Huminga nang malalim ang dalaga nang magpabalik-balik ang sinabi ng katulong sa kaniya kanina.
“Pota?” aniya at inis na tinampal ang sariling noo niya.
Napatingala siya at suminghot nang magsihulugan na naman ang luha niya.
“Ang bilis nilang husgahan ang pagkatao ko. Wala naman silang ambag. Wala silang alam sa ‘kin. Hindi ko ginustong mangyari iyon mga bwesit sila,” aniya at napabuga na lamang ng hangin.
Tiningnan niya ang langit at napabuga ulit.
“Patutunayan ko sa inyong nagkakamali kayo. Mali kayong lahat,” aniya at pinunasan ang kaniyang mukha.
Umayos siya sa pagkakaupo sa lanai at kahit na gutom na ay tiniis na lang niya.
“Here...”
Napatingala naman siya at nakita si Lorenzo na may dalang sandwich. Nag-aalangan naman siya kung tatanggapin niya ba o hindi.
“Walang lason ‘yan,
