Who is the Killer?

Simula: Mafia Game

Hindi ko alam kung paano kami umabot sa ganito.

Ang alam lang namin, gusto lang naman namin mag-unwind pagkatapos ng napakahirap na semester. Pumunta kaming dalawampu't limang magkaklase sa isang lumang mansyon—ang mansyon ng pamilya namin.

Ang sabi ko sa kanila, dito kami magba-bakasyon para makapag-relax. Pumayag naman silang lahat nang walang alinlangan. Tuwang-tuwa pa nga ang klase noong nakita ang malaking gate at ang malawak na bakuran.

Kasya kaming 25 at para kaming nag-educational trip sa sobrang dami namin.

Kaya nang makarating kami sa mansyon, agad na nagkanya-kanyang ikot ang lahat. May mga kumuha ng pictures sa may grand staircase, may mga humiga sa malalambot na couch sa living room, at ang iba naman ay dumiretso sa kusina para maghanap ng makakain.

Maya-maya, dahil sa dami namin sa malaking sala, naboring din ang karamihan.

"Guys! Laro tayo!" sigaw ni Jef habang nakatayo sa gitna ng sala, hawak ang isang maliit na bowl at mga ginupit na papel.

"Anong laro naman 'yan, Jef? 'Wag mong sabihing Spin the Bottle na naman, pambata!" reklamo ni Anna habang nag-aayos ng kaniyang buhok sa tabi ng iba pa naming classmates.

"Mas maganda rito!" nakangiting sagot ni Jef. "Killer game. O mas kilala bilang Mafia, Doctor, Police, at Detective. Bagay na bagay sa lumang mansyon ni Daina! Medyo creepy ang vibe!"

Sa una, masaya ang buong klase. Nagtatawanan, nag-aasaran, at nagtuturuan kung sino sa aming 25 ang mukhang may kakayahang maging traydor o Mafia.

"Siguradong ikaw ang Mafia, Jef! Sa mukha mo pa lang, mukha ka nang kriminal!" asar ni Kael.

"Gago! Ako kaya ang Police dito, tagapagtanggol ng pamilya!" depensa naman ni Jef habang nagtatawanan ang lahat.

May 25 na papel sa loob ng bowl. Isang Mafia (Killer), isang Detective, isang Doctor, isang Police, at 21 na Citizens. Bawat isa sa aming magkaklase ay lumapit at bumunot.

Pumindot ang puso ko nang buksan ko ang papel ko. Citizen. Ligtas ako, walang espesyal na role, manonood lang at magmamasid.

"Okay, mechanics!" sigaw ni Jef para marinig ng 25 na tao sa sala. "Kapag sinabi kong 'Night Time', pipikit ang lahat. Gigising lang ang bubuksan ang mata kapag tinawag ang role nila. Ang Mafia ang pipili ng papatayin. Ang Detective ang magne-name ng suspect. Ang Doctor ang magre-rescue. At ang Police ang magde-desisyon kung babarilin ba ang napagbintangan!"

Nagsimula ang laro. Nagtawanan pa ang buong klase nang unang i-declare ni Jef na "Night Time".

Pero bigla na lang NAMATAY ANG ILAW.

Clack!

Bumagsak ang buong mansyon sa napakatinding kadiliman. Nawala ang liwanag mula sa mga chandelier at pati ang ilaw mula sa labas ay tila kinain ng dilim.

Lahat kaming 25 ay nagulat. Nabalot ng sigawan ang buong sala. May nag-panic, may nagkatulakan, at may mga natatakot na napatili.

"Huy! Brownout?!" sigaw ng isa naming kaklase mula sa likod.

Sa sobrang dilim, wala kaming makita. Dahil 25 kami sa sala, naririnig ko ang mabilis na paghinga at ang yabag ng mga paa ng mga kaklase ko na nagguguluhan.

"Dali! Buksan niyo 'yung mga flashlight sa phone niyo!" sigaw ko habang kinakapa ang bulsa ko.

Kinuha ko ang cellphone ko. Pindot ako nang pindot sa power button, pero ayaw bumukas ng screen. Completely dead set.

"Ayaw bumukas ng sa 'kin!" sigaw ni Anna.

"Pati 'yung sa 'kin! Ano 'to, sabay-sabay na-empty battery tayong 25?!" gulat na sabi rin ni Kael.

Pero kataka-taka na hindi talaga namin ma-open ang mga cellphone namin! Walang ilaw, walang signal, walang sign of life sa kahit kaninong telepono.

Nagsimula na ring makaramdam ng takot ang buong klase. Malamig na pawis ang lumabas sa noo ko. Takot na baka minamaligno na kami sa sarili naming mansyon!

"Daina, ano ba 'tong mansyon niyo? May brownout pala dito?" rinig kong reklamo ni Anna, halatang naiinis na para lang maitago ang takot niya.

"Wala ata silang solar system," nagawa pang magbiro ni Jef.

"Shh, tumigil kayo. Pakiramdaman niyo ang isa't isa... 25 tayo rito pero baka mamaya multo na ang katabi niyo!" pananakot naman na sabi ni Kael.

Umirap ako sa mga narinig kahit hindi nila nakikita.

"Ano ba, 'wag ka nga manakot!" takot na sabi ni Aya. Ramdam na ramdam ko ang panginginig niya dahil hawak-hawak niya ang braso ko. Tight grip. Pawisan ang mga kamay niya sa gitna ng siksikan naming magkaklase.

"Teka... bakit sobrang lamig?" tanong ng isa pang classmate namin.

Biglang may pumasok na malamig na hangin sa gitna ng malaking sala. Kasabay noon ay ang isang tunog na nagpatahimik sa aming 25.

Tik... tok... tik... tok...

Nagmula ang tunog sa lumang Grandfather Clock sa sulok ng mansyon. Isang lumang relo na matagal nang sira at hindi gumagana bago pa man kami makarating.

Pero ngayon... tumutunog ito.

BZZZT!

Isang lumang radyo sa tabi ng fireplace ang biglang bumukas nang kusa. Maugong na static ang lumabas dito bago pinalitan ng isang robotik at distorted na boses ng lalaki.

"Welcome to the real Mafia Game."

Bumilis ang t***k ng puso ko. Nagkahawakan ang mga magkaklase sa dilim.

"You are 25 players tonight. You have 60 minutes to complete the first round. One among you is the real Mafia. If the Detective fails to point out the Killer before the timer ends... everyone dies."

"Ano 'to?! Joke ba 'to?! Jef, prank mo ba 'to sa buong klase?!" sigaw ni Anna habang umiiyak na.

"H-Hindi! Swear to God, hindi ko alam 'to!" sagot ni Jef na nagpa-panic na rin. "Wala akong inayos o ginalaw sa radyo!"

"Pero nakita ko kanina na hawak mo ang Radyo!”

SWISH!

Sa gitna ng kadiliman at sa gitna ng 25 na taong nakatayo sa sala, may narinig kaming mabilis na galaw. Parang may tumatakbong mga yapak sa hardwood floor.

"Sino 'yan?!" sigaw ng ilan sa mga kaklase namin. "Huwag kayong mag-tulakan!"

"Aray! May humila sa 'kin!" tili ni Aya.

"Aya! Hawakan mo ang kamay ko!" sigaw ko habang nagkukumahog sa gitna ng gulo ng klase.

THUD!

Isang mabigat na bagay ang bumagsak sa sahig. Kasunod noon ay ang tunog ng isang likido na umaagos at umawisik sa carpet.

Mabaho. Malansa. Amoy kalawang.

" Guys... anong amoy 'yun?" mahinang tanong ni Kael.

Ilang segundo ang lumipas, biglang kumislap ang ilaw ng radyo at nagbigay ng konting pulang liwanag sa gitna ng sala.

At doon... tumigil ang mundo ng buong klase.

Nakataya sa gitna ng mesa ang katawan ng isa sa mga kaklase namin. Nakadapa ito, hindi na gumagalaw, at mabilis na kumakalat ang pulang dugo sa puting carpet ng mansyon.

"AAAAAHHHHHHHH!"

Nabalot ng hysterical na tili ng 24 na natitirang magkaklase ang buong bahay. May mga umiyak, may mga napaupo sa sahig habang nakahawak sa ulo, at may mga napaatras at nagmamadaling tumakbo pabalik sa pader.

Hindi ito laro.

May totoong pumatay. May totoong namatay sa 25 na pumasok sa mansyon.

Bumalik ang static sa radyo, at ang boses ng hindi kilalang tao ay muling nagsalita habang tumutunog ang countdown sa pader.

"The Doctor failed to save. The Police failed to shoot. Now, Detective... time is ticking."

Napatitig ako sa mga mukha ng 23 ko pang natitirang kaklase sa gitna ng mapulang liwanag ng radyo. Lahat sila ay nakatingin din sa akin—at sa isa't isa. May takot, may pagdududa, at may galit sa mga mata ng bawat isa.

Ang pinto ay nakatrangka. Ang bintana ay hindi mabuksan. Nakakulong kaming magkaklase sa loob kasama ang bangkay... at ang killer na nagtatago lang sa piling namin.

Napahawak ako sa dibdib ko habang mabilis ang hinga.

Sino ang pumatay? At sino sa aming magkaklase ang susunod na mamamatay bago matapos ang taning ng laro?