Who is the Killer?

Kabanata 1

Matagal na naming pinaplanong magkakaibigan—at ng buong klase—ang magkaroon ng isang malaking outing bago magtapos ang huling taon namin sa kolehiyo. Hindi naging madali ang nakaraang dalawang semester.

Halos araw-araw kaming binabayo ng mga thesis defense, biglaang major exams, at mga proyektong halos pumuno sa aming mga gabi nang walang tulog. Kaya naman noong magmungkahi ako sa aming group chat na pumunta sa lumang mansyon ng aming pamilya sa lalawigan, halos magdiwang ang lahat ng dalawampu’t limang magkakaibigan at magkaklase.

"Daina, sigurado ka bang kasya tayong dalawampu't lima roon?" tanong sa akin ni Anna habang nire-repack niya ang kaniyang malaking duffel bag sa gitna ng silid-aralan bago ang aming pag-alis.

"Baka naman magsisiksikan tayo tulad ng sardinas sa lumang bahay ninyo?"

Natawa ako at umiling habang isinasara ang zipper ng sarili kong backpack.

"Ano ka ba, Anna. Ang sinasabi kong mansyon ay hindi lang basta ordinaryong bahay-bakasyunan. Malawak 'yun. May walong palapag ang buong gusali—dalawang underground basement at anim na palapag pataas hanggang sa rooftop observatory. Maraming silid-tulugan at napakalawak ng bakuran. Kahit mag-overnight pa ang limampung tao roon, hindi tayo magsisiksikan. At saka, matagal nang walang tumitira roon kaya solo na solo natin ang buong lugar sa buong katapusan ng linggo."

"Ayon oh!" sigaw naman ni Jef habang nakasandal sa pinto at kumakain ng chips. "Iyan ang gusto ko sa 'yo, Daina! Libreng accommodation para sa ating dalawampu't lima. At least, hindi na natin kailangang mag-ambagan para sa resort. Ang pera natin, pwedeng-pwede nating ibuhos sa pagkain at sa inuman mamayang gabi!"

"Ayan ka na naman sa inuman, Jef," panunukso ni Kael habang naglalakad pumasok sa silid at may bitbit na dalawang malaking cooler.

"Baka naman sa unang tagay pa lang, bagsak ka na at nag-a-acting ka na namang lasing. Siguraduhin mo lang na may maitutulong ka sa pagbubuhat ng mga gamit natin sa bus mamaya."

"Hoy, masipag kaya ako!" depensa agad ni Jef na ikinatawa ng iba pa naming mga kaklase na abala sa pag-aayos ng kanilang mga sariling gamit.

Sa aming klase, dalawampu't lima kami sa kabuuan. Iba't iba ang aming mga personalidad pero dahil apat na taon na kaming magkakasama sa iisang kurso, turingan na namin sa isa't isa ay higit pa sa magkakaibigan.

May mga tulad ni Jef na laging nagpapatawa at hindi nauubusan ng biro; may mga tulad ni Anna na laging maayos sa sarili at strikto sa mga detalye; may mga tulad ni Kael na tahimik pero handang tumulong kapag kailangan; at may mga tulad ni Aya na mahiyain at laging nakadikit sa akin kapag may mga malalaking kaganapan.

Nang makarating ang inarkila naming coaster bus sa tapat ng aming paaralan, nagsimula na ang masayang gulo. Isa-isang isinilid ang mga maleta, bag, at mga kahon ng pagkain sa ilalim na bahagi ng sasakyan.

Nag-agawan pa ang ilan sa mga paborito nilang upuan sa likod habang ang iba naman ay agad na naglabas ng mga speaker para magpatugtog ng mga paborito naming kanta.

"Guys, paki-check nga ang attendance!" sigaw ng aming class president habang tumatayo sa harap ng bus at hawak ang isang papel. "Ayaw kong may maiwan tayong kaklase rito. Bilangin natin kung kumpleto ang dalawampu't lima!”

"Isa! Dalawa! Tatlo! Apat..." Nagsimulang magbilang ang bawat isa sa amin sa boses na puno ng kagalakan.

Nang makumpleto ang bilang hanggang dalawampu't lima, naghihiyawan ang lahat habang umaandar ang bus palabas ng lungsod. Sa unang dalawang oras ng biyahe, nababalot ang buong sasakyan ng kantahan, kainan, at kuwentuhan.

Parang walang bakas ng pagod sa mga mukha ng bawat isa. Ang lahat ay nakatuon ang isip sa dalawang araw na pahinga, malayo sa mga ingay ng siyudad at sa mga nakakapagod na aralin.

Habang tumatagal ang biyahe at unti-unting lumalalim ang hapon, nagsimulang magbago ang tanawin sa labas ng bintana.

Ang mga matataas na gusali at sementadong kalsada ay napalitan ng mga makakapal na puno, matataas na damo, at paikot-ikot na daang lupa. Unti-unti ring nagbago ang kalangitan—ang maliwanag na sikat ng araw ay napalitan ng makapal at madilim na mga ulap na tila nagbabadya ng isang malakas na ulan.

"Daina..." mahinang kalabit sa akin ni Aya habang nakatingin sa labas ng bintana. "Malayo pa ba tayo? Bakit parang napaka-tahimik na ng lugar na ito? Parang wala na akong nakikitang ibang bahay sa paligid."

Napatingin din ako sa labas. Totoo ang sinasabi ni Aya. Ang kalsadang tinatahak ng bus ay napapaligiran ng matataas na lumang puno ng balete at mga masukal na halaman. Malayo na kami sa kabihasnan.

"Malapit na tayo, Aya," sagot ko sa kaniya habang binibigyan siya ng isang reassuring na ngiti. "Nasa paanan na tayo ng bundok kung saan nakatayo ang mansyon. Medyo malayo talaga ito kaya nga maganda para sa outing natin—walang istorbo."

"Pero parang napaka-creepy ng daan," dagdag pa ng isa naming kaklase na nakaupo sa katapat naming upuan. "Tingnan niyo ang mga puno, parang yumuyuko sa bus natin. At saka, bakit biglang lumalamig ang hangin?"

Natawa nang malakas si Jef mula sa likuran. "Ano ka ba! Kasama sa thrill 'yan! Mas maganda nga 'yung ganito, mukhang haunted house ang pupuntahan natin para may konting suspense ang bakasyon!"

"Manahimik ka nga diyan, Jef!" sigaw ni Anna. "Huwag ka ngang mag-salita ng ganiyan habang nasa daan tayo. Alam mo namang gabi na at nasa gitna tayo ng gubat."

Matapos ang tatlumpung minutong pag-usad sa mabatong kalsada, huminto ang bus sa tapat ng isang napakalaking gate na gawa sa maitim na bakal. Ang gate ay nababalutan ng mga tuyong baging at kalawang.

Sa kabila ng gate, naaaninag sa gitna ng hamog ang isang napakalaking gusali na tila isang kastilyo sa gitna ng dilim—ang walong palapag na mansyon ng aming pamilya.

"Nakarating din tayo!" sigaw ng karamihan habang isa-isang bumababa ng bus bitbit ang kanilang mga gamit.

Bumaba ako at naramdaman agad ang malamig na simoy ng hangin na dumampi sa aking balat. Ang mansyon ay nakatayo nang matayog at nakakalula sa taas. Bagaman halatang luma at may mga bahagi ng pinturang nagtatuklap, ramdam pa rin ang dating karangyaan nito. May matataas itong bintana na gawa sa lumang bubog sa bawat floor, matatag na pader na gawa sa bato, at isang malaking pinto sa gitna na gawa sa matigas na kahoy.

"Napakalaki pala talaga nito, Daina," manghang sabi ni Kael habang inilalapag ang dalawang cooler sa may pintuan at nakatingin pataas sa ikawalong palapag. "Para tayong nasa loob ng isang kwento o gothic horror film.”

"Sinabi ko sa inyo, eh," nakangiti kong tugon habang inilalabas ang susi mula sa aking bulsa. "Pumasok na tayong lahat bago pa bumuhos ang ulan."

Dahan-dahan kong inilagay ang malaking susing bakal sa lock ng pinto. Sa isang mabigat na ikot, gumawa ito ng isang malakas na tunog—CLACK—at dahan-dahang bumukas ang pintuan.

Sa loob, nabalot kami ng amoy ng lumang kahoy at lumang papel. Ang malawak na sala sa Ground Floor ay may malaking chandelier sa gitna, mga lumang sofa na nakatakip sa puting tela, at isang malaking fireplace sa sulok.

Sa magkabilang gilid ng sala ay ang magkapares na grand staircase na umaakyat patungo sa mga susunod na palapag at bumababa sa madilim na underground basements.

"Woah!" sigaw ng aming mga kaklase habang mabilis na pumapasok sa loob. Ang dalawampu't limang estudyante ay mabilis na kumalat sa malaking sala.

Ang ilan ay agad na nag-alis ng takip sa mga sofa, ang iba ay pumunta sa malalaking bintana para sumilip, at ang ilan naman ay tumingin sa mahabang hagdanan pataas.

"Dito tayo sa gitna ng sala sa Ground Floor mag-tambay!" alok ni Jef habang inilalapag ang kaniyang backpack sa ibabaw ng malaking mesang gawa sa mahogany. "Napakaganda ng lugar na ito para sa mga laro natin mamaya!"

"Mag-ingat lang kayo sa mga gamit dito," paalala ko sa kanila habang ibinababa ang aking sariling bag. "Matagal nang walang nakatira rito kaya medyo maalikabok, pero malinis naman ang mga kwarto sa ikalawa at ikatlong palapag. Pwede nating ayusin ang mga tulugan natin pagkatapos nating kumain."

Habang ang lahat ay abala sa pagpili ng kanilang mga pwesto at pagpapalit ng damit, napatingin ako sa malaking Grandfather Clock na nakatayo sa pinakasulok ng sala.

Luma na ito at nakatigil ang mga kamay nito sa alas-dose. Sa tabi nito ay isang lumang radyo na nakapatong sa isang maliit na cabinet—isang radyong matagal nang hindi ginagamit at nakadisplay na lamang.

Wala akong kaba na naramdaman noong mga sandaling iyon. Ang nasa isip ko lang ay ang saya ng aming klase at ang mga alaalang bubuuin namin sa walong palapag na mansyong ito.

Hindi ko napagtanto na ang pinto na katatapos lang naming pasukin ay ang pinto ring magkukulong sa aming lahat sa isang walang takas na Bangungot.