“Naku! Hindi ka na sana nag-abala pa, Anton.”
Hindi ko na naman inaasahan na ilang araw lang simula ng dumalawa ang paborito kong kaklase ay mul siyan magbabalik agad.
Marami pa siyang kung anu-anong dala na para sa lahat ng mga kasama ko sa bahay lalo na kay nanay at sa mga pamangkin ko.
“Okay lang, Jo. Gusto ko naman na makabawi sa kabaitan mo noon sa akin. Hinahatian mo ako sa lahat ng bao mo, hindi ba?” aniya pero wala naman yon sa akin. Hindi ako nanghihingi ng kahit anong kapalit sa anuman na pagtulong na ginawa ko malaki man o maliit.
“Pero sa susunod hindi mo na kailangan na gawin ito, ha?” sabi ko na lang.
Napangiti na lang si Anton.
“Jo, may gusto sana akong sabihin sayo.”
Kunot-noo ako sa sinabi ni Anton. Ano naman ang nais niyang sabihin at kailangan niya pang magpaala
