นายตัวร้าย ตามบทแล้วท่านต้องตายไม่ใช่เรอะ

สายลมหนาวพัดกรรโชกผ่านระเบียงทางเดินของจวนกั๋วกง หอบเอาความเย็นเยือกทะลุผ่านเสื้อคลุมตัวบางของสตรีที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ทว่าความหนาวเหน็บทางกายหรือจะสู้ความหนาวเหน็บในจิตใจ "ข้ากำลังตั้งท้องลูกของท่านนะเจ้าคะ นี่คือสายเลือดของท่านไม่ใช่หรือ..หากท่านเดินทางไปจัดการปัญหาภัยแล้งที่ชายแดนในครานี้ ท่านต้องกินเวลาอยู่ที่นั่นหลายปี หากท่านไปไกลถึงเพียงนั้น ท่านจะไม่ได้พบหน้าลูกของเราในตอนที่เขาคลอดออกมานะเจ้าคะ..ท่านพี่โปรดคิดให้ดีอีกรอบเถิด ถือว่าเห็นแก่เด็กในท้อง.." น้ำเสียงหวานสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเว้าวอน ไป๋เหมียนเหมียนช้อนดวงตาที่แดงก่ำและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองบุรุษผู้เป็นสามี สองมือกุมหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อยของตนเองเอาไว้แน่น หวังเพียงว่าสายเลือดในครรภ์จะสามารถเหนี่ยวรั้งบุรุษตรงหน้าเอาไว้ได้ หรืออย่างน้อย..ก็ขอให้เขาแสดงความอาลัยอาวรณ์ต่อนางและลูกสักนิด ทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับมา มีเพียงสายตาเย็นชาที่มองลงมาจากเบื้องบน ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่น่าสมเพชตนหนึ่ง ชายผู้นั้นคือฉินซือเว่ย หรือฉินกั๋วกง ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาปานเทพเซียนสลักเสลา ทว่ากลับมีจิตใจที่เย็นชาและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขายืนตระหง่านด้วยท่วงท่าสง่างาม ชายเสื้อคลุมสีเข้มสะบัดพลิ้วตามแรงลม นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวั่นไหว "เหมียนเหมียน.." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางอย่างเรียบเฉย ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ "เจ้าอยากแต่งกับข้า..ข้าก็แต่งกับเจ้าแล้วไง อยากเข้าหอ..ข้าก็เข้าหอให้เจ้าแล้ว อยากได้สายเลือดของข้า..ข้าก็มอบให้แล้วเช่นกัน เช่นนั้นยามนี้เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก สตรีนี่ช่างขยันเรียกร้องเสียจริง" ถ้อยคำเย็นชาที่หลุดออกจากปากของคนที่นางรักหมดหัวใจ ราวกับมีดแหลมคมนับพันเล่มกรีดแทงลงกลางอก ไป๋เหมียนเหมียนสะอื้นไห้หยาดน้ำตาร่วงหล่นราวกับสายฝน นางช้อนตามองเขาด้วยความเจ็บปวดลึกล้ำ "ข้าต้องการ..แค่สักเสี้ยวของหัวใจที่ท่านพี่จะมอบให้ข้าบ้าง..เพียงแค่นั้นเจ้าค่ะ" ฉินซือเว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นช่างหยันเยาะและบาดลึก "เรื่องนั้นเห็นทีจะเป็นไปไม่ได้..ข้าไม่ได้รักเจ้ามาตั้งแต่แรก ไม่ได้ปักใจในตัวเจ้าสักหน่อย ที่ข้ายินยอมแต่งงานด้วยก็เพราะรำคาญที่เจ้าคอยตามมาอ้อนวอนร้องขอ ที่ข้ายินยอมนอนกับเจ้า..ก็เพราะใบหน้าของเจ้าในยามนั้น บังเอิญไปดูคล้ายกับสตรีคณิกาที่ข้าเคยเสพสมด้วยก็เท่านั้น" ดวงตาของไป๋เหมียนเหมียนเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก คำว่าคณิกาทำให้นางรู้สึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ทว่าบุรุษใจหินตรงหน้าก็ยังคงกล่าววาจาเชือดเฉือนต่อไปอย่างไม่ปรานี "แต่ถึงข้าจะไม่รักเจ้า..อำนาจในจวนกั๋วกงแห่งนี้ เงินทองมากมายก่ายกอง ข้าก็มอบให้เจ้าไปหมดแล้วไง เจ้ามีฐานะเป็นถึงฮูหยินเอกที่ใครๆต่างก็ก้มหัวให้ เพียงแต่สิ่งที่ข้าให้เจ้าไม่ได้..ก็คือความรัก ข้าตัดใจรักสตรีที่โง่งมเช่นเจ้าไม่ลงจริงๆ" สิ้นคำกล่าวนั้นฉินซือเว่ยก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา ซึ่งทรุดตัวลงสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพอยู่เบื้องหลัง คำปฏิเสธที่ไร้เยื่อใยและตรงไปตรงมานั้น ทำให้หัวใจของไป๋เหมียนเหมียนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี นางเคยโง่งมคิดว่าหากนางตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว ความผูกพันทางสายเลือดจะทำให้เขาใจอ่อนและแบ่งปันสักเสี้ยวของความรู้สึกมาให้นางบ้าง แต่ไม่เลย..เขายังคงไม่รักนาง ไม่เคยรักและจะไม่มีวันรัก . . "......" นิ้วเรียวยาวขาวผ่องยกขึ้นมานวดคลึงที่ขมับของตนเองเบาๆเพื่อขับไล่อาการปวดหัวจี๊ดที่แล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันแสนรันทดนั้น หญิงสาวในยุคปัจจุบันที่เพิ่งทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้พ่นลมหายใจออกมายืดยาว ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำก่นด่าให้กับความหลงผิดของไป๋เหมียนเหมียนคนเก่า สตรีผู้นี้ทั้งงดงามหยาดเยิ้ม ผิวพรรณขาวละเอียดราวกับหยกเนื้อดี แถมยังมีเบื้องหลังเป็นถึงคุณหนูใหญ่จวนตระกูลไป๋ผู้มั่งคั่ง มีเงินทองใช้สอยไม่ขาดมือแต่กลับต้องมามีจุดจบที่โง่งม เพียงเพราะไปหลงรักตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้อย่างหัวปักหัวปำ สาเหตุก็แค่เพราะเขาบังเอิญช่วยชีวิตนางเอาไว้จากโจรป่าครั้งหนึ่งเนี่ยนะ แค่นั้นยังไม่พอ ยังอุตส่าห์ไปตามตื๊อ ขอให้บิดาใช้เส้นสายทางการเมืองบังคับให้เขาแต่งงานด้วย แถมยังคิดใช้การตั้งครรภ์เพื่อเรียกร้องขอความรักจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวร้ายจอมอำมหิตและไร้หัวใจที่สุดในเรื่องอีก นี่มันเรื่องเฮงซวยประเภทไหนกัน ชีวิตดีๆไม่ชอบ ชอบทำตัวเองให้ตกต่ำเป็นของตายให้ผู้ชายเหยียบย่ำเล่นเสียนั่น "ฮูหยินเจ้าคะ..ท่านราชครูและฮูหยินมาถึงแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินควรออกไปต้อนรับแขกสูงศักดิ์ที่โถงด้านหน้านะเจ้าคะ" เสียงเรียกของหลิงซีสาวใช้คนสนิทที่ดังขึ้นข้างกาย ดึงสติของเธอให้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เหมียนเหมียนก้มลงมองสำรวจตนเอง ก็พบว่ายามนี้เธอกำลังสวมใส่ชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า เนื้อผ้าป่านเนื้อหยาบที่สวมใส่บ่งบอกถึงการไว้ทุกข์ขั้นสูงสุด เธอถอนหายใจออกมาช้าๆ อา..อย่างน้อยที่สุด ในชีวิตที่แสนบัดซบและเต็มไปด้วยน้ำตาของไป๋เหมียนเหมียน ฉินซือเว่ยผู้เป็นสามีเฮงซวยผู้นั้นก็ตายไปเสียที! ตามเนื้อเรื่องเดิมหลังจากที่เขาเดินทางไปจัดการปัญหาชายแดน เขาก็หายหน้าไปนานหลายปี ทิ้งให้เหมียนเหมียนคลอดลูกและเลี้ยงดูอาอวี้ ลูกสาวตัวน้อยเพียงลำพังด้วยความตรอมใจและเมื่อไม่กี่วันก่อน ข่าวร้ายก็ถูกส่งกลับมายังเมืองหลวงว่าฉินกั๋วกงถูกกบฏลอบสังหารจนสิ้นชีพ ศพถูกส่งกลับมายังจวนเพื่อทำพิธีฝัง ไป๋เหมียนเหมียนตัวจริงคงรับความสะเทือนใจไม่ไหว ร้องไห้เสียใจกับการตายของชายที่ตนรักจนหัวใจวายสิ้นใจตายตามไปเป็นแน่ แต่ขอโทษเถอะ..นั่นมันไป๋เหมียนเหมียนคนเก่า ไม่ใช่ฉันผู้นี้อย่างแน่นอน! เหมียนเหมียนลอบยิ้มมุมปาก ผัวตายถือเป็นลาภอันประเสริฐ นี่นับเป็นโชคดีอย่างยิ่งที่เธอทะลุมิติเข้ามาในร่างนี้ ในจังหวะที่สามีตัวร้ายตายตกไปแล้วพอดี ชีวิตนับจากนี้ของเธอก็ไม่ต้องไปทนรองรับอารมณ์ใคร ไม่ต้องไปวิ่งตามขอความรักจากผู้ชายเป็นพิษพรรค์นั้นอีกต่อไป "ไปกันเถอะหลิงซี..ข้าพร้อมแล้ว" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะก้าวเดินออกไปยังโถงจัดงานศพด้วยท่วงท่าสง่างาม บรรยากาศภายในโถงด้านหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าหมองหม่น ผ้าขาวและโคมไฟสีขาวถูกประดับประดาไว้ทั่วทุกมุมจวน กลิ่นธูปควันเทียนลอยอวลปะปนกับกลิ่นกระดาษเงินกระดาษทอง โลงศพไม้สลักลวดลายวิจิตรตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางโถง บ่งบอกถึงฐานะอันสูงส่งของผู้ตาย "ขอแสดงความเสียใจด้วยนะฮูหยิน ท่านกั๋วกงนั้นจากไปตั้งแต่อายุยังน้อยยิ่งนัก ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ของราชสำนักเราเลยทีเดียว" ท่านราชครูผู้มีใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตา เอ่ยแสดงความเสียใจกับไป๋เหมียนเหมียน เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อเคารพศพ ก่อนจะจุดธูปและปักลงในกระถางหลังจากนั้นจึงขอตัวจากไป แขกสูงศักดิ์ ขุนนางน้อยใหญ่และฮูหยินจากจวนต่างๆคนแล้วคนเล่า ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาเคารพศพในโลงไม้ ทุกคนต่างมองมาที่ไป๋เหมียนเหมียนด้วยสายตาเวทนาสงสาร หญิงหม้ายที่ยังสาวแถมยังมีลูกติด ช่างน่าสงสารเสียจริง ทว่าภายใต้ใบหน้าที่ก้มต่ำลงนั้น ไป๋เหมียนเหมียนยกมือขึ้นมาใช้ผ้าเช็ดหน้าที่หางตา แสร้งทำทีเป็นเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง พร้อมกับซ่อนรอยยิ้มกว้างเอาไว้ใต้แขนเสื้อ จวนกั๋วกงอันแสนโอ่อ่าแห่งนี้ จะตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวแล้วอย่างนั้นสินะ นางคำนวณมูลค่าของข้าวของเครื่องใช้รอบกายอย่างรวดเร็ว แจกันหยกโบราณ ภาพวาดจากปลายพู่กันของปรมาจารย์ เครื่องเรือนไม้จื่อถาน..ของพวกนี้ประเมินค่ามิได้ทั้งสิ้น ไป๋เหมียนเหมียนตัวจริงที่ทนลำบากมานานหลายปี ในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ายิ่งนัก หลังจากเสร็จสิ้นงานไว้อาลัยและฝังศพผัวเฮงซวยนี่เสร็จ นางจะจัดการรวบรวมทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่สามีทิ้งเอาไว้ แล้วพาลูกสาวตัวน้อยเสวยสุขบนกองเงินกองทอง เป็นหญิงหม้ายที่ใช้ชีวิตอย่างเริงร่าเสียให้เข็ด "เรียนฮูหยิน..คนของโรงจำนำมาขอพบเจ้าค่ะ" เสียงของหลิงซีที่สั่นเครือดังขัดจังหวะความฝันอันแสนหวานของเหมียนเหมียน สาวใช้ข้างกายมีสีหน้าซีดเผือดไม่สู้ดีนัก เมื่อเดินนำหน้ากลุ่มคนแปลกหน้าเข้ามาในโถงจัดงานศพ เบื้องหลังหลิงซีคือชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์ประดับรอยยิ้มการค้า เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่ยังมีชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสัน สวมเสื้อผ้าทะมัดทะแมงราวกับนักเลงทวงหนี้ เดินตามหลังมาอีกราวสามสิบคน พวกเขาก้าวเข้ามาในโถงจัดงานศพอย่างไม่เกรงใจบรรยากาศแห่งความโศกเศร้า ชายฉกรรจ์เหล่านั้นยืนเรียงแถวหน้ากระดาน ปิดกั้นทางออกเอาไว้จนหมดสิ้น แขกเหรื่อที่ยังหลงเหลืออยู่ประปรายต่างพากันถอยกรูไปอยู่ด้านข้างด้วยความตกใจ ไป๋เหมียนเหมียนหุบยิ้มทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน นางก้าวออกมาด้านหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน "พวกท่านเป็นใครกัน นี่คืองานไว้อาลัยของท่านฉินกั๋วกง ไม่รู้หรือว่าการบุกรุกจวนขุนนางด้วยท่าทีคุกคามเช่นนี้ มีความผิดตามกฎหมาย" นางตวาดเสียงแข็ง ชายวัยกลางคนผู้เป็นเถ้าแก่โรงจำนำไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว เขายิ้มประจบพลางประสานมือคารวะนางอย่างขอไปที ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อและดึงกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้อย่างดีออกมาคลี่ตรงหน้านาง "ฮูหยินข้าน้อยต้องขออภัยที่มารบกวนในยามวิกาลและในสถานการณ์เช่นนี้ ข้าน้อยเข้าใจดีว่าท่านกำลังโศกเศร้ากับการจากไปของสามี.." เถ้าแก่กล่าวด้วยน้ำเสียงลื่นไหล "แต่ว่ากิจการของข้าน้อยเองก็ต้องทำการค้าต่อไป ในเมื่อท่านกั๋วกงตายจากไปแล้ว เช่นนั้นหนี้สินที่ท่านกั๋วกงเคยทำสัญญาและติดค้างกับโรงจำนำต้าฟู่ของข้าน้อยเอาไว้ ข้าน้อยก็จำเป็นต้องมาขอทวงคืน" "หนี้สิน?" เหมียนเหมียนทวนคำเสียงหลง "ถูกต้องแล้วขอรับ ก่อนที่ท่านกั๋วกงจะเดินทางไปชายแดน ท่านได้นำของมีค่าทั้งหมดในจวน มาค้ำประกันเงินกู้จำนวนสามแสนตำลึงทองกับทางเรา" เถ้าแก่ชูสัญญาขึ้นสูงเพื่อให้เห็นรอยประทับนิ้วมือสีแดงฉาน และตราประทับประจำตัวของฉินซือเว่ยที่ประทับอยู่อย่างชัดเจน "ตามสัญญาหากครบกำหนดห้าปีแล้วไม่มีการชำระดอกเบี้ยหรือเงินต้น ทางโรงจำนำมีสิทธิ์ยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่ค้ำประกันไว้ และยามนี้ท่านกั๋วกงก็สิ้นลมไปแล้ว สัญญาย่อมตกเป็นโมฆะในส่วนของการผ่อนปรน ข้าน้อยจึงต้องนำคนมายึดข้าวของไปขัดดอกก่อน..พวกเจ้าขนของมีค่าทุกชิ้นออกไปให้หมด อ้อ..ระวังแจกันหยกนั่นด้วยล่ะ มันมีค่ามาก!" สิ้นเสียงคำสั่งชายฉกรรจ์ทั้งสามสิบคนก็กรูกันเข้าไปตามห้องต่างๆภายในจวน ทั้งปลดภาพวาด ยกแจกันหยกและเริ่มรื้อค้นทรัพย์สินอย่างอุกอาจ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่ในจวน ไป๋เหมียนเหมียนยืนนิ่งอึ้งเป็นรูปปั้น นัยน์ตาเบิกกว้างมองกระดาษสัญญาที่มีตราประทับของฉินซือเว่ยสลับกับมองชายฉกรรจ์ที่กำลังขนย้ายความฝันอันแสนหวานของนางออกไปต่อหน้าต่อตา สมองของนางกำลังขบคิดอย่างหนัก..หนี้สิน..สามแสนตำลึงทอง..ยึดทรัพย์.. ดวงตากลมโตหรี่ลง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สองมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความรู้สึกโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์ใดๆที่ควรจะมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความโกรธาที่พุ่งขึ้นมา นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! นางอุตส่าห์ดีใจที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าผัวตัวร้ายตายไปแล้ว คิดว่าจะได้นั่งเสวยสุขบนกองเงินกองทองเป็นแม่หม้ายผู้มั่งคั่ง เลี้ยงดูอาอวี้ลูกสาวตัวน้อยให้เติบโตอย่างมีความสุข แต่ที่ไหนได้..ไอ้ผัวเฮงซวย ไอ้คนสารเลวฉินซือเว่ย! ตอนมีชีวิตอยู่ก็ทำตัวเย็นชาไร้หัวใจ ทิ้งขว้างภรรยาและลูกให้ทนทุกข์ทรมาน พอตายไปแล้ว..แม่งก็ยังสร้างความเดือดร้อนไม่หยุดหย่อน ทิ้งหนี้สินก้อนมหึมาเอาไว้เบื้องหลังให้นางต้องมารับผิดชอบอีกเรอะ "ฉินซือเว่ย.." ไป๋เหมียนเหมียนกัดฟันกรอด คิ้วกระตุกยิกๆขณะจ้องมองโลงศพไม้สลักที่ตั้งอยู่กลางโถง "ถึงเจ้าจะตายไปแล้ว ข้าก็ขอแช่งให้เจ้าไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!!"