Chapter 9
1483 Words
Ross POV
Kasalukuyan kong binibihisan ang kambal nang tawagin ako ni Maze. Ayun dito ay may mga tao daw sa baba. Agad naman akong bumaba para tignan kung sino ang mga ito. Napakunot ako ng noo nang makita kung sino ang mga ito.
“Magandang araw po, Sir, galing po kami ng Ricafortes Security Agency. Pina dala po kami ni Sir Emman para as your boby guard po.” Pakilala nito. Inilabas nito ang kanyang ID para magpakilala. Base sa ID, isa siyang Unit Chief.
Pinapasok ko naman sila. Bukod sa Unit chief ay meron pa itong anim na kasama. Yung dalawa daw ay pina punta na niya sa hospital kung saan naroroon anmg asawa ko at dalawang kapatid niya.
Marahil ay dahil ito sa nangyari kagabi. Base sa preliminary investigation ay ako talaga ang target ng salarin. Kung anu ang dahilan ay hindi ko pa talaga alam.
Dalawang guard ang magbabantay naman sa mga kambal. Maging sa bahay ay dalawa din. Dalawa din ang sa akin. Samantalang ang Unit Chief naman ang magmomonitor sa lahat.
Sa totoo lang ay hindi talaga ako kumportable na may mga body guard. Pero dahil s autos ito ng daddy ni Herald ay hindi koi to pwedeng tanggiha. Isa pa ay sa nangyari kahapon ay tingin ko ay kailangan ko talaga ng body guard. Kung sakasakali mang ako nga ang target.
Matapos ang ilang briefing at paghahanda ay umalis na kami upang ihatid sa school ang kambal.
Bago pa man sila makapasok ay kinausap ko silang dalawa at pinakilala sa magbabantay sa kanila. Sinigurado ko munang nakapasok sila sa loob ng school bago umalis patungo sa bahay ng father in law ko.
Nang makarating ako sa Ricaforte Mansion ay agad akong sinalubong ni Castor, ang secretary ng father in law ko.
“Sir Ross, nasa garden po si Chairman. Hinihintay kayo.” Pagbibigay alam nito.
Mabilis ko naman tinungo ang garden area ng bahay. Sa garden ay may roong gazebo na nagsisilbing tambayan o kainan kung gusto ng pamilya kumain sa labas. Sa isang malapad na wooden table ay naroroon ang taong naghihintay sa akin. Prente itong naka-upo at nagbabasa ng newspaper. May pagkain din san a nakahain sa mesa.
Nakita kong lumapit ang isang butler sa kanya. Binababa naman nito ang hawak na newspaper at tumingin sa direction ko.
“Ross, nandito ka na pala.” Umayos ito ng pagkakaupo. “Seat, pinakuhanan kiota ng coffee.”
“Good morning, Dad. Sorry if naghintay kayo ng matagal. Hinatid ko pa kasi yung kambal sa school.” Alangan kong sagot.
“Nasabi ng mga apo ko na ikaw daw ang naghahatid sa kanila tuwing umaga.” Aniya. “Ewan ko ba diyan sa asawa mo at ayaw pang kunan ng service o sariling driver ang mga bata . May sarili namang sasakyan ang daddy nila.”
“Gusto po kasi ni Herald na mafeel ng mga bata na hindi sila neglected kahit papaano. He makes sure that the twin will feel love kahit wala ang Daddy nila.”
“Ganoon ba?” Amazed nanaman siya sa anak niya.
“By the way, pinapunta kita dito upang pag-usapan natin ang problema ng Papa mo sa kompanya nito.” Naging seryoso na ang aura niya.
“You don't worry about it, Dad, I’m working on it na po.”
“Then what you are doing is not enough.” Monotone ang himig niya kaya hindi ko alam kung galit it oar what.
“A-anu po ang ibig ninyong sabihin?”
“Hanggang ngayon ay hindi mo pa alam kung sino ang tumatarget sa inyo. Hindi mo man lang na isip na ang nangyari kagabi ay kunektado sa doon.” Natigilan ako sa sinabi niya.
“Kung ako ang masusunod ay hindi ako makekealam sa problema ng Papa mo. Pero dahil nadadamay ang pamilya ko ay hindi ko ito mapapalampas.”
Wala akong masagot sa sinabi ng father in law ko. Kung sabagay ay nadamay nga naman ang dalawa niyang anak sa pagtatangka na par asana sa akin.
“Pinatawag kita dahil ipapaalam kong ang Ricaforte Group na ang bahala sa problema ng papa mo at huwag ka nang makialam pa. Tutukan mo na lamang ang kumpanya mo diro at ang asawa mo.”
Hindi ko alam kung anu ang dapat kong maramdaman. Matutuwa ba dahil maisasalba na ang kumpanya ng ni Papa? O magagalit dahil feeling ko ay minamaliit ng father in law ko ang kakayahan ko?
Natapos ang pag-uusap na wala man lang akong nasabi upang salungatin ang mga sinasabi nito. Hanggang sa makarating ako sa office ay gulong gulo pa din ang isip ko. Hindi ko na namalayang tumatawag na pala ang asawa ko sa akin.
“Hi Babe.” Pagkasagot ko sa tawag nito.
“Did you talk to Daddy na ba?” Agad niyang tanong.
“Yes, he talked to me.” Sagot ko naman.
“So, anung sabi?”
“Babe, can we talk later na lang. May kailangan lang akong asikasuhin.”
“Ganoon, Okay, I’ll see you later.”
Alam kong magtataka si Herald pero gusto ko muna makapag-isip. Ayoko munang balikan yung nangyaring pag-uusap. Lalo lang bumababa ang morale ko sa tuwing naiisip ko iyon.
Minabuti ko na lang na lumabas na muna sa office at magpahangin.
*****
Herald POV
Pagkababa ng phone ay hindi ko maiwasang magtaka. Napaka unusual kasi ng mga sagot at tono niya. Pero minabuti ko na lang na isantabi ang pagtataka at asikasuhin ang sina Miggy at Toffee.
Paareho nang gising angdalawa. Kasalukuyang dini-dress na ang mga sugat nila. Laking papasalamat ko ay hindi na naghehesterical si Miggy. Sabin i Harvey ay baka na trauma lang ito. Pero itong si Toffee naman ay paranng sanay na sa mga ganito. Malaman-laman ko ay pangatlong car accident na pala niya ito. Napakabuting bata. Sarap pingutin sa totoo lang.
Nirekomenda ni Harvey na ipakausap sa psychologist si Miggy para makasigurado. Pero siyempre kakausapin muna namin si Daddy tungkol dito.
“Gusto mo umuwi ka muna. Kami na ang bahala rito para mapagpahinga ka muna.” Mickey suggested. Pero nang marinig iyon ni Miggy ay agad itong kumuntra.
“Kuya sasama ako pauwi. Wag mo ako iiwan dito.” Natatarantang sigaw ni Miggy.
Agad naman akong tumakbo sa kanya upang aluin siya bago paman lumala ang sitwasyon.
“Shhhh. Dito lang ang kuya. I won’t go.” Naramdaman ko ang higpit ng yakap nito. Pilit kong kinukontrol ang sarili na hindi maapektohan. Pero seeing him like this is breaking may heart.
Nakita kong lumabas si Mickey. I know he don’t want to see this. Bago kasi ako ay si Mickey ang close ni Matty. Paika ika namang lumipat si Toffee sa kama ni Matty upang tulungan akong aloin si Matty. At sa hindi ko inaasahan ay nawala ang control ko sa emotion ko at hindi ko napigilang maiyak.
*****
Nakatulog na si Mickey. Tinawagan ko nalang si Maze na ipaghanda niya ako ng gamit. Buti at may ipinadalang body guard si Daddy kanina kung kaya napaipasuyo ko iyon sa isa sa kanila. Sa hospital na lang ako naligo dahil baka kung umuwi ako ay magising si Matty.
“Anung balita sa investigation?” Tanong ni Daddy. Bago mag lunch ay dumating siya. Kakatapos lang en-explain ni Harvey ang kalagayan ni Matty. Kitang kita ang galit sa mukha nito.
“I’ll be meeting the investigators at 3pm. Babalitaan ko po kayo after, Dad.”
“Dad, baka ikaw naman ang magkasakit niyan. Wag ka masyadong mag-alala.” Paalala k okay Daddy.
“I’ll fine. Ang gumawa nito ay dapat mag-alala dahil hindi ko sila patatahimikin. Nagkamali sila ng binangga.” It’s the first time kong marinig sa ganoong tono si daddy. Malamang ay galit na galit siya.
*****
Sa isang gusali sa New York ay may isang meeting na nagaganap.
“So what do you think of the proposal, Mr. Villaroman?” Tanong ng lalaking ka meeting nito.
Hindi naman makasagot si Mr. Villaroman.
“We’ll give you tine to decide. Masyado nang naimpluwensyahan ng kalaban mo ang mga imbestor. Kahit na gumawa tayo ng parraan ay hindi makakabangon ang kompanya. Ang proposal na iyan na lamang ang mas mainam na gawin.”
“Papaanu kung magbackfire ito?” Tanong ni Mr. Villaroman.
“That will not going to happen, Sir. And I’m sure, whoever do this will pay dearly.”
“What do you mean?”
“You don’t know? They attempted to murder your son; apparently, two of my brothers are driving the car. My father won’t let this go. “
Inayos ng kausap ang mga gamit nito. Nang mailagay sa attaché case ang lahat ay sinara niya ito at tumingin kay Mr. Villaroman.
“Pag-isipan ninyo ang proposal, Sir. But I’ll expect your decision tomorrow afternoon.” Pagkasabi nito ay lumabas na ito ng office.
Naiwan naman si Mr. Viillaroman na nabigla sa nalaman.
- to be continued
- Writer
