Dream Vs Reality

Noelle Venice Fuentes I'm 27 years old and I am an Author. I wrote some novels with different kinds of genres, after fulfilling and making achievements, I want to share my on story which inspired me to be an Author of want I am now. This was like my diary, my extraordinary experience way back in college. I won't published it publicity, this will be my own private property. Pwede rin naman siguro na basahin mo ito, hindi ko alam kung kelan pero you will soon.... ╮⁠(⁠＾⁠▽⁠＾⁠)⁠╭ ________ Noelle Venice Fuentes Private Diary / Memoir Style Story Not for publication – personal archive only --- Noelle’s POV Nagising ako na may halong kaba at lungkot. Sa totoo lang, hindi ko alam kung kailan nag-umpisa — pero palagi na lang akong nananaginip ng mga pangyayaring hindi ko maipaliwanag. Simula nang mapansin ko 'yon, nagsimula na akong isulat ang bawat panaginip na natatandaan ko. Hindi ko maintindihan, pero ‘yung feeling ng déjà vu at ‘yung pakiramdam na para bang totoo talaga ang mga nangyari... Iisipin mong panaginip lang, pero parang hindi — parang nangyari na talaga. Which makes it harder for me to understand what's really going on. Hanggang sa isang araw, everything — as in lahat — started connecting. --- "AAAAHHHH!" sigaw ko sa loob ng isip ko. Ikaw ba naman ang maging taong awkward sa pakikipag-usap... Ito talaga ‘yung problema ko — I’m not socially oriented. I'm having a hard time adjusting sa bagong university. Transferee ako, and even though sanay na dapat ako, iba pa rin. Gusto ko rin naman makipag-friends, to interact, kaso... hindi ko kaya. I'm doomed for sure. Paglabas ko ng klase, tumingin ako sa langit. "Hay..." napabuntong-hininga ako. Kailangan ko nang umuwi — 6:30 PM na at kailangan ko pa magluto ng kakainin. Pero bago 'yon, dadaan muna ako sa palengke para mamili ng panghapunan at agahan. Kailangan ko magtipid. Mahal ang bilihin. Sa dorm, may mini fridge ako — bigay ni Mama. Ayaw niyang puro canned goods at instant noodles lang ang kinakain ko. Kaya ayun, meron akong pang-store ng raw foods. Iniisip ko ring mag-part time sa kahit saan. Kahit ayaw ni Mama, matigas ulo ko — maghahanap pa rin ako. Pag-uwi, nagluto ako, kumain, naghugas ng pinggan. Tiningnan ang oras: 8:46 PM. Kailangan ko nang maligo at matulog. 10:00 PM ang tulog ko kasi 8:00 AM pa naman ang pasok ko. Walking distance lang ang school — less than 5 minutes. --- Fast forward – 3 weeks later So far, okay na rin. May mga nakakasama na ako — sina Georgia at Yve. Astig ng mga pangalan, ‘di ba? "Noelle, samahan mo naman ako sa 7/11. Doon sa pinag-applyan mo. May bibilhin lang ako." panunuyo ni Yve. "Nakakainis ka naman eh, sa kabilang kanto ‘yon. Doon tayo nakatira oh. Iikot pa tayo nyan." reklamo ko. Eh ‘di ba dapat kanina pa siya bumili? Magkaibang direksyon ‘yung 7/11 sa daan pauwi. Nakakatamad kaya. "Dali na! Georgia, tara. Doon ka dadaan pauwi, ‘di ba? Let’s go!" sabi ni Yve sabay hila sa akin. Well, ‘yun nga naman ang pinakamalapit na 7/11 sa school. Pumasok kami, namili si Yve. May mga estudyanteng nursing din na pumasok — karamihan lalaki at mga mapuputi. "Linis tingnan," bulong ko. Bumili rin ako — Mogu Mogu grapes, paborito ko. "Yes! Tagal ko nang balak bumili nito. Thank you, Venice. Muah!" Hindi ko na lang pinansin si Yve. Nagpaalam na ako kay Georgia. "Bye, Georgia. Bukas ulit. Ingat!" "Ingat din kayo. Babye!" --- Sa dorm, pareho lang ang dadaanan namin ni Yve. Malapit lang bahay nila. "At sa wakas, nakauwi rin." Pagkatapos ng gawain, humiga ako. Time check: 9:43 PM. --- KRIINNNGG KRIINNNGG ⏰⏰ Tumunog ang alarm clock ni Noelle. "Hmm..." nagising ako at pinatay ang alarm. Tumayo ako at tumingin sa phone. "6:00 AM. Hay..." Tahimik akong pumasok sa CR para mag-ayos. 7:35 AM Lumabas na ako, nilock ang pinto, at naglakad papuntang school. As usual, kasama ko sina Yve at Georgia. --- Tanghalian. Maraming estudyante ang lumabas para kumain. Pumasok kami sa isang fast food restaurant. "Ako na ang oorder. Dito na lang kayo." Habang nakapila, may napansin akong mga nursing students. "Ma'am, welcome po. Ano pong order niyo?" Bumaling ako sa cashier at sinabi ang order. Pagkatapos ko, napansin kong nakatingin sila sa akin. "Bakit? Anong problema?" Ngumiti lang sila, tapos nagtawanan. "Baliw ba kayo? Ano nga 'yon?" "Wala! Ano kasi... may secret admirer ako. Hahaha!" tawa ni Yve, kinikilig pa. Tumawa rin si Georgia. "Paano naging secret kung nakita natin? 'Yon ba ‘yung lumapit kanina? Tss... dami niyong arte." Nag-apir pa ‘yung dalawa. Feeling ko may tinatago talaga sila. "Sigurado ba kayo d'yan? May hindi kayo sinasabi, ah?" "Gagi wala nga! Secret admirer lang!" Habang nag-uusap sila, lumingon ako sa mga nursing students — at mabilis silang umiwas ng tingin. KRIINNNGG KRIINNNGG ⏰⏰ Alarm clock na naman. "Hmm..." Pinatay ko ang alarm. Tumayo, tumingin sa phone. 6:00 AM. CR. Ayos. Lakad papuntang school. --- Lunch Time. Kumain kami sa parehong fast food. Nakapila ako ulit. Nursing students ulit — ang dami na naman nila. Pag-upo ko sa table namin: "Uy, Noelle, may makikishare sa atin. Tatlong nursing daw. Nagsabi kanina." Sabi ni Yve habang nagkwekwentuhan sila ni Georgia. "Mga baliw kayo..." May sasabihin sana ako, pero may naalala ako. Tiningnan ko ‘yung mga nursing. "Uy Yve, wala kang secret admirer?" "Ikaw ata ang baliw eh. Sana nga meron," sagot niya. ‘Wait… gagi…’ "Okay ka lang?" tanong niya nang makita niyang tulala ako. "Hahaha, oo. Nanaginip ata ako." ‘s**t. Bakit parang nangyari na ito… pero iba.’ "Makikishare po kami ng seat," sabi ng isa sa mga lalaki. Ngumiti ako. 6-seater table namin. "Kuya, anong year nyo na po?" tanong ni Yve. "Ako, third year. ‘Yung dalawa, second year. BS Nursing kami — halata naman sa damit, ‘di ba?" "Kami, 1st year Mass Communication po," sabat ni Yve. ‘Kailan pa ito naging talkative?’ Habang sila'y nagkwekwentuhan, napansin ko ‘yung katabi ko — tahimik, maputi, may itsura. Parang ako. ‘Yung isa naman parang makulit, at ‘yung kasama ni Yve ay ‘yung third year. Ako? Tahimik lang. Di ko alam kung ano'ng sasabihin ko. Iba ito sa naalala kong panaginip — or whatever that was. Pero ano nga ba ‘yun? Parang nangyari na... pero hindi eksakto. Huminga ako nang malalim. "Sana nga wala lang." --- TBC