Mabuti na lang ay pinakawalan din siya ni Mama. Sumama ako sa paglabas niya. Tinitignan ko ang mukha niya at hindi mabasa kung ano ang naroon. Nainis ba siya? Na-offend? Baka sinabayan niya lang ang trip ni Mama.
“What is it?” bigla nitong tanong nang kaming dalawa na lang ang nasa elevator.
“Sorry kay Mama, huwag mo na lang pansinin at isipin pa.”
“It’s nothing—Mama mo naman ‘yon.”
Inalis ko ang tingin sa kaniya. Mama ko pero hindi ko maramdaman kaya kahit na anong gaan ang pakikipag-usap nito sa kaniya ay alam kong hindi totoo iyon. Masaya lang siya na kausapin si David dahil alam niyang mayaman siya.
“Amber,” bigla nitong tawag sa akin.
“Oh?”
“You’re not close with your mother?”
Paano niya napansin iyon? Wala naman akong sinasabi na ganoon. Hindi ako kumibo kaya sa tingin
