AMARI DWAYNE VAN ART [STORY]

HATE OR LOVE

AMARI,

Pagdating namin sa house...

"Amari, your phone." Napatingin ako kay Mommy tapos kay Daddy.

"Mommy, hindi ko naman po sinadya 'yon..."

"I said, your phone. At ang laptop and tablet. You are grounded. Bukas, hanggang friday magco-commute ka. Do you understand?"

"Hon..."

"Shut up, Victor. Dati pinapalampas ko ang kalokohan ng anak mo, but now? This is too much. Nananakit na siya." I bow my head and pinahid ang luha ko. Mommy is mad, really.

"Go upstairs. Change your clothes and stay in your room." I go upstairs and lock my door. Padapa ako sa kama at umiyak.

Hindi na rin ako lumabas. Dinalhan lang ako ng food ni Daddy. Maski siya walang magawa dahil galit talaga si Mommy.

I'm grounded!

In the morning...

After I took shower and fix myself, bumaba na ako for breakfast. This is the first time na maglalakad ako.

While walking on the street, palabas ng subdivision there's a car na binubusinahan ako. I think, binabagalan niya lang ang kaniyang takbo. I'm naaasar na 'cause it's so masakit sa ears. I stopped and turn around...

"Hey you! What is your problem, ba? Kanina mo pa ako binubusinahan, it's nakakabingi na!" The tented car window's open. Nanlaki ang dalawang beautiful eyes ko. What is he doing here?

"You?! Are you following me?!" It's Ken, again. The nakakairitang, Ken. Kasalanan niya why ako grounded, kinuha ni Mommy ang gadgets and magco-commute ako 'till friday.

"Excuse me? Bakit naman kita susundan kung dito rin ako nakatira sa subdivision na ito? And, 'di ba rich kid ka, ka'mo? Bakit ka naglalakad?" Galit ko siyang tiningnan.

"Because of you! Grounded ako and magco-commute ako 'till friday. Kinuha ni Mommy ang gadgets ko, and worst, hindi ako sanay maglakad," teary eyes kong sagot.

"Oh! Bakit ako ang sinisisi mo? I told you to leave, right? Pero makulit at matigas ang ulo mo kaya nadamay ka. Come on, sumakay ka na," offer niya.

"No thanks. Magta-taxi na lang ako..."

"Hindi ka makakasakay kaagad. Halika na, 'wag nang matigas kasi." Hindi ako nakinig. Nagpatuloy ako sa paglalakad, bahala siya diyan. Hindi na niya ako sinundan, hmmp, hindi man lang ako pinilit.

"Amari, hintay!"

"Ayoko ngang sumakay sa car mo!" Paglingon ko, patakbo siyang palapit sa akin.

"Bakit mo 'ko sinundan? Where is your car?"

"Pinakuha ko sa driver ni Mom. Sasabayan kitang maglakad, kawawa ka naman kasi. Kung hindi lang matigas ang ulo mo, hindi ka sana ma-grounded at maparusahan."

"Nyenyenye! Ewan ko sa'yo!"

"Mataray ka pa rin kahit naparusahan ka na, bilib na talaga ako sa'yo."

"What's your paki ba?" I rolled my eyes and flip my her. Pumara naman siya ng taxi.

"Sakay na bilis," utos niya. I don't have a choice, sumakay ako and sumunod siya.

"Kuya, sa university po," sabi niya sa mamang driver.

First time kong sumakay ng taxi. I'm scared pa naman 'cause sabi nila holdaper ang mga taxi driver.

Pagdating namin sa school, nakatingin sa amin ang ibang students.

"Narinig ko kahapon, nililigawan ni Ken si Amari," bulongan nila. As if na hindi ko naririnig.

"'Di ba si Althea ang crush ni Ken?" Nagsalubong ang kilay ko sa narinig ko. Nagmadali akong maglakad. I feel something on my chest, I feel... jealous?

"Hi, sis," bati sa akin ni Shaira pagpasok ko.

"Hello," I answered.

"Are you okay? Napagalitan ka raw ni Tita?" I nodded.

"Bakit ka kasi nakipag-away? Sinipa mo raw 'yong outsider na student?" tanong ni Shaira.

"I didn't mean it. And I don't even know na may cctv camera sa likod ng youth," kunot-noo kong sagot.

"Anong sinabi ni Tita?"

"Nothing. She's mad and I'm grounded. Kinuha niya ang gadgets ko and worst, nag-commute lang ako."

"Hays. Kawawa naman ang sissy namin. Don't worry, mamaya ihahatid ka namin. Don't be sad na, hindi ka na pretty." Pilit akong ngumiti. Later on, Ken entered.

"Bakit ka nang-iiwan?" tanong niya.

"Why are you asking? Sino ka ba?" malditang tanong ko. Natahimik siya at hindi na nagsalita. A couple of minutes, Sir Andrei entered. Our class started, wala akong naintindihan. I'm not in the mood to listen. After class, nauna akong lumabas. I go straight to the cafeteria and wait my friends.

We ordered our snacks and eat.

Class hours is done.

"Guys, may punishment pa pala si me," I said. Sabi ni Dean, now ako mag-start sa punishment ko.

"Hihintayin ka na lang us sa court," sagot ni Shaira. I nodd my head. Nagpunta na ako sa cafeteria and naglinis.

"Hi, Amari." Galit akong tumingin kay Ken.

"What are you doing here? Doon ka sa washroom maglinis. I don't want to see your face!"

"Nagmamaldita ka na naman, bakit ba galit ka sa akin?" I look straight to his eyes.

"You're asking me, why? Because, I hate you!"

"Ano bang kasalanan ko sa 'yo, ha?"

"Seriously? 'Di mo knows kung ano ang kasalanan mo? First, you kiss me, and second, grounded ako dahil sa'yo!"

"Excuse me? Ako ang sinisisi mo dahil na-grounded ka? Ikaw 'tong nakisali sa gulo tapos maninisi ka. Ang gulo ng brain cells mo, o ayan kausapin mo."

"Ahhhhhhhh! Kennn! I hate you!"

"I love you too!" Tumatawa siya habang pinapanood akong pinapatay ang ipis.

Napaupo ako at umiyak. Feel kong umiyak sa galit.

"H-hey, Amari? Bakit ka umiiyak diyan?"

"I-i hate you. Umalis ka sa harapan ko!"

"I'm sorry..." Nasampal ko siya. Tumayo ako at tinalikuran siya. Naglakad ako palabas ng campus habang nagpapahid ng mga luha.

I really, really hate him. I'm scared of cockroach kaya, 'di ba niya knows? Buti nga sa kaniya! Isusumbong ko siya kay Mommy. Hindi rin pala kami close ni Mommy.

"Ayoko na sa earth!" sigaw ko.

"Hoyy!" sigaw ng kung sino.

"You're going crazy, na sis. What happened ba?" Sumisingot ako.

"Hala! Umiiyak ka?" tanong ni Shaira. Pinoy talaga, kita niyang umiiyak ako nagtatanong pa.

"Hindi! Tumatawa ako, 'di ba obvious?"

"Ba't ka galit?" Pumalahaw na naman ako.

"I hate him. I really, really hate him."

"Who?!" tanong nilang dalawa ni Sandy.

"Kenshin Hernandez! Matalisod sana siya!" sigaw ko. Saktong nakita ko si Ken na natalisod nga. Humagalpak ako ng tawa. Pati sila Sandy at Shaira ay natawa.

"Sis, may nunal ka ba sa dila?" natatawang tanong ni Shaira.

"Excuse me! What's nunal ba? Tsk! Good for him, karma!" natatawa kong aniya.

"Ang sama mo. Natalisod na nga si Ken, e."

"Karma! Love talaga ako ni G. Tinaponan niya si me ng cockroach that's why umiiyak ako. Naiyak ako sa galit ko sa kaniya. I'm scared of cockroach kaya, and hello may bacteria ang mga feet nila. It's ewwee!"

"Ang arte mo. Nako Amari, kapag lagi kayong ganiyang dalawa, baka magka-develop-an kayo. Sinasabi ko sa'yo, 'yang hate na nararamdaman mo to him, kabaliktaran niyan ng love. Sige ka, ikaw rin." Bigla akong natahimik. Kinabahan at nababahalan. No way! I don't like him. Nakakainis siya at nakaka-asar, and never ko siyang magugustohan. Never!

When I get home, wala pa sila Mommy and Daddy. Pero nandito na ang twins.

"Hello, Ate," bati sa akin ni Vennice.

"Hi. Hello, my baby brother," bati ko kay Vanness.

"Ate, stop calling me, baby. I'm not baby anymore. I'm a man now," napanganga ako sa sinabi niya.

"Kuya has a crush on school, Ate Amari..."

"Ohh, shut up, Vennice. Don't believe her, Ate." Nagpalipat-lipat ang mata ko sa kanilang dalawa.

"Who's telling the truth?"

"Me!"

"Me!" sabay nilang sagot.

"Vennice, is it true?"

"Yes, Ate. Twin has a crush, si Margaux," sumbong ni Vennice.

"Vanness..."

"It's a crush only, Ate. What's wrong with that? I'm a man, and handsome same as Daddy."

"You are so mayabang, Kuya. But sad to say, Margaux don't like you. May gusto siya sa friend mo na isa," sabi ni Vennice.

"Who cares," ani Vanness.

Later on, Dad and Mom, arrived. Mabilis akong umakyat sa room ko, bago pa ako makita ni Mommy. I lay down on my bed and close my eyes. I feel sleepy and tired.