Echoes of Freedom

Chapter 9

Tahimik ang silid matapos ang pagkakahuli sa traydor. Ang mga dokumento ay nakakalat pa rin sa mesa, at ang bigat ng katotohanan ay nakabitin sa hangin.

Si Phyr ang unang nagsalita, mababa ang boses ngunit matatag. “We need to decide carefully. Hindi pwedeng padalos‑dalos. If we let anger lead us, we’ll make mistakes. And mistakes will cost us more than this betrayal.”

Napatingin ako sa kanya, nagulat sa biglang pagbabago ng kanyang tono. Hindi na siya yung Phyr na kanina’y puno ng kaba—ngayon, siya ang haligi ng lakas.

Orion tumango, seryoso. “You’re right. We can’t just punish without proof of intent. We need to know who they’re working for, and why.”

Lumapit si Phyr sa traydor, nakatingin nang diretso, walang galit na nakikita sa kanyang mukha—kundi kontrolado, mahinahon. “You owe us the truth. Hindi lang para sa amin, kundi para sa lahat na nasa mansyon. Who are you working with?”

Tahimik ang traydor, nanginginig, pero ramdam ang bigat ng presensya ni Phyr. Hindi siya sumisigaw, hindi siya nagagalit—pero ang kanyang katahimikan ay mas mabigat kaysa sa anumang banta.

Lumapit ako, marahang hinawakan ang braso ni Phyr. “You’re steady now… reliable. Thank you for keeping us calm.”

Ngumiti siya nang bahagya, hindi inaalis ang tingin sa traydor. “I have to be. If I lose control, we all lose. And I won’t let that happen.”

Sa sandaling iyon, malinaw na si Phyr ay hindi na lamang ang nag‑aalala at natatakot. Siya na ang sandigan, ang taong kayang magdala ng bigat ng sitwasyon nang hindi natitinag.

"Akala nyo siguro may magagawa pa kayo." biglang sabi ng espiya na may ngiti pa sa mukha nya na mas nagpa kaba saamin ng tudo.

"Pinagsasabi mo.." sagot naman ni Orion sa kanya na naiinis. Habang nagtataka ako sa sinabi niya, he looked so confident and that scare me.

"Huli na ang lahat, lalo ka na Yera Ysallero-" sabi nya sabay sugod papunta sa dereksyon ko at naka ramdam ako ng malamig na bakal sa bahagi ng tiyan ko. Narinig kong binigkas nila ang pangalan ko pero nabingi lang ako aa ingay.

"Phyr..."

Pero bago pa siya makasagot, biglang nagdilim ang paligid. Ang mga dokumento sa mesa, ang kahon, ang mga sulat—lahat ay naglaho. Ang boses ni Orion, ang kaba ni Phyr, unti‑unting nagiging malabo.

Nagising ako, hingal na hingal, nakahiga sa veranda ng mansyon. Ang lamig ng hangin, ang katahimikan ng gabi, at si Phyr nakaupo sa tabi ko, nakatulog din. Walang spy, walang lihim na silid—lahat ay panaginip lang.

Napatingin ako sa kanya, marahang ngumiti. “So it was just a dream…” bulong ko sa sarili.

"It was… just a dream," bulong ko ulit, mahina, habang sinusubukan kong bumangon. Pero agad kong naramdaman ang init ng aking noo, at ang bigat ng katawan.

Phyr, nakaupo sa tabi ko, nagising at agad na lumapit. “Yera, you’re burning up. You’ve been thinking too much lately, kaya ka nagkasakit.”

Napangiti ako nang mahina, kahit hirap. “Maybe that’s why… I dreamed of something not good. My mind wouldn’t stop.”

"I'll Call Selena, stay here. Kuha lang ako ng gamot at pagkain, okay?" tumango lang ako at humiga ng komportable

Pagmulat ko ng mata, ramdam ko pa rin ang init ng aking noo. Mabigat ang katawan ko, parang ayaw akong bumangon. “Grabe… ang hina ko,” bulong ko sa sarili.

Narinig ko ang mahinang tunog ng pinto, at si Phyr pumasok, may dalang tray. May sabaw, tinapay, at tubig.

"Yera, I made you something light. Kailangan mong kumain kahit konti," sabi niya, maingat na inilapag ang tray sa tabi ko.

Napangiti ako kahit mahina. “You don’t have to… sobra ka na sa pag‑aalaga.”

Umiling siya, at marahan akong inalalayan para makaupo. “Of course I have to. You’ve been thinking too much, kaya ka nagkasakit.”

Tinikman ko ang sabaw, mainit at nakaka‑comfort. “Masarap… comforting.”

Phyr chuckled, brushing my hair back. “Stop teasing. Just focus on getting better.”

"Phyr… you’re too much. You don’t have to watch me all the time," mahina kong bulong.

"I want to," sagot niya at napailing nalang ako.

"Ayan kana naman Mr. Calloway, gumagaling ka bumanat talaga." patawa kong sabi, kahit mahina pa rin ang boses ko. Nakita kong napangiti siya, parang kahit simpleng biro ko ay nakakapagpasaya sa kanya.

"Hindi ako marunong mambola, Ms. Ysallero," sagot niya, seryoso pero may lambing sa tono.

Napatawa ako nang mahina, kahit ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan ko. “Kung hindi ka marunong mambola… bakit parang ang dali mong pasayahin ako?”

Phyr leaned closer, his eyes soft. “Because it’s not bola, Yera. It’s real. Everything I say to you… totoo.”

"Itigil na nga natin tong biruan na 'to baka kong saan pa mapunta, mukha kanang may gusto sa'kin nyan eh kabago-bago pa nating nagkakilala." at nagpatuloy na sa pagkain ko, kahit na nanghihina ay pinilit ko parin kumain na kahit pakiramdam ko ay isusuka ko sa pait ng dila ko ang pagkaing hinanda ni Phyr.

•°•°•°•°•°•

Sa mga sumunod na araw ng aking paggaling, unti‑unti na akong nakabalik sa veranda. Doon ko unang nakilala si Amara—isang bagong dating sa mansion, mabait, palakaibigan, at laging may dalang ngiti.

"Hi, Yera. I heard you weren’t feeling well. I brought some herbal tea, baka makatulong," sabi niya, sabay abot ng tray.

Nagpasalamat ako, pero hindi ko maiwasang mapansin kung paanong gumaan ang loob ni Phyr sa kanya. “Wow, you even thought of that… thank you, Amara,” sagot niya, sabay ngiti.

Ramdam ko ang kurot sa dibdib ko. Ang dali niyang ngumiti… bakit parang ang dali niyang ma‑impress?

Sa mga araw na lumipas, lagi kong nakikita si Amara sa paligid—nagdadala ng pagkain, tumutulong sa chores, minsan nakikipag‑usap kay Phyr sa veranda. At bawat tawa nila, bawat simpleng pasasalamat ni Phyr, parang may maliit na sugat na nadadagdag sa puso ko.

Hindi ko naman siya masisisi. Mabait si Amara. Wala siyang masamang intensyon. Sa katunayan, madalas pa nga siyang mag‑alok ng tulong sa akin, at minsan ay kinukumusta ako nang may lambing. Pero kahit alam kong wala siyang ginagawang mali, hindi ko maiwasang makaramdam ng selos.

"Yera, you should rest more. I’ll help Phyr with the garden today," sabi ni Amara minsan. At nakita ko kung paanong ngumiti si Phyr, parang magaan ang loob.

Pinilit kong ngumiti, pero sa loob ko, may halong kaba at inis. Phyr… you’re too much. Hindi mo ba nakikita?

Lumipas ang mga gabi, at lalo akong naging tahimik. Phyr noticed, of course. “Yera, are you okay? You’ve been quiet lately.”

Hindi ko siya sinagot agad. Sa halip, tumingin ako sa kanya, ramdam ang bigat ng mga salitang matagal ko nang tinatago, but i kept silence. No way this is me jealous? FOR WHAT? AND WHY?