C-10
1838 Words
"Paano ko pakikitunguhan si Lucian ngayong alam kong siya ang kasama ko nung gabing ‘yon?" tanong ni Yvone habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan. Halata sa boses niya ang kaba at takot na hindi niya maalis sa sarili.
Nasa loob pa rin sila ng kotse ni Tonya, at tanaw na nila ang gate ng mansyon. Malapit na siyang bumaba—malapit na niyang harapin si Lucian, ang lalaking nagdulot sa kanya ng pagkalito... at, higit sa lahat, ng lihim na hindi niya akalaing babalik sa nakaraan.
"Yvone, makisama ka lang. Act like nothing happened. Kung gusto mong ipagtapat, gawin mo. Ikaw ang babaeng kasama niya that night, di ba?" seryosong sabi ni Tonya habang nakalingon sa kaibigan.
Umiling si Yvone. "Hindi, Tonya. Hindi ko kayang sabihin ‘yon. Hindi pa ngayon. Hindi ako ready... baka magbago ang lahat pag nalaman niya."
"Okay, okay. I get it. Pero tandaan mo, habang tinatago mo ‘yan, lalo kang mahihirapan. At si Lucian? Hindi ko alam kung hanggang kailan siya magiging ganyan ka-gentle sayo."
Napatigil sa paghinga si Yvone. Pakiramdam niya'y kumakabog ang dibdib niya sa kaba. Isang hininga pa, at bumaba na siya ng sasakyan.
Pagkakatapak pa lang niya sa lupa ay agad niyang nakita si Lucian, nakatayo sa harap ng main door ng mansyon, nakasandal sa poste ng ilaw. Nakasuot ito ng simpleng gray shirt at dark jeans, pero lutang ang tikas ng tindig. Nakatitig ito sa kanya. Tila ba kanina pa siya hinihintay.
"Kamusta ang lakad mo?" tanong ni Lucian, diretso sa kanya habang tinatanggal ang hawak na phone sa tainga.
Napatigil si Yvone sa ilang hakbang. Hindi niya alam kung guni-guni niya lang ba o talagang… tinitigan siya nito ng matagal.
"Talagang... hinihintay mo akong umuwi?" tanong ni Yvone, pilit na pinipigilan ang kabang nararamdaman.
"Yeah. Why not? I'm in charge of watching over you, remember?" may halong biro ang boses ni Lucian, pero ramdam ang concern sa mata niya.
Napatitig lang si Yvone. Ang puso niya’y tila nalaglag sa kaba.
"Hindi mo na kailangan pang bantayan ako. Kaya ko naman ang sarili ko," sagot ni Yvone, iniwas ang tingin.
Hindi na sumagot si Lucian. Hindi na siya nagtalo pa. Alam niya kung gaano kadaldal ang mga babaeng kagaya ni Yvone—lalo na’t teacher ito. Pero ngayon, parang hindi siya sanay sa ganitong katahimikan galing dito. Kaya imbes na sagutin, ngumiti lang siya at naglakad papasok.
"Come on, let's eat. Gabi na rin."
Tahimik silang kumain sa mahabang mesa. Walang imikan sa una. Tanging tunog ng kutsara’t pinggan lang ang maririnig. Si Yvone ay patagong sumusulyap sa lalaki, habang si Lucian ay tahimik lang pero paminsan-minsan ay sinusulyapan siya rin.
Hanggang sa bumasag ng katahimikan si Lucian.
"Okay na raw ang papa mo. Next week pwede na siyang ma-discharge," sabi ni Lucian habang nagsasalin ng tubig sa baso ni Yvone.
Napatigil si Yvone. Napatingin siya kay Lucian, may pagkagulat sa mukha niya. "Totoo?"
Tumango si Lucian. "Oo. Kinausap ako ng doktor kanina. May mga papers lang na kailangang pirmahan pero ayos na siya. Pwede mo siyang dalawin kahit kailan."
Hindi napigilang mapangiti si Yvone. Para bang nawala ang mabigat na dala sa dibdib niya.
"Thank you, Lucian. Hindi mo naman kailangan gawin lahat ng ‘to pero… salamat."
"You're welcome," sagot ng lalaki habang tumitig sa kanya. "You look like you needed some good news."
Napayuko si Yvone. Naramdaman na naman niyang tila nabasa ni Lucian ang iniisip niya.
"Bakit parang ang lalim ng iniisip mo kanina pa?" tanong ni Lucian habang tumatayo mula sa upuan niya.
"Wala. Pagod lang siguro," tipid niyang sagot.
Lumapit si Lucian at yumuko para mapantay ang tingin nila. "Gusto mong manood tayo ng movie? Para lang mabawasan ang pagka-bored mo. Maybe it’ll help you relax."
Nagulat si Yvone. "Ha? Ngayon?"
"Yeah, bakit hindi? May home theater tayo rito. May popcorn pa nga," nakangiting sagot ni Lucian.
"I... okay. Sige." Hindi maintindihan ni Yvone kung bakit siya pumayag. Pero gusto niyang madistract kahit sandali.
Sa isip niya, paano ko nga ba pakikitunguhan si Lucian… ngayong alam ko na ang totoo? Pero sa ngayon, kailangan muna niyang magpanggap. Dahil hindi siya sigurado kung kaya niyang harapin ang katotohanan… na ang lalaking nasa tabi niya ngayon ang lalaking hindi niya dapat iniisip at iniintindi.
Tahimik ang movie room, bukod sa mahina at tuluy-tuloy na tunog mula sa pelikulang pinapanood nila. Malamlam ang ilaw sa paligid, sakto lang para makita ang screen at ang mga mukha nila habang nakaupo sa malambot na couch.
Nasa kalagitnaan na sila ng romantic comedy movie—may eksenang ang babae ay iniwan ng mga magulang niya nung bata pa at pinalaki sa ampunan. Doon biglang napansin ni Lucian na tila tahimik na tahimik si Yvone. Hindi na ito tumatawa tulad ng kanina. Nakayuko na siya at hindi halos gumagalaw.
Napalingon si Lucian. "Yvone?" mahinahon niyang tawag. "Okay ka lang?"
Hindi agad sumagot si Yvone. Napansin ni Lucian na may mga luha nang dumadaloy sa pisngi nito.
"Yvone... bakit ka umiiyak?" Inilapit niya ang sarili, hinawakan ng marahan ang braso ng dalaga.
Napatingin si Yvone sa kanya, halatang pilit niyang pinipigilan ang emosyon. "Sorry… Naalala ko lang kasi... or, dapat siguro sabihin kong... hindi ko maalala."
"Anong ibig mong sabihin?" Tanong ni Lucian, may pag-aalalang nakapinta sa mukha.
"Lucian, wala akong maalala sa totoong pamilya ko. Hindi ko alam kung sino ang totoong nanay o tatay ko. Hindi ko alam kung iniwan ba nila ako, o nawala lang talaga ako sa kanila." Umiling siya habang pinupunasan ang luha. "Ang tanging alam ko, kinuha lang ako ng pamilyang nagpalaki sa akin. Tinuring nila akong anak, oo, pero iba pa rin pala ‘yung may alam ka kung saan ka talaga galing."
Hindi alam ni Lucian kung paano magre-react noong una. Pero pagkatapos ng ilang segundo, hinawakan niya ang kamay ni Yvone. "You don’t have to go through this alone," bulong niya.
Napalingon si Yvone sa kanya, bahagyang naguguluhan sa sinabing iyon.
"Anong ibig mong sabihin?"
"I mean... kung talagang gusto mong malaman, kung gusto mong matuklasan kung sino talaga ang mga magulang mo, I can help you. I’ll take care of everything. Ako na ang bahala sa paghahanap."
Nanlalaki ang mata ni Yvone sa narinig. "Lucian... hindi mo kailangang gawin ‘yon. Ang dami mo nang ginagawa para sa’kin."
"Hindi ko ito ginagawa dahil kailangan ko, Yvone." Matigas ngunit tapat ang boses ni Lucian. "Ginagawa ko ito dahil gusto ko. Gusto kong malaman mo kung sino ka talaga. Gusto kong gumaan kahit paano ang dinadala mong bigat."
Tahimik si Yvone. Tumingin siya sa kamay nilang magkahawak. Marahang sinapo ni Lucian ang pisngi niya, saka pinunasan ang luha gamit ang hinlalaki.
"You deserve answers, Yvone. Hindi mo kasalanan kung bakit hindi mo sila maalala. Pero karapatan mong malaman kung sino ka talaga."
Napayuko si Yvone at pinilit ngumiti sa kabila ng luha. "Salamat, Lucian. Hindi ko alam kung bakit mo ‘to ginagawa, pero… thank you."
"Gusto ko lang na hindi ka na mag-isa."
Muling bumaling ang atensyon nila sa screen, pero ang movie ay tila naging background na lang. Sa pagitan ng katahimikan at ng init ng kanilang mga palad, nagsimula nang tumibok ang isang damdaming matagal nang ikinukubli—hindi lang pag-aalala, kundi isang bagay na mas malalim pa.
At sa gabing iyon, sa tahimik na movie room, hindi lang si Yvone ang nagtanong kung sino siya—pati si Lucian ay nagsimulang tanungin ang sarili niya kung ano na ba talaga ang nararamdaman niya para kay Yvone.
Alas diyes ng gabi, pagkatapos ng panonood.
Nagpaalam na si Yvone na matutulog na siya.
"Mauna na akong matulog, Lucian. Maaga pa ako bukas—may pasok pa," sabi niya habang inaayos ang upuan sa dining.
Tumango lang si Lucian. "Okay, goodnight." Pero sa totoo lang, hindi pa siya makatulog. Pakiramdam niya’y may bumabagabag sa isip niya. Kaya imbes na umakyat sa kwarto, tumuloy siya sa mini bar sa gilid ng mansyon.
Tahimik siya roon. Kumuha ng isang bote ng whisky, naupo sa barstool, at nagsimulang uminom. Hindi niya namalayan, ilang shot na ang nainom niya. Hanggang sa parang hindi na niya kayang tumayo. Kaya sa sahig ng mini bar na rin siya nahiga — at doon siya nakatulog, wala sa ayos, pero may ngiti sa labi.
---
Kinabukasan...
Nagising si Yvone nang may liwanag na tumatama sa kurtina ng kwarto niya. Napabalikwas siya ng bangon. Sinilip ang oras. Saktong hindi pa late, sa isip niya.
Pero napansin niyang... wala si Lucian.
"Hmm... nasaan kaya ‘yon?"
Bumaba siya at nadaanan ang maid sa hallway.
"Manang, nakita n’yo po ba si Lucian?"
"Ay opo ma’am, nasa mini bar pa po. Doon na po siya nakatulog kagabi," sagot ng maid na may bahagyang ngiti.
"What?" Takang-taka si Yvone. Napapailing siya habang papunta sa mini bar. Pero pagdating sa may hallway papasok roon, napahinto siya.
"Bakit ba ako nag-aalala? Hindi ko naman siya asawa. Bakit kailangan ko pang alamin kung anong ginawa niya kagabi?"
Huminga siya nang malalim, pero sa huli, pumasok rin siya sa mini bar.
---
Pagbukas niya ng pinto, naroon nga si Lucian. Nakahandusay sa sahig, may kumot na ibinato ng isa sa mga kasambahay. Basa pa ng pawis ang noo. Medyo magulo ang buhok, pero tulog na tulog pa rin.
"Lucian!" tawag niya. Wala pa ring reaksyon.
Nilapitan niya ito at tinapik sa pisngi. "Hoy, umayos ka nga. Dito ka ba talaga natulog?"
Dahil sa galit, bahagya siyang napalakas ng boses. "Ano bang problema mo at dito ka na natulog? Akala mo ba okay lang ‘to?!"
Sa sobrang inis niya, hindi na niya napansin ang pagpasok ni Lola Norie sa mini bar. Hawak nito ang isang tray ng pandesal at mainit na tsokolate.
"Lucian, apo—aba! Yvone, andito ka na pala."
Napalingon si Yvone, gulat sa hindi inaasahang bisita.
"Lo-Lola Norie... g-good morning po." Bahagya siyang kinabahan at nahiya sa ayos ni Lucian.
"Mukhang may nag-aalaga na sa apo ko ah," nakangiting sabi ni Lola Norie habang pinipigil ang kilig. "Hindi ko inakalang may babae palang magagalit kay Lucian dahil natulog sa sahig."
"H-hindi naman po sa gano’n... concerned lang po ako... baka sipunin siya," natatarantang sagot ni Yvone habang inaayos ang sarili.
Ngumisi lang si Lola. "Hay naku, Yvone. Iba ka talaga. Kung ako ang tatanungin, mas bagay pa kayo ni Lucian kesa sa iba diyan."
Napangiwi si Yvone. Hindi siya makatingin ng diretso kay Lola Norie.
Samantala, si Lucian ay bahagyang dumilat na. Narinig niya ang huling sinabi ng Lola niya pero nagkunwaring tulog pa. Sa isip niya: "May pake pala siya... hmm, interesting."
"Sige na mga apo, mag-almusal na kayo ha? Babalik ako mamaya. May dala akong tablea galing probinsiya."
Nang makaalis si Lola, napa-upo si Yvone sa sofa ng mini bar. Tumingin kay Lucian na ngayo’y nagkukunwaring hindi pa rin gising.
"Ang arte mo. Gising ka na no?"
"Hmm... concerned ka pala sa’kin?" mahina pero pilyong sagot ni Lucian habang nakapikit pa rin.
"Sira ka talaga," sabay hampas niya sa braso nito — pero ramdam ang lambing sa kilos niya.
- Writer
