วันต่อมา
เจย์กลับมาทำงานตามตารางปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติจนผู้จัดการสัมผัสได้คือ เจย์ดูผ่อนคลายขึ้นและดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การทำงานวันนี้ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี โดยที่เจย์ไม่ร้องบ่นว่าเหนื่อยเลยสักนิดเดียว
“อะไรกันทำไมอารมณ์ดีขนาดนั้น” ผู้จัดการเอ่ยถามในขณะที่เจย์กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาใส่ชุดของตัวเอง
“ตื่นเต้นไงพี่ ได้กลับมาทำงานหลังจากที่หยุดไปนาน” เจย์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขารู้สึกสดชื่นมากที่ได้กลับมาทำงานได้มาขยับตัวอีกครั้งหลังจากนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงมาหลายวัน
“ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนเมย่ามอบความสุขมาให้รึไง?” เจย์ชะงักไปเล็กน้อยผู้จัดการที่เห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปก็พอจะรับรู้ได้ทันที
“ผมกับพี่เมย่าเราจบกันแล้ว” เจย์เอ่ยตอบเสียงเรียบเมื่อเปลี่ยนเสื้อเสร็จกลับมาเก็บข้าวของของตัวเองเตรียมไปคลับฟินิกซ์ต่อ ซึ่งไอ้เพื่อนตัวดีก็ดันลงงานให้แบบไม่บอกไม่กล่าวจะเทก็กลัวคนที่มา
