Echoes of Freedom

Chapter 8

Lahat ay abala sa kani‑kanilang gawain. Si Orion naman ay lumapit sa akin, mahina ang boses. “Yera, may kailangan akong ipakita. Something hidden… but we can’t let the others know yet.”

Nagulat ako, pero ramdam ko ang bigat ng tono niya. “Now? Why so secret?” tanong ko.

Ngumiti siya nang bahagya. “Trust me. You’ll understand when you see it.”

Sumama ako sa kanya, dumaan kami sa madilim na pasilyo papunta sa isang silid na bihirang buksan. Sa loob, may mga lumang dokumento, mapa, at isang kahon na may simbolo.

Tahimik ang silid, tanging tunog ng papel at mahina kong paghinga ang maririnig. Dahan-dahan kong binuksan ang kahon, at sa loob ay may mga dokumento: mga tala ng galaw ng grupo, listahan ng supplies, at ilang sulat na malinaw na hindi dapat lumabas sa mansyon.

"Orion… these reports, bakit may kopya ng lahat ng ginagawa natin? Even the smallest details," bulong ko, ramdam ang kaba.

Tumango siya, seryoso ang mukha. “Exactly. Someone here has been leaking information. May espiya sa loob mismo ng mansyon.”

Napatingin ako sa kanya, halos hindi makapaniwala. “Do you know who?” tanong ko, mahina ang boses.

Huminga siya nang malalim. “Not yet. Pero look at the handwriting, the timing… it matches someone close. Kaya hindi ko pa sinabi sa iba. If we accuse the wrong person, we’ll destroy the team.”

Hinawakan ko ang isang sulat, ramdam ang bigat ng katotohanan. “They know everything about us."

Napakagat ako ng labi, ramdam ang bigat ng sitwasyon. “So what do we do?”

Si Orion saglit na tumingin sa pintuan, parang may inaasahan. “We wait. We watch. And when the spy slips… we’ll be ready.”

Napakagat ako ng labi, halos hindi makapaniwala. “So all this time… someone’s been watching us?”

Biglang bumukas nang malakas ang pinto. “Yera!” sigaw ni Phyr, halos nanginginig ang boses. Nakatitig siya sa akin, ang mga mata puno ng takot at galit. “Akala ko… nawala ka."

Si Phyr ay huminga nang malalim, hawak ang balikat ko, parang ayaw akong pakawalan. “Don’t ever disappear like that again. You don’t know what it does to me.”

"ahem! labas muna ako ha, I'll go as if I did not exist." at lumabaa ng silid si Orion habang nag aalala parin na nakatingin saakin si Phyr.

"Yera… bakit ka nandito? Akala ko nawala ka," bulong ni Phyr, halatang nanginginig pa rin ang boses niya. Lumapit siya, hawak ang braso ko na parang ayaw akong pakawalan.

Dahan‑dahan kong hinaplos ang kamay niya, marahang pinisil para pakalmahin siya. “Phyr, relax… I’m here. Hindi ako nawala. Orion just showed me something important, pero safe ako. You don’t have to worry.”

Unti‑unti siyang kumalma, ramdam ko sa mahigpit na hawak niya na dahan‑dahan nang lumuluwag. “I thought… I almost lost you,” mahina niyang bulong.

Ngumiti ako, marahang hinaplos ang pisngi niya. “You didn’t. I’m right here. And I’ll stay right here, Phyr.”

Sandaling katahimikan ang bumalot sa silid, hanggang sa bumalik si Orion, dala ang isa pang folder. Ang kanyang tinig ay mababa, puno ng bigat. “I heard enough. Phyr, I understand your fear. Pero tama si Yera. If we move too fast, we’ll lose everything. We wait, we watch… and when the spy slips, we’ll be ready.”

Nagkatinginan kaming tatlo, nakatitig sa mga dokumento na nakalatag sa mesa. Sa labas ng silid, may mahinang tunog na umalingawngaw—parang pinto na dahan‑dahang nagsara. Napatingin kami sa isa’t isa, sabay napagtanto: baka may nakarinig sa amin.

Pagkalabas namin ng silid, ramdam ko pa rin ang bigat ng mga dokumentong iniwan sa mesa. Si Phyr ay tahimik, ngunit ang kanyang mga mata ay hindi mapakali—halatang nag‑aalala at nag‑iisip kung sino ang traydor sa aming grupo.

Orion sumabay sa amin, mababa ang boses. “We can’t confront anyone yet. Kung mali ang pagbibintang, masisira ang tiwala ng lahat. We need to observe.”

Napatingin ako kay Phyr, na halatang hindi sang‑ayon. “Observe? Habang may espiya na nakikinig at nagmamasid sa atin? That’s dangerous, Yera.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay, marahang pinisil. “Phyr, we’ll be careful. Hindi tayo pwedeng magpadalos‑dalos. If we accuse the wrong person, we lose everything.”

Tahimik siyang tumango, pero ramdam ko ang bigat ng kanyang paghinga. Sa mga mata niya, may halong takot at galit, ngunit pinipigilan niya para sa akin.

Sa mga sumunod na araw, nagsimula kaming magmasid nang palihim. Sa dining hall, napansin ni Orion na may isang miyembro na laging huli sa pagkain, parang may ibang pinagkakaabalahan. Sa library, nakita ko ang isang papel na naiwan sa mesa—may sulat‑kamay na kahawig ng nakita naming ebidensya.

Si Phyr na palaging nasa tabi ko ay hindi mapakali. “Yera, look closely. Someone’s pretending to be normal, pero may lihim na galaw.”

At sa bawat oras na lumilipas, mas lalong tumitindi ang kaba. Ang mansyon, na dati’y kanlungan, ngayon ay tila isang bitag na puno ng mga mata at lihim.

Mabigat ang gabi sa mansyon. Tahimik ang bawat pasilyo, tanging tunog ng hangin mula sa bintana ang maririnig. Ako, si Phyr, at si Orion ay nagkasundo na magmasid nang palihim. Hindi namin alam kung sino ang traydor, pero ramdam naming malapit na itong magpakita ng butas.

Sa kalagitnaan ng gabi, nagising ako sa mahina at halos hindi marinig na tunog—parang yabag na pilit itinatago. Bumangon ako, at nakita kong si Phyr ay gising din, nakatingin sa pintuan. “Yera… may gumagalaw,” bulong niya, mababa ang boses.

Tahimik kaming lumabas, sinundan ang tunog ng mga yapak. Sa dulo ng pasilyo, nakita namin ang isang anino na mabilis na pumasok sa silid na dati’y ipinakita ni Orion sa akin—ang silid ng mga dokumento.

Nagkatinginan kami ni Phyr, ramdam ang kaba. “This is it,” bulong niya, mahigpit ang hawak sa aking kamay. “Kung sino man ‘yan… siya ang espiya.”

Dahan‑dahan kaming lumapit, pinipigilan ang bawat tunog ng aming mga hakbang. Sa loob ng silid, narinig namin ang mahinang kaluskos ng papel, at ang tunog ng drawer na binubuksan.

Orion sumulpot mula sa kabilang pasilyo, nakatingin sa amin, at marahang tumango. “We catch them tonight,” bulong niya.

Sa sandaling iyon, tatlo kaming nakatayo sa labas ng silid, nakahanda. Ang puso ko’y mabilis ang t***k, ramdam ang bigat ng katotohanan: ang traydor ay naroon, at sa unang pagkakataon, may pagkakataon kaming mahuli siya.

Tahimik ang pasilyo, tanging tunog ng aming mga hakbang ang maririnig. Ako, si Phyr, at si Orion ay nakatayo sa labas ng silid, pinipigilan ang t***k ng aming mga puso. Sa loob, patuloy ang mahinang kaluskos ng papel—ebidensya ng traydor na gumagalaw.

Orion marahang sumenyas, at sabay kaming pumasok. Ang ilaw mula sa lampara ay tumama sa isang pigura na nakatalikod, nagmamadaling nagbubuklat ng mga dokumento.

“Stop right there,” malamig na sabi ni Orion, mababa ang boses.

Napalingon ang tao, nanlaki ang mga mata, halatang nagulat. Ako, napakapit kay Phyr, ramdam ang bigat ng sandali.

“Why?” mahina kong tanong, halos hindi makapaniwala. “Bakit mo ginagawa ‘to? We trusted you.”

Hindi agad sumagot ang tao, nanginginig ang kamay na hawak ang papel. Si Phyr, puno ng galit, lumapit ng isang hakbang. “You’ve been feeding them everything. Our plans, our movements… lahat. Do you realize what you’ve done?”

Tahimik ang silid, mabigat ang bawat segundo. Sa wakas, nagsalita ang traydor, mababa ang boses, puno ng pangangatwiran. “I had no choice. They promised me safety… freedom. I couldn’t stay trapped here.”

Orion tumingin nang matalim. “Safety? You put everyone at risk. You betrayed us.”

Ako, nakatingin pa rin, ramdam ang sakit ng katotohanan. “We trusted you… and you chose to destroy that trust.”

Sa sandaling iyon, malinaw na ang lahat. Ang traydor ay nahuli, ang mukha ng pagtataksil ay nakaharap sa amin. Ngunit kasabay ng galit, may halong lungkot—dahil ang taong inaakala naming kasama ay siya palang nagbukas ng pinto para sa aming pagkawasak.

I can't believe it.