Katorse

Kabanata 2: Mainit na Banggaan

Pagkatapos ng mahigit isang dekada, muling namulat si Dave Montemayor sa tanawin ng kanilang hacienda. Sa loob ng mansyon, tahimik siyang nakaupo sa balkonahe habang hawak ang isang baso ng whiskey. Tanaw niya ang malawak na palayan at mga taniman ng gulay sa malayo. Sa kabila ng kapayapaan ng paligid, hindi niya maalis sa isip ang babaeng nakita niya kanina—si Joan.

Ang mga mata nito. Napuno ng tapang ang titig sa kanya, tila hindi na-impress sa kanyang presensya, hindi tulad ng ibang babae na madalas magpa-cute sa kanya. Sa halip, ang babaeng iyon ay parang walang pakialam sa kanyang estado sa buhay. Ngayong gabi, nagbabadya ang buwan sa kalangitan, ngunit ang isipan niya ay puno ng tanong: Sino ka ba, Joan?

Kinaumagahan, bumalik si Dave sa labas para maglibot sa hacienda. Naka-puting polo shirt siya na bahagyang nakabukas ang itaas na butones, paired with dark jeans. Sa ilalim ng init ng araw, lalo pang lumitaw ang kanyang morenong balat at matikas na pangangatawan. Maraming babaeng trabahador ang napapalingon sa kanya, nagbubulungan at nagkikikayan.

Ngunit wala sa kanila ang nakakuha ng atensyon niya—maliban sa nag-iisang babaeng nakasalubong niya sa landas: si Joan.

Pawisan si Joan, may putik sa braso dahil sa pag-aalaga ng mga tanim. Suot niya ang isang manipis na gray tank top at kupas na maong shorts. Sa kabila ng pawis at dumi, tila hindi nabawasan ang kanyang kagandahan. Bagkus, mas lalo pa itong lumitaw.

Nagtama ang kanilang mga mata. Sa halip na umiwas, sinamaan siya ng tingin ni Joan. Hindi niya nagustuhan ang presensya ni Dave sa paligid. Para sa kanya, ang mga Montemayor ay mga tao lang na nagpapasasa sa yaman habang ang mga trabahador ay nagpapakahirap.

“Bakit ang init ng tingin mo sa’kin?” biglang tanong ni Dave, may bahagyang ngiti sa labi.

Itinukod ni Joan ang mga kamay sa baywang at sinagot siya ng mataray na tono. “Bakit ka ba nandito? Bakasyon ka ba o nag-iinspeksyon?”

Bahagyang nagtaas ng kilay si Dave sa pang-aasar ng dalaga. Hindi siya sanay na tinatarayan ng kahit sino, lalo na ng isang trabahador. Sa Maynila, halos lahat ng tao ay naglalabas ng ngiti sa tuwing nakikita siya. Pero ang babaeng ito? Ni hindi man lang nag-abala na ngumiti.

“Pareho,” tugon niya, may bahid ng sarkasmo sa boses. “May problema ba?”

“Wala naman,” sagot ni Joan sabay talikod, pero sa halip na magpatuloy sa kanyang ginagawa, sinadyang humakbang sa harap ni Dave at bahagyang nabangga siya sa balikat.

Napahinto si Dave at napalingon sa dalaga. Nakatitig lang si Joan sa kanya, walang bakas ng paghingi ng tawad. Sa halip, ang mga mata nito ay puno ng hamon.

“Pasensya ka na, hindi kita napansin,” sabi ni Joan, pero halata sa tono na sarkastiko ito.

Ngumisi si Dave, pero hindi dahil sa inis—kundi dahil nagugustuhan niya ang pagiging palaban ng dalaga. “Sigurado ka bang hindi mo sinadya?” tanong niya, nakatingin nang diretso sa mga mata ni Joan.

Ngumuso ang dalaga. “Hindi ko ugaling magbigay ng atensyon sa mga mayayabang.”

Nagpanting ang tainga ni Dave sa sinabi ni Joan. Mayayabang? Muli niyang hinarap ang dalaga, lumapit hanggang halos magdikit ang kanilang mga mukha. Napalunok si Joan sa biglaang lapit ni Dave, pero hindi siya umatras.

“Mayabang? Dahil lang naglalakad ako sa hacienda namin, mayabang na ako?” bulong ni Dave sa mababang boses, ramdam ni Joan ang init ng hininga ng lalaki sa kanyang pisngi.

Hindi siya nagpatalo. “Hindi mo kailangan maglakad para magmukhang mayabang. Kahit nakatayo ka lang, halata na,” sagot ni Joan, sabay ng mataray na ngiti.

Napasinghap si Dave. Hindi niya inasahan ang tapang ng dalaga. Kung ibang babae ang kaharap niya, siguradong matutunaw na sa lapit niya, pero si Joan? Sa halip na ma-intimidate, mas lalo pa itong nagiging mapanindigan.

Ngunit sa halip na magalit, napangiti si Dave. Hindi niya alam kung bakit, pero imbes na mainis, nagustuhan niya ang pagiging mataray at palaban ni Joan.

“Ang tapang mo,” ani Dave, bahagyang nakangiti habang nakatitig sa mga mata ni Joan.

“Natural,” sagot ng dalaga bago tumalikod at nagpatuloy sa kanyang ginagawa, na parang wala lang nangyari.

Iniwan si Dave na nakatitig lang sa kanya, nakangiti. Sa unang pagkakataon, may babaeng nakapagsalita sa kanya nang ganoon. Sa halip na ma-offend, para siyang naakit lalo.

Habang papalayo si Joan, naramdaman niya ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero ramdam niya ang kakaibang tension sa pagitan nila ni Dave.

At si Dave? Sa halip na makalimutan ang babaeng mataray at palaban, mas lalong na-curious sa dalaga. Hindi ka basta-basta, Joan, bulong niya sa sarili.