Akala ko kapag tapos na ang gulo,
dun lang magsisimula ang pahinga.
Pero mali pala.
Ang katahimikan—mas mahirap harapin
kapag sanay kang laging lumalaban.
Hindi agad bumalik sa dati si Sayven.
Hindi na siya ang lalaking
may kumpiyansang lakad
at malamig na mga mata.
Mas madalas na siyang tahimik.
Mas madalas siyang tumitig sa bintana
parang may hinahanap sa labas
na hindi niya na kayang balikan.
At sa tuwing napapansin ko iyon,
mas lalo kong nararamdaman
kung gaano ko siya kamahal.
---
Isang gabi,
habang nagluluto ako ng instant noodles
sa maliit naming inuupahang kwarto,
narinig ko siyang magsalita.
“Jam.”
“Hmm?” sagot ko habang hinahalo ang sabaw.
“Takot ka ba sa akin ngayon?”
Napatigil ang kamay ko.
Dahan-dahan akong humarap sa kanya.
“Bakit ko naman ikakatakot
