Never Stop Trust in Love

Chapter 24

Herald POV

Lumipas ang mga araw na hindi koi no-open up kay Ross ang nangyari sa bahay ng kanyang Mama. Every time na sinusubukan ko ay parang may pumipigil sa akin. Something in my guts saying this is not yet the right time. Hindi rin nagsasalita si Ross. Although he act like nothing wrong, but I can see to his eyes that he is bothered. Maybe he is also thinking about it.

Hinayaan ko muna siya. Like I said ayokong sumabay sa mga inaalala niya dahil nga mag-aaway lang kami kung ipipilit kong manghimasok. I have to understand him and patiently wait gaya ng ginagawa niya sa akin. Ang mga buhay namin ay naging complikado na dahil involve na ang mga pamilya namin. Ganoon pa man, kahit na mag-asawa na kami ay magkaibang indibidwal pa rin kami na may ibang pananaw at stand sa bawat pangyayari. I’m happy na Ross understands me so as his life partner I have to do the same thing as well and wait for the right time. Soon, he will open up.

Ilang beses ding tumawag si mama Claire. Kinakamusta ang anak dahil hindi daw nito sinasagot ang tawag nitya. Gusto ko sanang sabihin sa kanya na huwag muna niyang isturbuhin ang anak dahil mas lalaki lang ang gap ng mag-ama at lalong hindi matatanggap ni Ross ang bagong pamilya nito. Pero dahil ayaw ko naman sumama ang loob nito ay sinabihan ko nalang na wag na muna alalahanin si Ross at ako na lang ang bahala sa kanya.

Tulad ng napagdisisyunan namin sa bahay ay naging sarado ang bibig ng mga kapatid ko tungkol kay Rafael. Buti at hindi dumadaw si kuya Rufert kung hindi ay malamang sa malamang ay sumugod na ang Daddy dito.

Speaking of Rafael, ngayon ang ika-fourteenth day ng paternal test na nirequest ni Ross. Nakaschedule kaming pumunta sa clinic para kunin ang result nito.

“Are you okay?” Tanong ko sa kanya.

Kita ko na hindi ito mapakali habang nagmamaneho ng sasakyan. Ito yung unang beses na hindi namin kasama si Ram.

“Kinakabahan lang ako ng konte.” Pag-amin nito.  “Hindi ko alam kung bakit.”

“That’s normal. Tandaan mo na  lang na anu man ang mangyari, anak mo man ang bata o hindi we will take care the child and well raise him as our own. “

Kung ako ang tatanungin, ay malakas ang kutob kong mag-ama talaga si Ross at Rafael. Habang pinagmamasdad ko kasi si Rafael ay mas napapatunayan kong magkahawig sila. Mas lumakas ang kutob ko lalo na noong nakita ko ang mga picture ni Ross noong bata pa ito. Hindi ko man sinasabi pero magkahawig ang mga mata nilang dalawa.

Naramdaman ko ang paghawak ni Ross sa kamay ko. Muli ko siyang pinagmasdan habang nagmamaneho.

“Don’t think too much, Hon.” I know that it was easy to say for me because I was not on that spot. Pero gusto kong malaman niya na he is not alone.  Gusto kong maramdaman niyang we are in this together.

Nang marating namin ang clinic ay binigay nito ng doctor ang isang envelop. Ilang minutong tinitigan iyon ni Herald sa kanyang kamay. Kung anu ang nasa isip niya ay hindi ko alam.

“Do you want to open it alone first?” Tanong ko sa kanya.

“No, I want you here beside me.” Sagot niya.

Umupo ako sa tabi niya. Ramdam ko ang hesitation sa mukha niya kaya kinuha ko yung envelop. Hindi naman siya umimik. Sinimulan kong buksan ang envelop. Kinuha ko ang papel na napaloob dito. NNang mailabas iyon sa envelop ay inabot ko sa kannya ang papel nang hindi binubuksan ang nakatuping papel.

“It’s time to face it, Hon.” Sambit ko sa kanya.

Dahan-dahang binulsan ni Ross ang papel. Pakiramdam ko ay hinihigit ang hininga ko habang ginagawa iton ni Ross. At ilang sandali pa ay nasilayan na namin ang resulta.

The alleged father is not excluded as the biological father of the tested child. Based on the testing results obtained from analyses of the DNA loci listed, the probability of paternity is 99.9998%.

And it’s reviled, Rafael is Ross’s son. Somehow I feel a bit of mixed emotion but still, I’m happy with the result. I realized that Ross might be dreamt to have a child of his own before we met. And now that he had one I will not be bothered perhaps. What we need to do is to make sure that the child is loved.

Sa byahe pauwi ay walang imik si Ross. Hinayaan ko lang siya at hindi ko muna siya kinausap. Awkward man kasi pakiramdam ko ay nag-away kami.  Pero wala naman akong magagawa kundi intindihin siya at ang kung anu man ang iniisip nito. Nang makarating kami sa bahay ay bumungad ka agad sa amin ang sigay ni Rafa. Yes I decided to call him that.

“Daddy!!! Papa!!!”  Masayang sigaw niya.

Agad namang lumapit si Ross sa anak ay niyakap ito ng mahigpit.

“Yes, son, I’m your Daddy. I’m sorry for doubting that.” Naluluhang pahayag ni Ross sa anak.

Maging ako ay naluha habang pinagmamasdan kong yakap yakap nito ang anak. I never tought na maging siya ay may paghihinalang naramdaman. Marahil ay mas kilala niya si Trina compare to me. But thing will be better from now on. And as I promised, I will love the kid as my own dahil anak siya ng taong mahal ko.

“Papa, help Daddy is choking me!” Natawa ako sa tinuran ng bata. Nagpupumiglas na ito at gustong kumawala sa yakap ng Daddy niya. 

“That enough, Daddy, hindi na makahinga ang anak mo.” Saway ko sa asawa ko.

“Anung anak ko lang?”aniya sabay tingin sa akin “Anak natin siya. I will make sure na tayo lang ang kikilanin niyang magulang.” At kinarga nito si Rafa at niyakap ako.

“Let’s get inside na.” Yaya ko dito dahil wala pa ata siyang balak pumasok. 

At pumasok na nga kami sa loob. Naabutan namin si Maze na tinutulungan ang kambal sa home works nila. Si Julius naman ay Nag-gigitara sa habang sina Toffee at Matty ay naglalaro ng Playstation.

This is our household.  We are not perfect yet for sure we built our home with love and understanding. Alam kong may mga pagdadaanan pa kami pero alam kong malalampasan namin iyon. For now, we’ll cherish happy moments.

“Tito Toffee, you teach me how to play!” Sigaw ni Rafa. Nakababa na pala ito sa pagkakakarga.

“Sure baby, let me finish this first. I’m teaching Tito Matty a lesson.” Sagot nito na akala mo naman may pwemyo kung mananalo. 

“Are you sure?” Sagot ni Matty. Knowing this two, hindi talaga sila nagpapatalo sa isa't isa. 

“Tapusin nyo na yan, Let’s have a family dinner outside.” Anunsyo ni Ross. "Maze can you prepare the kids."

At napuno naman ng sigawan ang buong bahay. Akala mo ngayon lang kakain sa labas. Napailing na lang ako sa kanila at the same time ay nakaramdam ako ng saya sa loob ko. Kung pwede lang magwish na ganito lang always. 

to be continued