“Ne?”
Josia adamın öfkelendiğini anlayınca, geriye doğru adım attı. Ondan korkmamak mümkün değildi. Kendi boyu ancak omuzlarına geliyordu. Ayrıca çok daha zayıftı.
"Ne demek kesti? Lanet olsun! Bunu niçin yaptın?”
"Çünkü...” Josia’nın sesi ister istemez titredi.
"Çünkü ne?”
"Bitlenmişti.”
"Olsun! Bitlenmek kötü bir şey değil. Onlar zararsız böcekler.”
"Ne?” dedi kadın şaşkınlıkla. Tam bir ahmaktı bu adam. “Çocuğa yazık. Nasıl böyle düşünürsünüz?”
"Bana danışmadan oğlumun saçını nasıl kesersin?”
"Ben...”
Lion odadan çıkıp, kadının üzerine doğru yürümeye başladı. Bedenine sardığı kiltini sıkıca tutarken, yumruklarını sıktı.
"Ben de senin saçını keseyim de gör.” dedi tıslayarak.
"Hayır... Bunu yapamazsınız!” Josia korku ile titrerken, arkasında duran koltuğa çöküverdi.
