“I am here… hindi kita iiwan.”
Nagtagal ang tingin ko sa kaniya. Malamlam at sincere ang tingin niya sa akin. Umiwas ako ng tingin at inalis ang kamay niya sa braso ko.
“Akala ko kakain tayo? May alam ka ba na kainan?” Pag-iiba ko ng usapan. Pasimple kong pinunasan ang ibang luha gamit ang palad ko. Sa susunod ay magdadala na ako ng panyo, iyakin naman ako nitong mga nakaraang araw.
“Amber,”
“Sa unit mo na lang kaya?” suwestiyon ko. “Ipagluto mo ‘ko.”
Umawang ang labi niya. Alam ko na gusto niya pa na pag-usapan ang problema ko pero wala akong oras para roon. Sanay ako na kinikimkim ko lahat kaya kapag may tao na nagkainterest sa akin ay naiilang ako.
Hindi siya nagsalita kaya akala ko ay ayaw niya pero hinawakan na lang niya ang palapulsuhan ko pabalik sa parking lot ng hospital
