Ang mga sugat ay naghilom na, ngunit ang gutom at panghihina ay hindi pa rin mawala wala.
Napatingin ako sa apat na buwan na maliwanag na nakikita sa maliit na bintana sa tore. Ang kalangitan ay sobrang dilim ngunit ang mga bituin at mga buwan ay walang sawa na nabibigay ng liwanag.
Isang buwan na akong nakakulong sa mataas na tore na ito. Kay bilis nang lumipas ang mga araw at unti unti na rin akong nawawalan ng pag-asa.
Ang tanging hiling ko lang naman ay ang makita ang mga kapatid ko ngunit sadyang tadhana na ang pumipigil sa aking hiling. Ang oras ko’y sobrang ikli na lang. Hindi ko na alam kung hanggang kailan ko kayang labanan ang sakit na nararamdaman ko.
Gutom, panghihina, pagkahilo, at pagkirot ng aking puso ang nararamdaman ko.
Isang beses lang sa isang araw nila ako pi
