ANG LIHIM NA PAGNANASA (SSPG)

(ATASHA POV) "Doc, kamusta po ang lagay ng papa ko?" tanong ko kay Doc Michael na kakalabas lamang sa emergency room. Kaganina pa ako 'di mapakali sapagkat tagos sa buto ang pag aalala ko rito. My dad is the only family I have right now and I cannot go on with my life if I lose him. After we were abandoned by the rest of our relatives when my mother died at s'ya ang sinisisi sa mga nangyari rito. Tinanggal nito ang salamin sa kanyang mga mata before answering my question. "I am sorry but malala na ang sira sa atay ng papa mo so we need na isailalim siya sa liver transplant sa lalong madaling panahon. Otherwise, he would not make it. Sinira ng alak ang kanyang katawan kaya ito ang naging resulta. As much as possible ay within this week din sana dahil sa magiging mahirap na ito kapag pinatagal pa natin. Please excuse me," he said those words calmly. Habang ako, I sit down at tinakip ko ang mga kamay ko sa mukha. Ang hirap ng ganito, bukod sa problema ng transplant ay problema din ang bill namin na umabot na sa 50 thousand. Isang hamak na call center agent lang ako na sumasahod ng minimum na kung di pa ako mago overtime ay 'di tataas ang sahod ko. Saan ako kukuha ng pambayad ng bills namin kung isang araw pagkatapos ng sahod ay petsa de peligro na ako? Sa isang normal na taong katulad ko na dumadaan lang ang pera ng mabilis sa kamay, ang bigat ng mga pasanin ko sa buhay. And for sure, if malaman man ito ng mga pobre naming kamag anak ay matutuwa pa ang mga ito. Ganito na kasama ang tingin ko sa kanila. We hated each other for ten years now after my mom passed away. And pinangako ko na itataguyod ko ang buhay namin ng papa ko at darating din ang bad karma sa buhay nila! Pero sa ngaun, napapa-isip na ako kung bakit tila kami ata ang dinadapuan ng ganitong klase ng pagsubok sa buhay. Ang hirap tanggapin na mahirap na kami at mas lalo pang pinapahirapan ng mga dagok sa buhay. "Miss, puede n'yo na pong dalawin ang pasyente sa loob," ang sabi ng babae na lumabas sa emergency room. Isang nurse na babae pala ang katapat ko ngaun na mabilis ring umalis ng tumingin ako rito. Tinatamad akong tumayo at pinilit kong maglakad papunta sa emergency room kahit na ang bigat ng mga paa ko. Nang pumasok ako ay sinarado ko ang pintuan. Paglingon ko sa papa ko ay kita ko na gising na ito. Mukhang lasing pa nga eh! Ang lakas kasi nitong uminom ng alak since my mom passed away. Araw araw itong nagmumukmok at iniisip ang mga nangyari. Ilang beses ko na nga itong pinigilan na itigil ang bisyo nitong nagpapabigat samin ngunit sadyang matigas ang ulo nito. I understand na mabigat ang nangyari sa nanay ko pero never kong naisipan na ilugmok ng ganito ang buhay ko. Parati kong sinusuksok sa utak ko na life must goes on whatever happens. And in life, ang tanging daan is to move forward. Bitbit ko man ang sakit sa puso ko sa biglaang pagkawala ng mama ko, determinado akong iahon ang sitwasyon namin ng papa. "Atasha—" Umubo ito bigla at lumapit ako sa kanya. Maging sa pag ubo nito ay nararamdaman ko ang paghina ng kanyang katawan. Kinuha ko kaagad ang tubig nito sa gilid at pinainom ko s'ya. Nang mahimasmasan s'ya ay nilapag ko na ang bote ng tubig nito sa lamesa at naupo. "Yes po? Ano ang sasabihin n'yo?" magalang kong tanong. "Ano ang sabi ng doctor sakin? Ano ang findings nila?" I was silent for a few minutes. I am torn between telling the truth but hurting his feelings and telling a lie. Straightforward akong tao ngunit natatakot ako na baka magdamdam ang papa ko. "Sabihin mo na, karapatan kong malaman ang gagawin nila sa katawan ko." When he said this ay ibinunyag ko na ang katotohanan sa kanya. "Ang sabi ng doctor ay need niyo raw po sumailalim sa isang kidney transplant. At need na po maghanap ng donor sa loob ng isang linggo otherwise ay posible pong lumala ang inyong sitwasyon." Ang bigat ng hinatid kong balita sa kanya ngunit bakit ganito? Wala akong nakikitang lungkot sa kanyang mukha? Para bang 'di na ito nagulat sa sinabi ko. "Hayaan mo na ako, ako ang may kasalanan kung bakit ito nangyari satin. Ako ang nagdala sa sarili ko sa kapahamakan. Matanda na rin ako at magiging pabigat pa ako sayo kapag tumanda pa ako. Gusto ko na ring sumunod sa mama mo sa kabilang buhay," ang sabi pa nito. "Pa 'di pwede!" mariin na pagtutol ko rito, "Iniisip mo ba kung paano ako nito kapag nawala ka pa sa buhay ko? Mabigat man ang problema nating ito ngunit malalampasan natin ito. Maghahanap po ako ng donor sa office." He sighed, "Ba't pa tayo lalayo? Subukan mo kayang lumapit sa tiyo Drake mo at baka maawa sila sa sitwasyon natin? Balita ko ay ubod na sila ng yaman, naging successful ang kanilang construction company kaya sa isang exclusive village na sila nakatira. Ayon mismo ito sa katiwala nila na dati n'yang kaibigan." My blood boils ng banggitin n'ya ang tungkol rito. "Ayoko ko nga! Ba't ka pa nakikipag communicate sa kanila? Tinaboy nila tayo, pinalayas matapos ka nilang sisihin sa pagkawala ni mama. May ibang paraan pa, 'di ko lulunukin ang pride ko para lang humingi ng tulong sa mga ito na nagpahirap satin. May iba pang way, trust me, malalampasan din natin ito without asking any help from them po." "Matagal nang tapos ang nangyari at ibaon na natin ito sa limot. Sa Rose Village sila nakatira ngaun na isang sakay lamang mula sa bahay natin. Kilala na sila doon dahil sa kanila ang may pinaka magarang bahay. Puntahan mo sila at padalawin mo s'ya rito upang makausap ko ng masinsinan. Ito ay utos ko sayo, sana'y sundin mo ako."