เกิดใหม่ครานี้ข้าต้องปีนเตียงท่านอาจารย์เพื่อถอนพิษ

หุบเขาเร้นลับที่ถูกโอบล้อมด้วยปราการธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ ทัศนียภาพงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีน ทั้งม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดพฤกษา และเสียงน้ำตกที่ไหลกระทบโขดหินดังกังวานใส ท่ามกลางความวิจิตรตระการตาของธรรมชาตินี้ คือที่ตั้งของสำนักศึกษาอวิ๋นหลาน สถานศึกษาอันดับหนึ่งที่เลื่องชื่อลือนามที่สุดในแคว้น สำนักศึกษาแห่งนี้คือสถานที่ที่เหล่าเชื้อพระวงศ์ ขุนนางระดับสูงและคหบดีผู้มั่งคั่ง ต่างแก่งแย่งแข่งขันกันส่งบุตรหลานของตนเข้ามาร่ำเรียน แต่ทว่าอวิ๋นหลานก็มีกฎเหล็กที่เข้มงวดและไม่อนุโลมให้แก่ผู้ใด นั่นคือบัณฑิตทุกคนล้วนเท่าเทียม ไม่ว่าเบื้องหลังตระกูลจะยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าเพียงใด เมื่อก้าวเท้าเข้ามาในที่แห่งนี้ ทุกคนจะไร้ซึ่งสาวใช้หรือบ่าวรับใช้คอยติดตาม หอนอนถูกแบ่งแยกชายหญิงอย่างชัดเจน ห้ามมิให้ผู้ใดล่วงล้ำ ส่วนเรื่องการทำความสะอาดหอนอน ซักล้างอาภรณ์ หรือเตรียมอาหาร ล้วนเป็นหน้าที่ของเหล่าสาวใช้ประจำสำนักศึกษาที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น วันนี้คือวันเปิดภาคเรียนวันแรก บรรยากาศหน้าประตูทางเข้าสำนักศึกษาจึงคึกคักเป็นพิเศษ บัณฑิตหนุ่มสาวในชุดเครื่องแบบสีขาวขลิบฟ้าของสำนักศึกษาต่างยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างออกรส ทว่าสายตาของคนเกือบทั้งหมดกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับการทักทายสหายเก่า พวกเขากำลังชะเง้อคอมองไปยังเส้นทางขึ้นเขา ราวกับกำลังรอคอยการปรากฏตัวของบุคคลสำคัญ และเมื่อรถม้าคันงามที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์ของจวนเสนาบดีกู้และจวนของรัชทายาทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าประตู เสียงจอแจเมื่อครู่ก็พลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อร่างของคนสองคนก้าวลงมาจากรถม้า “โห..เจ้าดูนั่นสิ! วันนี้คุณหนูกู้ก็ยังคงงดงามสะคราญตาดั่งเช่นเคยเลยนะ” บัณฑิตหนุ่มผู้หนึ่งอุทานออกมา จ้องมองใบหน้างามตาค้าง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนคือร่างระหงของกู้เจียวเจียว บุตรีเพียงคนเดียวของท่านเสนาบดีกู้ผู้ยิ่งใหญ่ นางก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับเทพธิดาจำแลง ผิวพรรณของนางขาวผ่องดุจหยกหิมะที่ไร้รอยตำหนิ สะท้อนแสงแดดอ่อนๆในยามเช้าจนดูเปล่งประกาย ดวงหน้ารูปไข่สมบูรณ์แบบประดับด้วยคิ้วโก่งดั่งใบหลิว นัยน์ตากลมโตสีนิลขลับของนางนั้นใสกระจ่างทว่าแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงชาดที่แย้มยิ้มบางๆ เพียงแค่นางปรายตามอง ก็มากพอที่จะทำให้บุรุษทั้งหลายหัวใจเต้นผิดจังหวะ “สตรีอันดับหนึ่งแห่งแคว้นมิใช่คำกล่าวอ้างเกินจริงเลยแม้แต่น้อย นางงดงามจนข้าแทบลืมวิธีหายใจเสียแล้ว หากข้าได้จับมือนางเพียงสักครั้ง ข้าคงนอนตายตาหลับ” อีกคนกล่าวเสริมพร้อมกับทำหน้าเคลิ้มฝัน “พวกเจ้าเลิกฝันกลางวันเสียเถิด ต่อให้ชื่นชมความงดงามนั้นมากแค่ไหน ก็ทำได้เพียงแค่มองเท่านั้นแหละ อย่าลืมสิว่าคุณหนูกู้มีคู่หมั้นคู่หมายที่ผู้ใหญ่กำหนดไว้แล้ว นั่นคือคุณชายเยี่ยนเชียนฉืออย่างไรเล่า ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์ประทานมาคู่กันจริงๆน่าเสียดายนัก” เสียงถอนหายใจด้วยความเสียดายดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่เสียงฮือฮาก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เมื่อชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งก้าวตามลงมายืนเคียงข้างกู้เจียวเจียว เสียงกรีดร้องเบาๆของเหล่าบัณฑิตหญิงก็ดังขึ้นมาทันที “โอ๊ย..คุณชายจ้าวก็เช่นกัน! วันนี้เขาก็ยังหล่อเหลาจนข้าแข้งขาอ่อนไปหมดแล้ว” จ้าวเทียนอี้หรือองค์รัชทายาทผู้กุมหัวใจสตรีครึ่งค่อนเมือง ปรากฏตัวในชุดเครื่องแบบสำนักศึกษาที่ดูธรรมดา ทว่าเมื่อสวมอยู่บนร่างสูงโปร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออย่างบุรุษชาตรีของเขา กลับดูหรูหราและสง่างามเหนือผู้ใด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับหยกสลักชั้นเลิศ สันกรามคมชัด ดวงตาเรียวคมที่มักจะแฝงแววขี้เล่นอยู่เสมอ และที่ร้ายกาจที่สุดคือรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ทว่าทรงเสน่ห์จนยากจะต้านทาน แค่เขาขยับพัดในมือเบาๆและส่งยิ้มให้ บรรดาสตรีก็แทบจะล้มพับไปกองกับพื้น “ทั้งสองท่านนั้นช่างเปล่งประกายมากเหลือเกิน เมื่อยืนอยู่เคียงข้างกันราวกับภาพวาดของเทพธิดาและเทพบุตรเลยเชียว!” ท่ามกลางเสียงชื่นชม จ้าวเทียนอี้กวาดสายตามองเหล่าสตรีที่กำลังขวยเขินพร้อมกับส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ไปทั่ว ก่อนจะหันกลับมามองสหายรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังแบเบาะ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นประกายตาบางอย่างของนาง “นี่อาเจียว..วันนี้เจ้าอารมณ์ดีเรื่องอะไรกัน” จ้าวเทียนอี้เอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหยอกล้อ “ข้าเห็นเจ้ายิ้มมุมปากมาตั้งแต่ขึ้นรถม้าแล้ว มีเรื่องอันใดน่าสนุกงั้นหรือ” กู้เจียวเจียวหันมามองสหายรัก ริมฝีปากอวบอิ่มของนางยกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เป็นรอยยิ้มที่ดูงดงามทว่ากลับทำให้คนที่รู้จักนางดีอย่างจ้าวเทียนอี้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ “ที่ข้ายิ้ม..เพราะในวันนี้จะเกิดเรื่องดีน่ะสิอาอี้” นัยน์ตาสีนิลของนางทอประกายเย็นเยียบวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว “เจ้าน่ะคอยจับตาดูเอาไว้เถิด วันนี้จะมีเรื่องน่าสนุกเกิดขึ้นอย่างแน่นอน” จ้าวเทียนอี้มองสหายรักอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจนัก ปกติแล้วกู้เจียวเจียวเป็นสตรีที่เรียบร้อยและอ่อนหวานในสายตาคนภายนอก แต่เมื่อใดก็ตามที่ยัยตัวแสบผู้นี้เอ่ยปากบอกว่า จะเกิดเรื่องสนุก..นั่นมันมักจะหมายความว่ากำลังจะมีเรื่องฉิบหายวายป่วงเกิดขึ้นกับใครสักคนไม่ใช่หรือไง! แต่ถึงกระนั้น เลือดในกายของจ้าวเทียนอี้ก็สูบฉีดด้วยความตื่นเต้น เขายกยิ้มกว้าง “หวังว่ามันจะเป็นเรื่องน่าสนุกจนคุ้มค่ากับที่ข้าอุตส่าห์ปฏิเสธคำเชิญดื่มชาของคุณหนูมู่ไปหรอกนะ” กู้เจียวเจียวส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สหายรัก นางก้าวเดินนำหน้าไปอย่างแช่มช้อย น้ำเสียงใสกระจ่างเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ “อาอี้..เรื่องสตรีน่ะ เจ้าจะไปหาพวกนางเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ แต่เรื่องนี้น่ะ หากเจ้าไม่ดู..เจ้าจะพลาดไปทั้งชีวิตเลยล่ะ” กู้เจียวเจียวระบายยิ้มหวานขึ้นมาที่มุมปาก ทว่าในใจของนางกลับกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง นางเดินนำบรรดาบัณฑิตมากมายมุ่งหน้าไปยังห้องเรียน แววตาของนางแน่วแน่และเย็นชาต่างจากเจียวเจียวคนเดิมอย่างสิ้นเชิง เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเรียนขนาดใหญ่ซึ่งตั้งอยู่สุดทางเดิน กู้เจียวเจียวหยุดฝีเท้าลง บัณฑิตนับสิบคนที่เดินตามหลังมาเพื่อหวังจะพูดคุยกับนางก็พลอยหยุดตามไปด้วย จ้าวเทียนอี้เดินมาขนาบข้าง มือหนาเตรียมจะผลักบานประตูไม้แกะสลัก “พร้อมจะดูเรื่องสนุกหรือยัง..อาอี้” กู้เจียวเจียวเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้าเปิดเถอะ ข้าชักจะทนรอไม่ไหวแล้ว” เอี๊ยด.. กู้เจียวเจียวยกมือขึ้นผลักบานประตูให้เปิดออกกว้าง ทันทีที่ประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของบัณฑิตนับสิบที่กำลังชะเง้อมองตามเข้าไป ก็ทำเอาทุกคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง เสียงพูดคุยจอแจเมื่อครู่พลันเงียบสงัดลงราวกับป่าช้า ภายในห้องเรียนที่ควรจะว่างเปล่า กลับปรากฏร่างของคนสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างนัวเนียอยู่บนโต๊ะเรียนตัวหนึ่ง บุรุษผู้นั้นคือเยี่ยนเชียนฉือคู่หมั้นคู่หมายของกู้เจียวเจียว เขากำลังกอดรัดร่างของสตรีผู้หนึ่งเอาไว้แน่น เสื้อคลุมตัวนอกของเขาร่วงหล่นไปกองกับพื้น สาบเสื้อตัวในเปิดอ้าจนเห็นแผงอก ในขณะที่สตรีในอ้อมกอดของเขาก็มีสภาพไม่ต่างกัน อาภรณ์ของนางหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนและรอยแดงจางๆตามลำคอ ใบหน้าของทั้งสองแดงซ่าน หอบหายใจรุนแรง แค่มองดูก็รู้แล้วว่าทั้งสองเพิ่งจะกระทำเรื่องบัดซบอันใดกันมา และเมื่อสตรีผู้นั้นหันหน้ามาด้วยความตกใจที่ประตูถูกเปิดออก ทุกคนก็แทบจะล้มทั้งยืน “ให้ตายสิ! นั่น..นั่นมันคุณชายเยี่ยนคู่หมั้นของคุณหนูกู้ไม่ใช่หรือ” บัณฑิตคนหนึ่งชี้มือสั่นเทาไปที่คนทั้งสอง “ละ..แล้วสตรีที่เขากอดอยู่..นั่นมันคุณหนูไป๋อวี้หรง สหายคนสนิทของคุณหนูกู้!” “นี่มันเรื่องบัดซบอันใดกัน! ลักลอบคบชู้ในสำนักศึกษาอันศักดิ์สิทธิ์ แถมยังเป็นคู่หมั้นและสหายรักของคุณหนูกู้อีก” เสียงซุบซิบนินทาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและตกตะลึงดังกระหึ่มขึ้นมาทันที เมื่อจ้าวเทียนอี้เห็นภาพบาดตานั้น ดวงตาของเขาก็วาวโรจน์ไปด้วยโทสะอันเดือดดาล รัชทายาทผู้มักจะแย้มยิ้มเสมอ บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับถมึงทึงน่ากลัว เขาสะบัดพัดในมือทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตรงปรี่เข้าไปหาเยี่ยนเชียนฉือราวกับพายุหมุน พลั่ก! “โอ๊ย!” เยี่ยนเชียนฉือที่ยังสับสนกับสถานการณ์ถูกจ้าวเทียนอี้กระชากคอเสื้ออย่างแรงจนตัวลอยขึ้นจากโต๊ะ “เจ้าคนเดรัจฉาน เจ้ากระทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เจ้าหักหลังอาเจียวอย่างนั้นหรือ!” จ้าวเทียนอี้ตวาดลั่น..เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องเรียน กำปั้นหนักๆง้างขึ้นเตรียมจะซัดหน้าคนเลวให้เสียโฉม เยี่ยนเชียนฉือหน้าซีดเผือด เขามองซ้ายมองขวาด้วยความมึนงงสุดขีด สมองของเขายังคิดหาทางแก้ตัวไม่ทัน “ดะ..เดี๋ยวก่อน! ที่นี่..ข้าจำได้ว่านี่คือห้องเก็บของท้ายสำนักศึกษามิใช่หรือ! แล้วทำไม..ทำไมที่นี่ถึงกลายเป็นห้องเรียนไปได้!” ใช่แล้ว..เขาจำได้แม่นยำว่าเขากับไป๋อวี้หรงแอบนัดแนะกันไปพลอดรักที่ห้องเก็บของร้างซึ่งไม่มีใครผ่านไปมา แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงโผล่มาอยู่กลางห้องเรียนที่มีบัณฑิตนับสิบยืนมองอยู่ได้เล่า ส่วนไป๋อวี้หรงเมื่อดึงสติกลับมาได้ นางก็ตระหนักถึงหายนะที่มาเยือน หญิงสาวรีบดึงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยขึ้นมาปิดบังร่างกายที่สั่นเทาของตนเอง นางมองไปรอบๆเห็นสายตารังเกียจและสมเพชของทุกคน โดยเฉพาะสายตาของกู้เจียวเจียวที่ยืนอยู่หน้าประตู ความอับอายและหวาดกลัวตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ไป๋อวี้หรงทำอะไรไม่ถูก นางจึงทรุดตัวลงกับพื้นและระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาอย่างน่าสมเพช “ฮือ..เจียวเจียว..ข้าอธิบายได้นะ มันไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด..” ไป๋อวี้หรงพยายามจะคลานเข้าไปหากู้เจียวเจียว กู้เจียวเจียวยืนนิ่งสงบ ใบหน้างดงามราวกับรูปสลักของนางแสดงออกถึงความตกตะลึงและเสียใจอย่างสุดซึ้ง..ซึ่งเป็นเพียงการแสดงละครฉากใหญ่ที่นางเตรียมมาอย่างดี ทว่าในส่วนลึกของนัยน์ตาสีนิลคู่นั้น กลับทอประกายสะใจอย่างถึงที่สุด เปิดเทอมวันแรก สิ่งที่นางพบเจอคือคู่หมั้นกับสหายรักกำลังหักหลังนางลักลอบมีชู้กัน หากเป็นกู้เจียวเจียวในอดีต นางคงจะหัวใจสลายและร้องไห้เจียนตาย แต่ทว่า..กู้เจียวเจียวผู้นี้ล่วงรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว และเรื่องบัดซบทั้งหมดนี้..ก็คือแผนการของนางเอง นางเป็นคนสั่งให้คนไปสลับป้ายชื่อห้องเก็บของกับห้องเรียนตั้งแต่เมื่อคืน และจงใจชักนำให้ทุกคนเดินมาเปิดประตูบานนี้ในเวลาที่เหมาะสมที่สุด ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกนะ..เยี่ยนเชียนฉือ ไป๋อวี้หรง นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นการแก้แค้นของสตรีที่ย้อนเวลากลับมาเท่านั้น! กู้เจียวเจียวยกยิ้มเย็นเยียบในใจ ในขณะที่สหายรักอย่างจ้าวเทียนอี้กำลังเตรียมจะลงหมัดแรกใส่หน้าชายชั่วด้วยความโกรธเคือง *****คมาแล้วน้า จิ้มได้เลย