77. BÖLÜM: YUVAYA DÖNÜŞ
Köşkün yüksek tavanları, gümüş takımları ve Gönül Hanım’ın bitmek bilmeyen evhamları Selin için artık aşılması gereken bir duvara dönüşmüştü. Evet, burada iyileşmişti; evet, yüzüne renk gelmişti ama ruhu, o her köşesinde Murat’ın izi olan, her sokağında birlikte yürüdükleri kendi evini aşeriyordu. Sabah kahvaltısında Gönül Hanım ve babası masadayken Selin konuyu açtı. Sesi her zamankinden daha kararlı, bakışları daha diriydi. "Ben bugün kendi evime geçiyorum anne," dedi Selin, zeytin tabağına uzanırken. Gönül Hanım elindeki çay kaşığını tabağına düşürdü. "Ne demek eve geçiyorum? Daha tam toparlanmadın Selin. Hem orada yalnız başına..." "Yalnız olmayacağım anne," dedi Selin, hemen arkasında, pencerenin önünde duran ve artık neredeyse bir insan kadar net görünen Murat’a kaçamak bir
- Writer
