Chapter 27
Malia Shanaya Torres
PATULOY lang sa ginagawa si Doc, walang kahit anong bakas ng awa o simpatya sa mukha niya. Parang bato. Parang walang puso. Ang lamig ng mga mata niyang nakatuon sa papeles sa harap niya, habang ako naman, halos maubos ang lakas kakahawak sa dibdib ko.
Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay. Kahit na umiyak pa ako rito, wala rin naman siyang pakialam. Wala rin namang mangyayari. Wala na rin akong choice. Kung ito ang kailangan kong gawin para mailigtas si Adler... then so be it.
Tumayo ako, kahit nanginginig pa rin ang mga tuhod ko, at muling lumapit sa mesa niya. Nakita kong tumigil siya sa pagsusulat, saka marahang umayos ng upo. Tinitigan niya ako, matagal, diretso, parang binabasa ang buong kaluluwa ko.
"Pumapayag na ako," mahina kong sa
