Aklım deli gibi çalışıyor ama henüz bir çözüm bulmuş değilim. Çok iyi olur diye düşündüğüm Alp ziyareti bizimkiler sayesinde her an değişik bir sıkıntıya dönmeye başlıyor. Alp rahatça konuşamıyor, hatta bakışlarını benden hep kaçırıyor. Oldukça gergin ve bu da tabii oluşturulan hava yüzünden. Derhal aşkımı rahatlatmam lazım, yoksa bu birkaç gün hiç geçmeyecek gibi görünüyor. Alp'in geldiği gün öğleden sonraya kadar ailecek diz dize oturuyoruz. Alp, iliştiği koltuğunda yerinden kıpırdamıyor, babam sürekli yanında ve annem tam karşısında. Çocuk, elleri dizlerinde, gözleri benim dışımda her yere, görücüye çıkmış bir genç kız gibi duruyor mahçubiyetiyle. Önce bizimkileri onun yanından uzaklaştırmaya çalışıyorum.
-''Anne bir gelsene!'' diyorum annemin delici bakışlarından aşkımı kurtarmak adın
