68. BÖLÜM: BOŞLUKTA YANKILANAN SES
577 Words
Şömineden gelen son bir odun çıtırtısı, Selin’in ağırlaşmış göz kapaklarını aralamasına yetti. Vücudu, ateşin verdiği o son demlerin sıcaklığıyla hafifçe gevşemişti ama içindeki o huzursuzluk bir çığ gibi büyüyordu. Gözlerini açtığında ilk gördüğü şey, tavandaki titrek gölgelerdi. Ateş can çekişiyordu; sadece birkaç parça kızıl köz, gri küllerin arasında son nefeslerini veriyordu.
Selin, battaniyenin altından elini uzatıp her zaman Murat’ın oturduğu o postun üzerine koydu. Boşluk... Sadece buz gibi bir boşluk.
"Murat?" diye fısıldadı Selin. Sesi, odanın soğuyan havasında asılı kaldı.
Cevap gelmedi. Normalde Murat cevap vermese bile Selin onun varlığını, ensesindeki o hafif ürpertiyi veya havadaki o statik elektrik kokusunu hissederdi. Ama şu an, oda sadece bir odadan ibaretti. Ruhsuz, cansız ve dondurucu...
Korkunun İlk Dalgası
Selin hızla doğruldu. Vücudu hala bitkin olsa da adrenalin damarlarına pompalandıkça ayağa fırladı. "Murat! Neredesin?"
Mutfak tezgahına baktı, pencerenin kenarına, her zaman dalgın dalgın dışarıyı izlediği o köşeye... Yoktu. Selin’in kalbi, bir kuşun kanat çırpışı gibi göğüs kafesine vurmaya başladı. Odadan odaya koşmaya başladı. Üst kattaki yatak odasına çıktı, kapıları tek tek çarparak açtı.
"Murat, bu komik değil! Eğer az önceki o 'paradoksal soyunma' yüzünden bana kızdıysan özür dilerim! Lütfen çık ortaya!"
Selin’in sesi artık bir haykırışa dönüşmüştü ama ev, Selin’in çığlıklarını yutan sağır bir kutu gibiydi. Murat, Selin'in bu dünyadaki tek gerçeğiydi ve o gerçeklik bir anda buhar olup uçmuştu. Selin, alt kata geri indiğinde sendeleyerek duvara tutundu. O an fark etti ki; Murat'ın gidişiyle beraber evin sıcaklığı daha da düşmüştü ama bu seferki soğukluk "onun" soğukluğu değildi. Bu, ölümün ve yalnızlığın o kuru soğuğuydu.
Ormandaki Çığlık
"Dışarı mı çıktı? Hayır, o dışarıdaki karda yok olur gider..."
Selin, palto giymeyi bile düşünmeden kapıyı hırsla açtı. Verandaya çıktığında dondurucu dağ havası yüzüne bir tokat gibi çarptı. Karlar, geceki fırtınanın ardından tertemiz, el değmemiş bir çarşaf gibi seriliydi. Tek bir ayak izi yoktu. Selin, çıplak ayaklarının kara gömülmesini umursamadan ormana doğru koşmaya başladı.
"Murat! Beni burada böyle bırakamazsın! Söz vermiştin!"
Selin’in ayakları soğuktan morarmaya, parmakları hissizleşmeye başlamıştı ama durmuyordu. Gölün kıyısına kadar koştu. Gece üzerinde dans ettikleri o göl, şimdi üzerine ince bir sis tabakası çekmiş, sırlarını saklayan bir dev gibi suskundu.
"Sana ihtiyacım var! Lütfen... Lütfen geri gel!"
Selin dizlerinin üzerine göle sıfır noktada çöktü. Ellerini o buz gibi suya daldırdı. "Biliyorum buradasın, suyun altındasın, sisin içindesin... Murat, hırsın soğuk rengi demiştik, hatırla! Ben o rengi senin gözlerinde gördüm! Şimdi beni bu renksiz dünyada tek başıma bırakma!"
Efsunlu Bir Sessizlik
Selin’in hıçkırıkları ormanın derinliklerinde yankılanıp ona geri dönüyordu. Kendi sesinden başka hiçbir şey duyamıyordu. O an, Selin ilk defa gerçekten "tek başına" olduğunu anladı. Murat onun zihninde miydi? Yoksa gerçekten bir hayalet miydi? Yoksa dün gece yaşadıkları sadece donmak üzere olan bir kadının son sanrıları mıydı?
Selin, parmağındaki o buzdan mührü, o mor halkayı gördü. "Hayır," diye fısıldadı. "Sen gerçeksin. Bu leke gerçek. Sen bana bu mührü vurdun, beni bırakamazsın."
Tam o sırada, rüzgarın uğultusu arasından çok derinden, sanki yerin yedi kat altından gelen o tanıdık melodi, "Kırık Zamanlar"ın nakaratı Selin'in kulağına çalındı. Selin başını kaldırdı, etrafına bakındı. Ses hiçbir yerden gelmiyor ama her yerden duyuluyordu.
"Murat?"
Selin yavaşça ayağa kalktı. Karların üzerinde, kendisinden başka kimsenin olmadığı o beyazlıkta, gölün tam ortasında bir karaltı belirdi. Ama bu Murat değildi. Ya da Murat’ın her zamanki hali değildi. O karaltı, sanki binlerce buz kristalinden oluşmuş, ışığı kıran devasa bir silüet gibi göğe doğru yükseliyordu.
Selin nefesini tuttu. "Neden benden uzaklaştın?"
- Writer
