı oldum ki bu ıssız dünyaya yükmüşüm gibi hissediyordum. (5 Yıl Önce) "Bu o kız... Hemen bizim mekâna gidiyoruz! Kurşunu çıkaracağız, saçmayı da öyle. Kimse görmeden hadi!" Gözlerim son bir güçle açıldığında karşımda maskesi olan bir adam vardı. Çözemediğim bir his ve acıyla gözlerimi yeniden yumdum. Uyandığımda bir odadaydım. Bulunduğum yere bağlı bir sürü cihaz vardı. İçeriye maskeli bir adam girdi. "Sonunda uyanabildin." "Neredeyim ben?" dedim tüm gücümü toplayarak. "Merak etme Sanem, daha önce hiç olmadığın kadar güvendesin..." "Sen de kimsin?" "Asıl soru: Sen kimsin?" Yüzüme tuttukları aynada benim yansımam yoktu. Öylece donuk bakışlarla aynaya baktım. Öfke krizi geçirmeye başladım, aklımı kaçırmak üzereydim. Cildim, yüzüm bir yabancıya dönüşmüştü. "Sen artık Sanem değilsin... Ben sana yeni bir hayat sunuyorum Sanem. Ben sana intikam alabilmen için yeni bir şans veriyorum." "Ben her şeyimi kaybettim! Yüzümü, bedenimi, güvenimi, sevgimi... Bana ait olan her şeyi kaybettim!" "Ben de sana bunu vaat ediyorum: Yeni bir yüz, yeni bir hayat ve en önemlisi bunu senden alan kişiyi yok etme imkânı!" Gözlerim hiçbir şeyi kavrayamıyordu. "Sen bir yıldır komadaydın Sanem. O süreçte senin için mücadele verdik. Bu, senin hayatını mahveden adama ulaşabilmen için bir fırsat." "Nasıl olacak o?" "Bundan sonra ismin Sanem değil, Derin. Derin olarak abinin ve abinin en yakın arkadaşı olan Arda’nın yanında sana rütbe kazandıracağım. Seni eğitimlerden geçireceğim. Ve onların arasına girip Emre’yi yok edeceksin!" "Bana neden bunu yapıyorsun? Senin çıkarın ne?" "Çıkarım o masaya girmek... O masanın gücüne ve üst düzey idareye erişmek. Bunu senin sayende yapacağız." Gözleri tehditkâr bir şekilde beni buldu: "Eğer kendini ifşa edersen, işte o gün sana sunulan bu hayatı ellerinden alırım." (Günümüz) Öylece durmuş, beş yıl önce komadan çıktığım o anı hatırlıyordum. Yeni bir başlangıca hazırlanmam tam beş yılımı almıştı. Anons yapıldı ve herkes görev salonuna çağrıldı. Yeşim, ben, Ece, Burak, Alp, İlhan... Hepimiz yerimizi alırken Yeşim söze girdi: "Bugün Emirhan’ın yönetimi altında olan bir bara operasyon var." Tüm ekip dikkatle Yeşim’i dinliyorduk. "Günlük hayatta bir sürü suç işlenir ama biz bu suçların en tehlikeli parçalarıyla ilgileniriz." Sözlerine devam etti: "Emirhan’ın bu operasyondan haberi var. Her ne kadar suçlu olsa da bazı personelleri bize yardımcı oluyor. Bu yüzden adamı imha ederken Emirhan’la uğraşmayacağız." Yeşim ekranlara orta yaşlı bir adamı yansıttı: "Cemal Sarıtuğ... Zengin bir iş adamı. Bugün kendi kızını satacak. Telefon dinlemelerinden ve internet arama geçmişinden bu bilgiye ulaştık. O kendi planında başarılı olamadan onu halletmemiz gerekiyor." Gözü bana döndü: "Sen Derin, adamın dikkatini dağıtacaksın. Kızını almadan önce eğlence için bara gidecek. Onun orada dikkatini çekip VIP odaya geçmesini sağlayacaksın. Adamın yanında korumaları olacak, o sırada Arda ve Cem dışarıda saklanacaklar; herhangi bir adamın ona müdahale edememesi için. O sırada ben ve Ece buradan barın güvenlik kameralarını —Emirhan’la olan anlaşmaya göre— sadece yarım saatliğine devre dışı bırakacağız. VIP odaya geçtikten sonra..." Elindeki iğneyi gösterdi: "Bununla kalp krizini tetikleyecek ve nabzını durduracak iğneyi vuracaksınız. Adam orada yavaş yavaş ölecek. Bunun için sadece yarım saatiniz var." Hepimiz Yeşim’in dediklerini anlamıştık. Herkes kendi görevi için pozisyon alırken Alp; ben, Cem, Arda, Burak ve İlhan’ın yanına geldi: "Bu bıçaklar sizin sessiz silahlarınız. Bara güvenlik kameralarının olmadığı sokaklardan gireceksiniz, koordinatları size mesaj yoluyla ileteceğim. Bar çıkışında farklı bir araç sizi güvenli bir yerden alacak." Başımı olumlu anlamda salladım. Her şey plana uygun bir şekilde ilerliyordu. Barın kapısına vardığımızda minik kulaklıktan Yeşim’in sesi duyuldu: "Derin, içeri girdikten sonra soldan ikinci masada bulunması gerekiyor. Öncelikle ona dikkat et." Bana verilen koordinata göre ilerledim. Cemal’i gördüm. Yanından geçerken gözleri anında beni buldu. Hafifçe gülümseyip yoluma devam ettim. O sırada yeniden Yeşim’in sesi kulaklarımı doldurdu: "Derin, bar taburesine otur ve sürekli onunla göz göze gelmeye çalış. Burak ve İlhan seni izliyorlar. Senden ricam soğukkanlı olmanız." Yeşim’in dediklerini uygulayarak bakışlarımızın kesişmesini sağladım ve Yeşim’in dediği gibi Cemal ayaklanıp eceline doğru yürümeye başladı. Yanıma yavaş adımlarla yaklaştı. "Selam güzellik, seni buraya hangi rüzgâr attı?" "Biraz eğlenceye ihtiyacım var." "Hmm, güzel kızları severim ama eğer o güzel kız aynı zamanda cesursa daha çok severim." "Ben de cesur erkeklerden hoşlanırım," dedim sıcak bir ifadeyle. Bakışlarım Cemal’in bacaklarına kayarken derin bir nefes verdi. Eli kasıklarıma doğru ilerlerken bir anda durup devam etti: "Burada değil yavrum." Bileğimi kavrayıp beni arkasından sürükledi. O sırada kulaklığımda İlhan’ın sesi duyuldu: "Takipteyiz, muhtemelen VIP odaya yöneldi." Arda Cem’e söylenirken onun sesi de kulaklarımı tırmaladı: "Şimdi benim yerimde başka biri olsa o adamı o odada çıtır çıtır yiyecekti." Cem, Arda’nın lafına karşılık, "Sus be artık! Çocuk gibi davranmayı keser misin?" dedi. Arda alaycı bir tonla devam etti: "Yok kardeşim, böylelerine sert kayaya çarptığını göstermek lazım." Seslerden dikkatimi dağıtan şey, sertçe bir odaya itilmem ve kapının hızla kapanması oldu. Cemal gömleğinin düğmelerini sabırsızlıkla açarken ben durumun ciddiyetini bozmamak adına gülümsüyordum. "Sert severim tatlım, buna hazırlıklı ol."