Chapter 1
THE UNIVERSITY PROJECT
SHERMAINE'S POV
“Kung mamamatay man ako sa research project na ito, gusto ko munang malaman kung may allowance ba ang mga patay.”
Napahawak ako sa noo nang marinig ang sinabi ni Sharon.
“Sharon, hindi pa nga tayo nakakaalis ng campus. Patay ka na agad?” tanong ni Gelay habang inaayos ang mga dokumentong nakakalat sa mesa.
“Preparation lang, Gelay. Hindi ako katulad mong walang takot dahil wala ka nang konsensiya.”
“Ulitin mo nga.”
“Wala akong sinabi!”
Napailing ako habang pinagmamasdan ang dalawa. Nasa library kami ng unibersidad, magkakasama para tapusin ang proposal para sa aming final research project. Sampu kaming estudyante mula sa magkakaibang personalidad, pero iisa ang layunin: makahanap ng isang lugar na hindi pa gaanong napag-aaralan at makabuo ng proyektong makapagbibigay sa amin ng mataas na marka.
Sa papel, simple lang ang plano.
Maglakbay. Magsaliksik. Kumuha ng dokumentasyon. Bumalik nang ligtas.
Ang huling bahagi ang hindi ko inaasahang magiging pinakamahirap.
“Guys, seryoso na tayo,” sabi ni Madi.
Tahimik siyang naglabas ng isang lumang aklat mula sa kaniyang bag. Kupas ang pabalat nito, at halos mabura na ang ilang titik sa harapan. Hindi ko alam kung saan niya nakuha ang aklat, pero ilang araw na niya itong dala.
“Ano na naman 'yan?” tanong ni Yana, na halos hindi maalis ang ngiti sa mukha.
“Historical records. May nakita akong lugar na hindi nakalista sa mga karaniwang travel database.”
“Haunted house?” mabilis na tanong ni Sharon.
“University.”
Biglang natahimik si Sharon.
“Mas malala. Maraming multo ang may diploma.”
Napatawa si Yana. Maging si Bert, na kakarating lang kasama nina Roy at Ramil, ay napangisi.
“Kung may multo roon, sana maganda,” sabi ni Bert habang umuupo sa tabi ni Aica. “Sayang naman kung mamamatay tayo nang walang magandang alaala.”
“Ang kapal talaga ng mukha mo,” sagot ni Aica. “Hindi ka pa nga nakakahanap ng girlfriend, naghahanap ka na ng multo.”
“Baka mas loyal pa ang multo kaysa sa mga buhay.”
“Bert!” sabay na sigaw nina Sharon at Gelay.
Muli akong natawa, pero hindi nagtagal ang saya nang ilapag ni Madi ang isang lumang mapa sa gitna ng mesa.
“Eight Horizon University,” basa niya.
Napatingin ako sa mapa.
May larawan iyon ng isang malaking gusali na napapalibutan ng matataas na puno at bakal na tarangkahan. Ang arkitektura nito ay parang mula sa panahong matagal nang lumipas. Sa paligid ng gusali ay may maliliit na guhit na tila mga daan, ngunit ang pinakakakaiba ay ang pulang simbolong nakaguhit sa gitna.
Walong bilog.
Isang manipis na linya ang nagdurugtong sa mga ito, at sa pinakahuling bahagi ay may ikasiyam na marka na halos natatakpan ng mantsa.
“Bakit Eight Horizon ang pangalan kung hindi naman malinaw kung ano ang horizon?” tanong ni Roy.
“Baka pangalan lang,” sagot ni Ivan.
Hindi ko agad inalis ang tingin ko sa mapa.
“May nakapansin ba sa bilang ng mga bilog?”
Sabay-sabay silang tumingin sa akin.
“Walo,” sagot ni Ramil.
“Pero may isa pang marka sa gilid.”
Lumapit si Madi. Sinuri niya ang mapa gamit ang magnifying glass na dala niya.
“Tama ka.”
“Baka dekorasyon lang,” sabi ni Ivan. “Huwag nating bigyan ng kahulugan ang lahat.”
“Hindi ba iyon ang purpose ng research?” tanong ko.
Bahagya siyang ngumiti.
“Point taken.”
Inilabas ni Aica ang kaniyang tablet at sinimulang hanapin ang pangalan ng unibersidad. Ilang minuto siyang nag-scroll bago napakunot ang kaniyang noo.
“Guys, walang official website. Walang current address. Wala ring enrollment records.”
“Baka sarado na,” sabi ni Yana.
“Kung sarado na, bakit may litrato nito sa isang travel forum na dalawang buwan pa lang ang tanda?” tanong ni Madi.
Ipinakita niya ang larawan.
Pareho ang gusali, pareho ang tarangkahan, ngunit may mga ilaw sa mga bintana. Sa harap ng gusali ay may nakapilang mga taong hindi malinaw ang mukha.
“Baka edited,” sabi ni Bert.
“Puwede,” sagot ni Aica. “Pero may nag-post nito na nagsasabing may nakita raw siyang mga estudyante sa loob.”
“Anong pangalan ng nag-post?” tanong ko.
Ipinakita niya ang screen.
Walang username.
Walang caption.
Larawan lamang ng gusali at isang pangungusap:
EIGHT STUDENTS MAY ENTER.
“Ang creepy naman,” bulong ni Yana.
“Mas creepy kung walang libreng pagkain,” sabi ni Sharon, pero hindi na siya gaanong tumatawa.
Kinuha ko ang mapa at sinuri ang likod nito. May nakasulat doon sa halos kupas nang tinta.
The place remembers what the world has forgotten.
Sa ilalim ng pangungusap ay may maliit na simbolong kahawig ng nasa harapan.
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko iyon, nakaramdam ako ng kakaibang lamig sa batok.
Parang may isang alaala akong sinusubukang abutin, kahit alam kong hindi ko pa kailanman nakita ang lugar na iyon.
“Shermaine?”
Napatingin ako kay Madi.
“Okay ka lang?”
Tumango ako at ibinalik ang mapa sa mesa.
