Katorse

Kabanata 4: Lumalalim na Atraksyon

Lumipas ang mga araw, ngunit sa bawat pagdaan ng oras ay tila mas lalong lumalalim ang koneksyon sa pagitan nina Dave Montemayor at Joan Berasis—kahit na parehong pilit nila itong itinatanggi.

Tuwing naglalakad si Dave sa taniman, hindi niya mapigilang sundan ng tingin si Joan. Hindi niya alam kung bakit, pero tila may kung anong kapangyarihan ang dalaga na humihila sa kanya. Ang simpleng paglalakad nito, ang seryosong ekspresyon habang nagtatrabaho, at ang matapang nitong mga mata—lahat ng iyon ay tila unti-unting tumatatak sa puso niya.

At si Joan? Sa kabila ng pagiging mailap niya, hindi niya maipagkakaila sa sarili na nagiging aware siya tuwing nandiyan si Dave. Kapag nararamdaman niya ang presensya nito, bumibilis ang t***k ng kanyang puso, pero palagi siyang nagtatago sa kanyang pagiging mataray at palaban.

Isang hapon, nagpasya si Dave na magpunta sa lawa sa dulong bahagi ng hacienda—isang lugar na bihira nang puntahan ng mga tao. Bitbit niya ang isang basket ng pagkain at ilang bote ng beer. Plano niyang mag-relax mag-isa at magpahangin.

Habang naglalakad sa may kakahuyan, bigla siyang nakarinig ng mga yapak. Napakunot ang kanyang noo at lumingon. Sa di kalayuan, nakita niya si Joan na may dalang isang lata ng pintura at isang brush.

Naglalakad ito papunta sa lumang kubo malapit sa lawa.

Nang magtama ang kanilang mga mata, parehong natigilan ang dalawa. Sandaling nagkatitigan—parang nag-aapuhap kung sino ang unang titingin sa malayo.

“Sinusundan mo ba ako?” tanong ni Joan, bahagyang nagtaas ng kilay.

Napangiti si Dave, inilagay sa bulsa ang mga kamay. “Hindi ah. Ikaw ang nandito, baka ikaw ang sumusunod sa’kin.”

Pinanlakihan siya ng mata ni Joan. “Bakit kita susundan? May sakit ka ba sa ulo?”

Ngumisi si Dave, tinukso pa siya. “Hmm. Sigurado ka bang hindi mo ako sinusundan? Baka kasi miss mo na ako.”

Napasinghal si Joan. “Ewan ko sa’yo.”

Tatalikod na sana siya nang biglang nagtanong si Dave. “Anong gagawin mo sa kubo?”

Napahinto si Joan. Napalingon siya sa binata. “Pipinturahan. Gusto kong ayusin para may mapagpahingahan ang mga trabahador kapag nagpapahinga sa taniman.”

Bahagyang nagtaas ng kilay si Dave, humanga sa sagot ng dalaga. Hindi lang matapang, may malasakit pa sa mga tao.

“Pwede ba akong tumulong?” biglang alok niya.

Napakunot ang noo ni Joan. “Dave, sigurado ka? Alam mo bang marurumi ang kamay mo diyan?”

Ngumiti si Dave, ngumisi pa na parang nangaasar. “Hindi ba pwede? Marunong naman akong magpinta, ah.”

Itinukod ni Joan ang mga kamay sa kanyang baywang. “Bakit ba ang kulit mo? Wala ka bang ibang magawa?”

Ngunit hindi siya natinag ni Dave. Sa halip, naglakad ito papalapit sa kanya at marahang kinuha ang brush sa kanyang kamay. Ang mga daliri nila ay nagdikit, at saglit silang nagkatitigan.

Ramdam ni Joan ang mainit na balat ni Dave, dahilan para bumilis ang t***k ng kanyang puso. Mabilis niyang binawi ang kamay niya at umiwas ng tingin.

“Hmm, tumatahimik ka na. Hindi ka na palaban,” bulong ni Dave, may mapanuksong ngiti sa labi.

“Tumigil ka nga,” iritadong sagot ni Joan, pero halata sa kanyang boses ang bahagyang pagkailang.

Hindi na nagsalita si Dave at nagsimulang magpinta ng dingding ng kubo. Tahimik lang siyang nagtrabaho, seryoso at hindi nagrereklamo.

Habang pinagmamasdan siya ni Joan, hindi niya maiwasang mapansin ang maruruming kamay ng binata. May bahid na ng pintura ang kanyang mga daliri, pati ang pisngi nito ay nadampian ng kulay. Pero sa kabila ng gusot at dumi, tila mas lalo itong naging gwapo sa kanyang paningin.

Bakit ba parang ang gwapo niya kahit pawisan? tanong niya sa sarili, pilit nilalabanan ang kilig.

Maya-maya, biglang napadako ang tingin ni Dave sa kanya. “Uy, titig na titig ka. Naaliw ka ba sa kagwapuhan ko?” tukso nito.

Mabilis na umiwas ng tingin si Joan. “Kapalan mo talaga ng mukha mo, noh?” sagot niya, ngunit halata sa kanyang boses ang bahagyang pagkalito.

Ngumiti lang si Dave. “Ikaw kasi, parang hindi mo na ako matitigan nang matagal.”

“Ang kapal mo talaga,” muling sagot ni Joan, pero hindi niya maitago ang pamumula ng kanyang mga pisngi.

Nang matapos sila sa pagpipinta, kapwa sila pawisan at pagod. Umupo sila sa harap ng kubo, nakatanaw sa lawa.

Tahimik silang nagmasid sa kumikislap na tubig. Ang hangin ay malamig, at ang mga puno ay bahagyang sumasayaw sa ihip ng hangin.

“Salamat sa tulong,” mahina ngunit taos-pusong sabi ni Joan.

Napalingon si Dave sa kanya, at sa unang pagkakataon, nakita niya ang malambot na ngiti ng dalaga—isang ngiti na wala ang pang-aasar o panunuya. Totoo. Hindi pilit.

Napangiti rin si Dave. “Walang anuman. Anytime.”

Saglit silang nagkatitigan. Ang mga mata ni Joan ay parang naglalaman ng mga lihim na hindi niya mailabas, habang ang kay Dave ay puno ng pagnanais na basahin ang mga nakatagong damdamin ng dalaga.

Hindi na nagawang umiwas ni Joan. Hindi niya alam kung ano ang bumalot sa kanya, pero sa mga sandaling iyon, parang nakalimutan niya ang lahat ng dahilan kung bakit hindi siya dapat mahulog sa binata.

Dahan-dahang lumapit si Dave. Mula sa maruming mga kamay hanggang sa pawisang pisngi ni Joan, marahan niyang hinaplos ang buhok ng dalaga at inilagay sa likod ng tenga nito.

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. Mabagal, dahan-dahan, at tila wala sa kanilang mundo.

Ngunit bago pa man magkalapit ang kanilang mga labi, biglang bumalik sa katinuan si Joan. Mabilis niyang inilayo ang kanyang sarili, umiling at bumalik sa kubo.

“Pasensya ka na,” mahina niyang sabi, hindi makatingin sa binata.

Naiwan si Dave na nakatanaw lang sa kanya. Sa loob-loob niya, alam niyang may nararamdaman din si Joan, pero pilit nitong nilalabanan.

At sa halip na sumuko, mas lalo siyang na-challenge.

Hindi kita bibitawan, Joan Berasis, bulong niya sa sarili, habang sinusundan ng tingin ang papalayong dalaga.