Chapter 21
1145 Words
Herald POV
Yung hindi ko alam kung magagalit ako o maiinis sa sinabi ni Ross ngayon. Nang tumawag siya at sinabing may sasabihin ito ay never kong naimagine na ito pala iyo.
Dumating siya sa bahay na may dalang bata at sinabi nitong anak ito ng babaenng minsan nang lumandi sa kanya dahil sa kagustuhan makasal sa asawa ko. Ang masaklap pa ay sinabi daw ng babaeng iyon na ang bata ay anak nila ni Ross.
Pinagmasdan ko ang batang nakahiga sa sofa. Namukhaan ko itong batang ito. Siya ang batang nakita ko. Tama nga, si Trina nga ang babaeng iyon at ito ang batang kasama niya.
Muli kong binaling ang tingin ko kay Ross. Kita sa mata nito ang halong halong emosyon. Katulad ko ay hindi din nito alam ang gagawin. Nakaupo lang ito sa isa pang pang-isahang upuan habang pinagmamasdad ang bata.
“Will I call my mom?” Tanong niya.
“It’s late already; let’s talk about it in the morning.” Wala akong maisip kaya mas mabuti pang magpahinga na lang muna baka may matino akong maisip.
“And the kid?”
“If Trina’s word is true, then he has the right to be here. But I suggest na samahan mo muna siya sa kwarto. It will be new for him if magigising siya bukas. I’ll sleep on the twins for now.” Hindi ko na hinintay na magsalita pa si Ross. Mabilis akonng umakyat at dumeretso sa kwarto ng kambal.
I know I can’t blame Ross for this. I have no right to get angry dahil gaya ko ay hindi rin niya alam ito. Pero ganoon pa man hindi ko maiwasang makaramdam ng sama ng loob. Feeling ko ay may pumipiga sa loob ko. I lock the twin’s door and lay down on the sofa near the window. As I tried to sleep, paulit ulit na nakikita ko ang bata sa isip ko.
“Your one of a kind, Trina.”
*****
Ross POV
I know I will be in trouble but I don’t have a choice. Hindi ko alam ang gagawin kaya dinala ko dito sa bahay si Rafael.
I decided to request a paternity test tomorrow. I need to know if this is true. Not that I don’t want to have kids but I don’t want to cause any pain to my husband.
Nilapitan ko si Rafael at muling kinarga. Inakyat ko ito sa kwarto at inilapag siya sa kama. Ibnayos ko ang pagkakahiga nito at umupo sa couch na nakaharap sa kama.
Maisang parte ng isip kong nagagalit dahil sa nagpauto ako kay Trina na alam ko naman na noon pa ay hindi na mapagkakatiwalaan.
Pero ang isang bahagi ay natutuwa lalo nang sabihin nitong anak ko si Rafael. Somehow, I make me feel complete in the sense that I always dreamt to have a family. And now that Rafael is here, we can be a proper family now.
Pinagmasdan ko muli ang bata. Sa dami ng naiisip ko ngayon ay hindi ko naisip ang sasabihin ko kapag hinanap nito ang mommy niya. Napasabunot ako sa sariling buhok habang tinutukod ang siko sa magkabilang tuhod. I wish that this is only a part of a dream.
*****
Herald POV
“Kuya, naunahan mo ako magising.” Si Maze.
Dahil hindi ako madalaw dalaw ng antok ay nagpasya akong bumaba kanina. Bago bumaba ay sinilip ko muna si Ross at ang bata. Himbing na natutulog ang bata sa kama samantalang ang asawa ko ay nakatulog sa couch. Inayos ko ang kumot nito bago tuluyang bumama.
Naiisip kong makakatulong ang isang lata ng beer pero walang epekto . Nagpasyo nalang akong mag luto ng ulam na babaunin ng nga bata at ang agahan.
“Ang dami naman ng niluto mo kuya, Darating po ba mga kapatid mo?” Nagtatakang tanong ni Maze. Marahil ay hindi ko na naisip ang dami ng lulutuin. Masyadong occupied ang isip ko.
Hanggang ngayon ay magulo pa din ang pag-iisip ko. Somehow I felt worried and guilty. Worried kasi hindi ko alam kung anon a ang mangyayari ngayong may bata nang involve. Anong balak ni Trina at bakit niya iniwan ang anak niya kay Ross. Guilty kasi alam kong walang alam si Ross pero sa halip na intindihin ay hindi ko magawa. It was easy for me to accept my siblings sa ibang babae ng Daddy pero ang asawa kong nabigla din ay parang ayokong intindihin. Hindi ko na alam ang iisipin ko.
“Mommy… “ Boses ng bata mula sa hagdan.
Napahinga ako nang malalim at tinungo ang hagdan.
“Hi.” Bati ko dito. I tried to be sound as friendly as possible.
“Hello, have you seen your mommy?” Tanong nito. Pinagmasdan ko ang ayos ng bata. Hindi ko maiwasang makaramdam ng awa.
“Sorry, baby, I don’t know where your mommy is.” Sagot ko.
“Is this my Daddy’s house?”
“Somehow, yes. Why don’t you come with me? I cooked breakfast.” Pag-iiwas ko sa tanong niya.
Hindi naman nanghindi ang bata at sumama ito sa akin. Kinarga ko ito para mas madaling makababa sa hagdan.
Kitang-kita ko ang pagkabigla ni Maze ng makita ang batang kasama ko. Magtatanong pa sana ito pero sinenyasan ko nalang itong mamaya na magtanong.
“Wow!” Sambit ng bata na parang ngayon lang nakakita ng hotdog, bacon at egg. “Ang daming food,.”
“I’ll help you get your food, just sit here first.”
Pinagmasdan koi tong kumain. Sa pananalita ay masasabi mong class at mas matatas kumpara sa kaedaran nitong mga bata. Pero sa pananamit at paraan ng pagkain, masasabi mong malayo sa trina na kilala ko.
“Baby, you have to eat slowly. Hindi ka mauubusan, okay? And use the spoon and pork.”
“I’m sorry. “ Sambit nito. “I don’t have like this in our house.” Kung naaawa man ako or kung ano man ay hindi ko mapigilang malungkot sa sinabi ng bata.
Naalala ko, My Mama make sure that I have food to eat in the table. Hindi man magarbo pero enough para mabusog ako at makakain tatlong beses sa isang arar. He make sure that I properly dress. Hindi ko maiwasang isipin kung paanu pinalalaki ni Trina ang anak niya. Sa tingin ko naman sa tono ng pananalita nito ay mabait namang bata ito.
Lumapit ako sa bata upang tulungan na lang siyang kumain. Tinuro ko kung paano gamitin ang spoon at fork but mukhang hindi niya agad nakuha kaya sa huli ay sinubuan ko na lamang siya. At dahil lahat ay bago sa kanya ay panay ang tanong at kwento nito. At ease siyang magsalita ng buhay buhay nila. Somehow everything I feel a while ago disappears. Pakiramdam ko ay we establish connection to each other. And it feels great to be honest.
- to be continued
- Writer
