Düşmanına âşık olması bir yana onun çocuğunu taşımak, annesi ve amcası için çok büyük bir hayal kırıklığı olmuştu. Onları taşıyan araba, Peterson kalesinin bahçesine giriş yapınca, Olivia düşüncelerinden sıyrılıp, kendini toparladı. Geçmişi düşünmek insana sadece acı veriyordu. Artık o günleri unutması ve önündeki güzel günlere bakması gerekiyordu. Tanrı bir kez daha anne olma şansı verdiğine göre demek ki her şey bundan sonra çok daha güzel olacaktı.
Araba kalenin giriş kapısının önünde durunca, Olivia karşısında oturan Aila’ya gülümseyip, “Sonunda geldik.” dedi. “Bu kez yolculuk beni gerçekten çok yordu. Bu kadarını beklemiyordum.”
"Yorulman gayet normal.” diye cevap verdi genç kız. “Ben sağlıklı olduğum halde inanılmaz yoruldum. Kaldı ki sen hamilesin. Abim bizi almaya gelene kadar
