Chapter 47
Malia Shanaya Torres
DALAWANG buwan na ang lumipas mula nang ilipat kami ni Doc dito sa Batangas, malayo, tahimik, at walang nakakakilala sa amin. Kasama ko pa rin ang mga kapatid ko at si Nurse Joy. Wala naman akong magagawa sa mga desisyon niya kundi sumunod. Pero kahit gano'n, nagpapasalamat pa rin ako—dahil hindi siya nagkulang sa pagsubaybay sa akin. Araw–araw siyang tumatawag kay Joy, kahit ginagawa niya lang ito para sa mga bata.
Kagabi pa ang result ng Nursing Licensure Exam pero hindi ko pa nakita. Sana pumasa ako. Kung sakali, balak kong mag-apply agad ng trabaho—buntis man ako, kaya ko naman siguro. Hindi ko hahayaang matengga lang ako sa paghihintay.
Sanay na akong bumangon ng maaga para magluto ng almusal kahit lagi akong inaatake ng morning sickness. Pero ngayo
