Yağmurun tesirini arttırdığı bir gecede gök gürültüsünün şiddetiyle ayağa kalktım. Pencereden baktığımda bahçemizde ufak bir göl oluşmuştu sanki.
Sonbahar benim mevsimimdi. Yağmur, şimşek, gök gürültüsü... Yarın okul olmasaydı, hiç şüphesiz sabaha kadar oturup yağmuru izlerdim. Hayatta zevk aldığım sayılı şeylerden biriydi yağmuru izlemek.
Kimine neşe veren şey yazın kavurucu sıcağında denize girmek, kimine de kışın yağan karların ortasında hiç ayak basılmamış yere ilk ayak basan olmak...
Bense nostaljiye hayrandım. Sonbaharın bana yaşattığı duyguydu nostalji. Yaşadığım her anı kaydedip yıllar sonra hatırlayabilmekti tek dileğim. Sahne sahne gözümün önüne gelince, gelecekte, hala herkesi aynı duygularla sevebilmeyi, hala yanımda olduklarını görebilmeyi isterdim. Benim tüm hazinem zihnim
