The soft pitter-patter of the rain was hitting Jian’s window. He did not mind that much, though. He locked his room and the key was with him. Hindi niya alam kung ilang bote na ng beer mula sa mga case na nasa loob ng kanyang silid ang naubos niya na. Hindi niya rin matandaan kung anong oras siya nag-umpisang magkulong sa loob ng kanyang silid. Damn, he could not even remember when he and Feng arrived in his mansion. His cold, abandoned home. Halos mapuno na ang kanyang silid ng usok na nagmumula sa tabakong hawak niya. Those were expensive as hell but he could not even remember how many of those he already burned out. Hindi naman niya na inabala pa na buksan ang mga bintana. O patayin ang mga iyon. He just sat there, in silence. He softly laughed when he heard the song playing from t

