องค์หญิงใบ้

ในฤดูเหมันต์ที่แสนหนาวเหน็บ ฝูหรงในวัยสิบเจ็ดปีนั่งอยู่ในสวนดอกไม้ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะเพียงลำพัง ร่างบางมีผ้าคลุมจิ้งจอกแดงสวมทับอยู่กับอาภรณ์สีชมพูที่นางโปรดปราน มือเรียวกำลังปักผ้าอย่างขะมักเขม้น นางตั้งใจจะปักเอาไว้ทำหมอนสวยๆ ให้กับสามี ทว่ายังไม่ทันที่นางจะปักเสร็จเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้น และหยุดลงตรงด้านหลังของนาง ฝูหรงหันไปมองก่อนที่จะพบว่าเป็นสวามีของตน หญิงสาวรีบเก็บเข็มอย่างรวดเร็ว “ฝูหรง นี่มันเป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่” ชายหนุ่มหยิบผ้าผืนหนึ่งที่เต็มไปด้วยโลหิตขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะส่ายหน้าเพื่อบอกเขาว่านางไม่ได้เป็นคนทำ ผ้าเปื้อนเลือดนี้เป็นของผู้ใดนางเองก็ไม่ทราบ “เลิกทำตัวบ้าใบ้ได้แล้ว เจ้านี่มันเป็นสิ่งด้อยค่าเสียจริง” ชงอิ๋นอ๋องพูดขึ้นก่อนที่จะกระฉากแขนของนางขึ้นมา ฝูหรงรีบใช้มืออีกข้างหนึ่งแกะมือของเขาออก ทว่ามือใหญ่กลับบีบรัดข้อมือนางแน่นจนหญิงสาวรู้สึกเจ็บทว่ากลับมิอาจจะบอกฝ่ายตรงข้ามได้ “อาๆๆ อาๆๆ” (ปล่อยข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด) นางส่งเสียงร้องเพื่อวิงวอนขอความเมตตาจากสวามีพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ชงอิ๋นอ๋องสะบัดมือออกจนร่างบางของนางล้มลง หญิงสาวเงยหน้ามองสวามีก่อนที่เขาจะโยนผ้าเปื้อนโลหิตใส่หน้านาง “นางกำลังทำอะไรอยู่” “พระชายากำลังปักหมอนให้ท่านเจ้าค่ะ ท่านอ๋อง” สาวใช้คนสนิทนาม หวินถานพูดขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปมองดูใกล้ๆ แม้นางจะปักผ้าได้งดงามราวกับภาพจริงทว่าด้วยโทสะเขาใช้มือดึงผ้าของนางออกมาแล้วฉีกจนมันไม่เหลือชิ้นดีต่อหน้านาง ฝูหรงร่ำไห้ออกมาพร้อมกับรีบคว้าเศษผ้าเหล่านั้นเอามากองไว้บนตัก “ฮื่อๆ” (ฮื่อๆ ทำไม) นางพยายามจะเป็นชายาที่เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติที่สตรีที่ดีพึงจะมีมิให้ขาดตกบกพร่องสิ่งใด ทว่าเขากลับรังเกียจนางที่นางเป็นสตรีใบ้ คนเราจะดีหรือชั่วตัดสินจากสิ่งที่อยู่ภายนอกงั้นหรือ “หากต้องการทำเพื่อข้าก็จงทำตัวให้เหมือนคนอื่น เป็นสตรีที่ดีพร้อม หึ ! ทำไมข้าต้องมีชายาพิกลพิพารเช่นเจ้าด้วย” ชงอิ๋นอ๋องคำรามออกมาพร้อมกับใช้เท้าข้างหน้าเหยียบมือของนางเอาไว้ นางเจ็บทว่ากลับมิอาจจะชักกลับมาได้ “อึก...อือ” (ข้าขอโทษ) นางวิงวอนต่อเขาอีกครั้งก่อนที่เขาจะใช้เท้าขยี้มือเรียวบางของนางด้วยแรงอันมหาศาล แม้นางจะงดงามทว่าความพิการของนางกลับทำให้เขารังเกียจนาง นางเป็นเสมือนดอกไม้ที่มีตำหนิไร้ซึ่งราคาและคุณค่า สำหรับเขานางมีเอาไว้เป็นสตรีแก้เบื่อยามราตรีเท่านั้น นอกจากนั้นไม่ได้มีอะไรทั้งสิ้น “เจ็บเป็นกับเขาด้วยหรือ?? สตรีหน้าหนาไร้หัวใจเช่นเจ้ารู้จักความเจ็บปวดด้วยงั้นรึ” เขาใช้เท้าที่เหยียบบนมือของนางถีบไปที่ไหล่เล็กจนหญิงสาวหงายหลังไปข้างหลัง “ท่านอ๋อง ท่านต้องธำรงความยุติธรรมให้ข้านะเจ้าคะ” เสียงหวานของชายารองนางหนึ่งดังขึ้นก่อนที่นางจะจงใจบีบน้ำตาเพื่อเรียกร้องความสนใจ และมันก็ได้ผล ชงอิ๋นอ๋องโอบเอวบางของอิ๋นฉายแล้วโน้มกายลงมาจุมพิตเบาๆ ที่แก้มของนาง “พระชายาพยายามจะทำร้ายลูกของเรานะเจ้าคะ เรื่องนี้ท่านต้องจัดการให้ข้านะ สวามี” อิ๋นฉายพยายามใส่ร้ายฝูหรงด้วยการนำโลหิตของไก่มาทาที่กระโปรงก่อนที่จะให้คนไปแจ้งว่านางถูกฝูหรงรังแกจนตกเลือด “โอ๋ๆ อิ๋นฉายยอดรัก ข้าต้องจัดการให้เจ้าอยู่แล้ว นางทำเกินไปหากเจ้าและลูกเป็นอะไรขึ้นมานางต้องชดใช้” เขาพูดปลอบประโลมชายาแสนรัก ในขณะที่ฝูหรงกำลังพยุงกายลุกขึ้น นางไม่ต้องการมีเรื่องอะไรกับใคร การออกไปจากที่ตรงนี้น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว “เดี๋ยวก่อนสิพระชายา” เสียงของอิ๋นฉายทำให้ฝูหรงชะงักเท้าของตน ก่อนที่จะโดนอีกฝ่ายเดินมาขวางตรงหน้า “...” เพียะ! เสียงฝ่ามือที่กระทบลงบนใบหน้าของฝูหรงดังขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะเบิกตากว้างจ้องมองอิ๋นฉายด้วยความโกรธ “ถือว่าข้าขอคืนก็แล้วกัน กับโลหิตที่ต้อง...” เพียะ! ฝูหรงไม่รอให้อิ๋นฉายได้ร่ายจนจบ นางก็ตบลงไปที่หน้าของอีกฝ่ายอย่างแรง ชงอิ๋นอ๋องรีบดึงร่างบางของอิ๋นฉายมาหลบไว้ด้านหลังก่อนที่จะตบใบหน้าของฝูหรงด้วยโทสะ อิ๋นฉายที่ยืนอยู่ด้านหลังมองนางพร้อมกับเผยสีหน้าระรื่นออกมา สมน้ำหน้า พิกลพิการแล้วไม่เจียมตน ครั้งสวามีหันมานางก็แกล้งยกมือขึ้นทาบแก้ม น้ำตาคลอ “เป็นอย่างไรบ้างอิ๋นฉาย” “ข้าแค่ตบพระชายาเบาๆ ไม่คิดเลยว่าจะถูกพระชายาตบกลับแรงปานนี้ เจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะท่านอ๋อง” “อาๆๆ” (เจ้าเริ่มก่อน) ฝูหรงพยายามพูดเพื่อให้สวามีผู้โง่งมของนางได้เข้าใจว่านางไม่ได้เป็นผู้เริ่มก่อน ไยนางจะต้องถูกเขาตบหน้าเป็นครั้งที่สองด้วยเล่า “บาปหนักขนาดสวรรค์ยังสาปให้เจ้าเป็นบ้าเป็นใบ้แล้วยังไม่สำนึกอีกงั้นรึ” “อิ๋นฉาย อย่าโกรธสิ ประเดี๋ยวจะกระเทือนถึงบุตรในครรภ์” เขารีบห้ามชายาแสนรักของตนก่อนที่นางจะโกรธไปมากกว่านี้ “อาๆ” (เจ้าสิบ้า) “พระชายาวาจาร้ายกาจเชือดเฉือนเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านอ๋อง” เมื่อเห็นท่าทีความโง่งมของสวามี ฝูหรงก็ทำได้เพียงส่ายหัวไปมาก่อนที่จะเดินออกไป ทว่าชงอิ๋นอ๋องกลับเป็นคนรั้งนางเอาไว้แทน “เจ้าต้องขอโทษอิ๋นฉายก่อน” ฝูหรงขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม นางทำอะไรผิด ทำไมนางต้องไปขอโทษอิ๋นฉายที่มีศักดิ์ต่ำกว่านางด้วยเล่า “ไอ” (ไม่) ฝูหรงปฏิเสธออกไปเสียงแข็ง นางไม่ผิด และนางจะไม่ขอโทษใครในที่นี้เด็ดขาด หญิงสาวหมุนกายหมายจะเดินออก ทว่าอิ๋นฉายกลับเป็นคนเดินมาจับมือนางเอาไว้ ฝูหรงสะบัดนางออกไปอย่างแรง จนร่างของอิ๋นฉายล้มลงบนพื้น ชงอิ๋นอ๋องเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองอิ๋นฉายโดยทันที “พระชายาหมายจะทำร้ายให้ข้าแท้งบุตรเลยอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ไยจึงต้องผลักกันแรงเช่นนี้ด้วย” อิ๋นฉายร้องไห้สะอื้นในอ้อมแขนของสวามี “ฝูหรง เจ้านี่มันจิตใจพิกลพิการไปแล้วหรืออย่างไร หากนางเป็นอะไรไปใครจะรับผิดชอบ” “อาๆ อาๆ” (นางล้มลงเอง เกี่ยวกับข้าได้อย่างไร) “ฝูหรง เจ้ามันเป็นสิ่งด้อยค่าที่ข้ามี เหอะ! วันหลังก็ไม่ควรให้ความริษยาในใจครอบงำจนต้องทำเรื่องพวกนี้อีกก็แล้วกัน ครั้งนี้ข้าจะอภัยให้เจ้า”