Ibinaba ko ang hawak kong kubyertos at tinitigan ko siya. Napansin ko ang pagtaas ng gilid ng kaniyang labi. Pamilyar talaga sa akin ang kaniyang ekspresyon.
“Ganoon ba? Kung ganoon ay matabang pa ang panlasa ko?” tanong ko sa mahinang tinig.
Napatingin ako sa pagkain na niluto niya. Sa totoo lang ay hindi ko talaga malasahan ang kaniyang niluto. Hindi ko lang maamin ang bagay na iyon.
Napatahimik na lang siya. Hinintay ko siyang magsalita ngunit hindi niya naman ginawa. Kinuha kong muli ang kubyertos. Wala na akong nagawa kundi ang tumuloy na lang sa pagkain. Kahit na wala akong panlasa ay nagpanggap na lang ako na nagugustuhan ko talaga ang luto niya.
Ilang minuto kaming kumain at sa huli ay mas nauna ako sa kaniya. Ibinaba ko na sa aking pinggan ang kubyertos.
“Sa susunod ay mag-aa
