เด็กเลี้ยงของเรนเดล

เสียงส้นสูงแบรนด์เนมราคาแพงกระทบลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้างสรรพสินค้ารีใจกลางเมืองหลวง นับหนึ่งนัฐธิดา สุทธิวรการณ์ หญิงสาววัย 22 ปี เจ้าของเรือนร่างเพรียวระหงและใบหน้าสวยหวานปานรูปวาด กำลังเดินเชิดหน้าด้วยความอารมณ์ดี วันนี้เป็นวันที่แบรนด์แฟชั่นที่เปิดตัวคอลเลกชันใหม่ล่าสุด และในฐานะลูกคุณหนูตระกูลดังอย่างเธอ มีหรือที่จะยอมตกเทรนด์ "คุณหนูนับหนึ่งคะ กระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอิดิชันใบนี้เพิ่งส่งตรงมาจากฝรั่งเศสสดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ ในไทยมีเข้ามาแค่สองใบเท่านั้นนะคะ" พนักงานขายประจำสโตร์หรูเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมพร้อมสวมถุงมือผ้าสีขาวประคองกระเป๋าหนังแกะสีแดงสดประดับอะไหล่ทองระยิบระยับออกมาวางบนถาดกำมะหยี่ ดวงตาคู่สวยของนับหนึ่งเปล่งประกายวาววับ เธอเอื้อมมือไปลูบไล้สัมผัสเนื้อนุ่มของหนังกระเป๋าด้วยความหลงใหล รูปทรงสวยงามไร้ที่ติบวกกับความคลั่งไคล้มัน ที่มีแค่สองใบในประเทศ ทำให้สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหลงใหลในของสวยงามของเธอทำงานทันที "สวยมากค่ะ นับเอาใบนี้แหละ รูดบัตรใบนี้เลยนะคะ" นับหนึ่งยิ้มหวานพลางยื่นบัตรเครดิตพรีเมียมสีดำขอบทองของธนาคารชั้นนำส่งให้พนักงานอย่างคุ้นเคย การช้อปปิ้งหลักแสนหรือหลักล้านต่อวันเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเธออยู่แล้ว พ่อของเธอมักจะสปอยล์และให้อิสระทางการเงินกับเธอเสมอมา ขอแค่เธอยังคงทำหน้าที่ลูกสาวคนสวยประดับบารมีตระกูล เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ พนักงานสาวกลับเดินย้อนกลับมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจและกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณนับหนึ่ง พอดีว่าบัตรใบนี้ไม่สามารถทำรายการได้ค่ะ" "คะ? ไม่ผ่านหรอ" นับหนึ่งขมวดคิ้วสวยด้วยความแปลกใจ "ลองรูดอีกทีสิคะ วงเงินตั้งกี่สิบล้าน ไม่มีทางเต็มหรอกค่ะ" "ลองรูดไปสามรอบแล้วค่ะคุณนับ ระบบแจ้งว่าบัตรถูกระงับการใช้งานชั่วคราวค่ะ" พนักงานกระซิบตอบด้วยความสุภาพเพราะเกรงใจลูกค้ารายใหญ่ นับหนึ่งรู้สึกเหมือนหน้าชาไปแถบๆ ความอับอายเริ่มก่อตัวขึ้นในอก เธอรีบหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันธนาคารทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เช็ก ข้อความแจ้งเตือนจากคุณพ่อก็เด้งขึ้นมาราวกับรู้เวลา ‘ถ้าแกยังใช้เงินทิ้งขว้างเหมือนเศษกระดาษแบบนี้อยู่ พ่อจะตัดวงเงินทั้งหมด! กลับบ้านมาคุยกันให้รู้เรื่อง เดี๋ยวนี้!’ นับหนึ่งกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความโมโหและความประชดประชัน พ่อดัดนิสัยตัดบัตรเครดิตเธอต่อหน้าพนักงานเนี่ยนะ แล้วเธอก็เพิ่งจะรูดซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าคอลเลกชันก่อนหน้านี้ไปเมื่อเช้า พอมาถึงกระเป๋าใบสำคัญกลับโดนระงับบัตรกลางคอกับสายตาของพนักงานที่แอบมองมาอย่างสงสัย "คุณนับหนึ่งคะจะลองใช้บัตรใบอื่นไหมคะ?" พนักงานคนเดิมถามเสียงเบา "คือ..." นับหนึ่งอ้ำอึ้ง ใบหน้าหวานเริ่มร้อนผ่าว บัตรใบอื่นของเธอก็คงโดนคุณพ่ออายัดไปหมดแล้วแน่ๆ ความรู้สึกอยากแทรกแผ่นดินหนีช่างทรมานจิตใจคุณหนูผู้ไม่เคยลำบากอย่างเธอเหลือเกิน แต่ในขณะที่นับหนึ่งกำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายอยู่นั้น... จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท รูปร่างสูงใหญ่ท่าทางน่าเกรงขาม สวมแว่นตากันแดดสีดำสนิทปิดบังใบหน้า เดินตรงเข้ามาข้างตัวเธออย่างเงียบเชียบ เขายื่นบัตรแบล็กการ์ด ไม่จำกัดวงเงินข้ามไหล่ของนับหนึ่งไปให้พนักงานร้านที่ยืนตกตะลึง "จ่ายให้คุณผู้หญิงคนนี้ครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของชายชุดดำทำให้นับหนึ่งงงจนอ้าปากค้าง ดวงตาคู่สวยตื่นตะลึงจ้องมองแบล็กการ์ดใบหรูที่พนักงานรีบรับไปรูดด้วยความรวดเร็ว ระบบอนุมัติยอดเงินหลายแสนบาทภายในเวลาไม่กี่วินาที เสียงเครื่องรูดบัตรส่งสัญญาณสำเร็จดัง ติ๊ด .ราวกับเสียงสวรรค์ที่ช่วยกอบกู้หน้าตาของเธอไว้ได้ทันเวลา พนักงานรีบจัดแจงแพ็กกระเป๋าหรูใส่กล่องพร้อมผูกโบอย่างดี ส่งยื่นให้พร้อมบัตรแบล็กการ์ดคืนแก่ชายชุดดำ นับหนึ่งยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก สมองพยายามประมวลผลเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายแปลกหน้าคนนี้เป็นใครกัน? หน้าตาก็ไม่คุ้น แถมแต่งตัวเหมือนการ์ดหรือบอดี้การ์ดระดับVIP รสนิยมดี แต่เข้ามาเปย์กระเป๋าหรูราคาหลักแสนให้เธอเนี่ยนะ! ต้องไปขอบคุณเขาไหมนะ? หรือเขาทักคนผิด? นับหนึ่งคิดในใจ ขณะกำลังจะเอ่ยปากถามไถ่และขอบคุณตามมารยาท "เอ่อ... ขอบคุณนะคะ แต่ว่าคุณ..." ยังไม่ทันที่นับหนึ่งจะได้พูดจนจบประโยค ชายชุดดำสวมแว่นดำคนนั้นก็หันกลับมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทางสุภาพเเล้วเดินออกไปจากร้าน "ไม่ต้องขอบคุณครับ นายผมใจดี" คำตอบนั้นยิ่งทำให้นับหนึ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ความสงสัยพุ่งสูงขึ้นจนเก็บไม่อยู่ คุณหนูผู้ไม่เคยยอมใครจึงรีบถามกลับทันที "เอ๊ะ!! นายคุณเป็นใครเหรอคะ?" ชายชุดดำขยับแว่นตากันแดดเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดาก่อนจะเอ่ยประโยคทิ้งท้ายที่ทำให้หัวใจของคุณหนูตกอับเต้นผิดจังหวะ "ถ้าคุณอยากเจอ คืนนี้ไปที่ผับ Red Rendell ครับ" พูดจบ ชายชุดดำก็หันหลังเดินแยกตัวออกไปจากร้านอย่างรวดเร็วและกลมกลืนไปกับ đám đông ในห้างสรรพสินค้า ปล่อยให้ นับหนึ่ง ยืนถือถุงกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูยืนงงๆ อยู่หน้าเคาน์เตอร์กับเรื่องราวแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเหลือเชื่อ "ผับ Red Rendell... งั้นเหรอ?" นับหนึ่งพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางก้มมองถุงกระเป๋าในมือ ความโมโหที่คุณพ่อตัดบัตรเครดิตประชดเธอเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคิดประชดประชันที่แวบเข้ามาในสมอง ในเมื่อพ่อตัดเงินดัดนิสัยเธอนักใช่ไหม? ได้งั้นคืนนี้เธอจะลองไปดูหน่อยสิว่าเจ้าของแบล็กการ์ดคนนั้นเป็นใครกันแน่