Chapter 23
1280 Words
Herald POV
“Hon, asan ka na?” Tanong ko kay Ross.
Kasalukuyan akong nasa bahay ni Mama niya dahil sa promised kong tutulungan ko sina na makilala ni Ross ang second pamily ng Papa niya. Kanina pa ako kinakabahan dahil hindi ko alam kung papaano magrereact si Ross kapag nalaman niya ang dahilan ng pagpupumilit kong pumunta rito.
Minabuti kong mauna na lang dito sa bahay upang wala siyang rason na humindi. Susunduin at susunduin ako nito.
Hindi pa alam ni mama Claire ang tungkol kay Rafael. Wala munna kaming pinagsasabihan dahil hindi pa lumalabas ang results ng paternity test. Mahigpit kong pinaalala sa kapatid ko na wala silang pagsasabihan muna at hayaan nilang kami ang magsabi. Although nakipag-usap na si Ross sa kanyang abogado tungkol sa adoption.
Napag-usapan na kasi naming na anu man ang kalalabasan ng test ay aampunin naming ang bata. Bonus na lang masasabi kung sakali ang pagiging mag-ama ng dalawa. This is an advantage to us kung saka-sakali. Lalo pa’t sa mga pinadala ni Trina na mga documents ng mga bata naroroon ang tetter na binnibigay niya ang karapatan kay Ross. Naroon na din ang birth certificate at ilang mahahalagang document.
Sa ilang araw palang nba pananatili ni Rafael sa bahay ay kapansin-pansin ang pagbabago nito. Unti-unti itong nagkakalaman. Sinasanay ko na itong kumain ng maayos ay magligpit ng mga gamit. Nagpapasalamat ako at mabait namang bata sio Rafael. Nakakatuwa dahil Papa ang tawag nito sa akin.
“Babe, traffic kasi kaya natagalan. Pero malapit na kami ni Ram.” Sagot nito. Buti nalang at hanggang ngayon ay pinapayagan niyang samahan siya ni Ram.
“Okay, just take care. I’ll wait for you here.”
Ang sabi ni tita ay pinasundo na niya ang papa ni Ross at ang second family nito. Medyo kinakabahan din ako dahil hindi naman kami close ng Papa ni Ross. Kahit naman dumalo ito sa kasal namin ay hindi ko naman ito nakausap ng matagal.
“Herald, anak, nacontact mo na bas i Ross? Paparating na daw ang papa nya.” Tanong ni Mama Claire.
“Parating na daw po, Ma. Traffic daw po kasi kaya natagalan.” Sagot ko kay Mama Claire.
Ramdam kong pati siya ay kinakabahan din. Alam din kasi niya ang stand ni Ross, pero she is still hoping na mababago ang stand ng anak niya.
Napasilip ako sa porch nang marinig ko na may tumigil na sasakyan sa labas. Nang makita si Ross ay lumabas ako upang salubungin siya. Sumunod naman si Mama Claire.
Sinalubong ako ng yakap ng asawa ko. Hinalikan naman niya ang kanyang mama sa pisngi.
“Anu po bang meron, Ma?” Tanong nito
Bago pa man makasagot si Mama Claire ay dumating ang sasakyan na sumundo sa Papa ni Ross. Bumaba ang lulan nito.
“Wait, kaya ninyo kami pinapunta dahil darating sila.” May kunting galit sa boses nito.
“Ross.” Saway ko dito dahil palapit na kasi ang Papa nito. “Ngayong gabi lang, please.”
“ Hi, son I have not expected to see you here.” Sarap ding hambalusin ng Papa niya. Nakita na nga niya na nagpipigil na lang yung tao gagatungan pa niya ng hindi magandang kumento.
“We can go home if you like. But, since my mother want me here I think you don’t have a choice,” Pabalang niyang sagot sabay pasok sa loob. Iniwan kaming naroon.
“Pagpasensyahan na po ninyo si Ross, pagod lang po yon.”
“Nasasanay na ako sa asawa mo.” Nanibago naman ako sa way ng pagsasalita nito sa akin.
“Kanino ba magmamana yon kundi sayo din.” Si mama Claire. “Pasok na muna kayo.”
Pumasok naman ang mga bagong dating. Inalalayan ng Papa ni Ross ang babaeng sa tingin ko ay asawa nito. Nasa likuran naman nila ang dalawang lalaki. Sa tantsa ko ay ang panganay ay seventeen years old. Kaedaran ata ni Julius. At yung isa naman ay nasa fifteen years old.
Hinanap ko si Ross ng makabalik sa loob ng bahay at na tagpuan koi to sa bar area.
“Ross, you are not here to drink. I know you don’t like being with them but nakikiusap akong tiisin mo lang kahit ngayong gabi lang.”
“Fine. Hindi ko talaga maisip kung anu ang sense nito.”
“There are family, Hon.”
Buti ay napilit ko ito. Kasalukuyang nasa sala ang buong pamilya. Minabuti kong tumungan ang mga kasambahay na umayos ng lamesa. Hinayaan ko na muna sila para makapag-usap.
“Kuya, kami na po jan. Umupo nalang po kayo kasama nila at tatawagin nalang naming kayo kapag ayos na.” Hays, lagi nalang nila ako tinataboy pagtinutulungan ko sila.
Pumunta na lang ako sa sala.
Nabutan kong pinapakilala ng Papa ni Ross ang mga anak nito. Ang asawa ko naman ay lukot na ang mukha at para bang gusto nang umalis.
“This is Jefferson, he’s sixteen and this is the youngest, Russell, he’s turning fifteen next month.” So tama nga ako ng hula sa mga edad.
“By the way, have you met my son in law?” Rinig kong tanong ni Mama Claire sa bagong asawa ng Papa ni Ross habang papalapit ako.
“Rochelle’s husband?” Tanong ng babae.
“No, Ross’s husband, Herald.” Pagtatama niya.
“What? You mean your son is gay?” Hindi makapanilang tanong nito. Yung para bang nabigla pa.
“Do you have a problem with that?” Medyo tumaas ang boses ni Ross kaya lumapit ako agad sa kanya.
“Ross, don’t make it a big deal.” Saway ng Papa nniya.
“I’m sorry, I didn’t mean to offend you. It’s that your father didn’t say anything about it,” Paliwanag ng babae.
“It’s because my father is ashamed that his son married a guy. But not ashamed to take my husband's family's wealth.”
“Ross, enough.” Akon a ang pumigil at baka kung anu pa ang masabi nito. “Ma, I think we need to go.”
Pagganitong mainit ang ulo ni Ross ay sasabihin at sasabihin niya ang sa isip niya. Kahit alam niyang nasa mali siya ay rarason o magdadahilan ito. Kailangan niya ilayo doon para makapag-isip siya ng tama. He easily clounded by his anger.
“Pasensya na po. If everything is fine, I’ll invite you to our house.”
Sa daan ay nabalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan. Tahimik lang si Ross at maging ako ay hindi na din sumagot dahil mauuwi lang sa pagtatalo kung sasalubungin ko ang init ng ulo niya. Kailangan muna niyang kumalma upang magsubside ang ego o pride o kung anu man ang pinaglalaban niya.
Pagdating sa bahay ay hinayaan ko lang siyang gawin ang gusto niyang gawin. Sinalubong kami ni Rafael pero hindi niya iyon pinansin. Napailing nalang ako at kinarga ang nagtatakang bata.
“Papa, Is Daddy mad?” Malungkot na tanong ng bata.
“No, baby. Pagod lang ang daddy kaya hindi ka niya napansin.” Naku Ross, humanda ka sa akin.
“What happen to Kuya Ross?” Maging si Toffee pala ay napansin din.
“Wag, muna pansinin. May sumpong ata.” Sagot ko. “Kumain na ba kayo?”
“Naghahain si Ate Maze.” Si Julius ang sumagot. Siya kasi ang masipag tumulong sa gawaing bahay.
Ibinigay ko ang bata kay Toffee at dumeretso sa kusina.
Mamaya ko na lang kakausapin ang magaling kong asawa. Dahil ako man ay napipikon na din sa kinikilos niya. Sana lang ay hindi damdamin ng sasawa ng Papa ni Ross ang mga sinabi ni Ross. May sakit pa man din ito.
-to be continued
- Writer
