Marked by Wanting Him

Chapter 4: Nothing But the Ache

Nagising si Isabella Montoya na may kirot sa buong katawan.

Masakit ang ulo niya. Tuyo ang lalamunan. At ang dibdib niya—parang may naiwan doong mabigat, parang may humila ng isang bagay at hindi na ibinalik.

Umaga na.

Hindi niya maalala kung anong oras siya nakatulog. Ang alam lang niya, pagod siya sa paraang hindi inaabot ng pahinga.

Dahan-dahan siyang umupo sa kama, napapikit agad nang umikot ang mundo. Napahawak siya sa sentido niya, huminga nang malalim hanggang sa kumalma ang hilo.

“Hindi na ‘to uulit,” bulong niya. “Hindi na.”

Pero kahit sabihin niya ‘yon sa sarili niya, hindi siya sigurado kung paniniwalaan niya.

Tumayo siya at dumiretso sa banyo. Sa salamin, nakita niya ang isang babaeng parang ibang tao—maputla, namumugto ang mata, pero pilit pa ring maayos. Isang Montoya. Laging presentable. Kahit wasak sa loob.

Nagsipilyo siya, naghilamos, pero kahit malamig ang tubig, hindi nito natanggal ang bigat.

Sumandal siya sa lababo, nakatitig sa sarili.

“Ganito na lang ba palagi?” tanong niya sa salamin. “Gusto ka, pero hindi ka pipiliin.”

Tahimik ang sagot.

Bumalik siya sa kwarto at kinuha ang phone niya. Wala pa ring message. Wala pa ring tawag. Walang kahit anong senyales na may naghanap sa kanya kagabi.

Hindi naman siya umasa.

Pero masakit pa rin.

Umupo siya sa gilid ng kama at binuksan ang gallery. Isang lumang larawan ang bumungad—silang dalawa sa isang event, bata pa, magkatabi dahil pinilit ng mga magulang. Siya, nakangiti. Si Damon, nakatingin sa ibang direksyon.

Palagi na lang.

Isinara niya agad ang larawan, parang napaso.

“Enough,” mahina niyang sabi. “Tama na.”

Naligo siya, nagbihis ng simple—wala munang gown, wala munang ganda para sa iba. Isang oversized shirt lang at tahimik na buhok. Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, hindi niya inisip kung may makakakita.

Pagkatapos, naupo siya sa sofa sa kwarto niya, yakap ang tuhod. Walang music. Walang TV. Hinayaan niya lang ang katahimikan.

Hanggang sa may notification.

Damon Blackthorne.

Mabilis ang t***k ng puso niya kahit ayaw na niya.

Damon: You okay?

Isang tanong. Walang emosyon. Walang bigat.

Tumingin siya sa screen nang matagal bago nag-type.

Isabella: Okay lang.

Ilang segundo ang lumipas.

Damon: Last night was unnecessary. Let’s not repeat it.

Napapikit siya.

“Parang ako lang,” bulong niya.

Nag-reply pa rin siya.

Isabella: Hindi na mauulit. Sanay naman ako.

Matagal bago may sagot.

Damon: Good.

Isang salita ulit.

Parang lahat ng sinabi niya, lahat ng naramdaman niya, nauwi lang sa isang tuldok.

Ibinaba niya ang phone at inilapag sa mesa. Hindi na siya umiyak. Wala nang luha na lalabas. Parang napagod na rin ang sakit.

Tumayo siya at lumapit sa bintana. Maliwanag ang araw, abala ang mundo. Parang walang pakialam sa isang babaeng buong gabi uminom para makalimot sa isang lalaking hindi kailanman nagmahal.

“Wala,” mahina niyang sabi. “Wala talagang naiwan.”

Walang pangako.

Walang alaala na pinanghahawakan.

Walang dahilan para umasa.

Sarili lang niya.

At sa umagang iyon, unang beses niyang naisip—

Hindi siguro ang pagnanais ang problema.

Kundi ang patuloy niyang pagpili sa isang lalaking

matagal nang hindi siya pinili.