กับดักรักวันสงกรานต์

คอนโดย่านรัชโยธิน เวลา 9.45 น. ในตอนเช้า “โอ๊ย…แสบตา อย่าเพิ่งเปิดม่านได้ไหม” หญิงสาวยกหลังมือขึ้นปิดตาอย่างรวดเร็ว เมื่อ เจนจิรา เพื่อนสาวคนสนิทของเธอเดินเข้ามาเปิดม่านในห้อง จนแสงแดดในยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่ของคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯ ริน หรือ รินรดา พาดี สาวสวยหน้าตาดี อายุ 24 ปี ทำงานฟรีแลนซ์ รับงานถ่ายภาพและตัดต่อวิดีโอ นอนบิดขี้เกียจอย่างเหนื่อยล้า หลังจากทำงานอย่างหนักตลอดหลายวันที่ผ่านมา ขึ้นชื่อว่างานฟรีแลนซ์ แม้เวลาทำงานจะหยึดหยุ่นและปรับเปลี่ยนได้ แต่เมื่อถึงเวลาส่งงานเมื่อไหร่ ก็เป็นอันต้องรีบอดหลับอดนอนทุกครั้ง ครอบครัวของเธอมีเพียงคุณแม่ที่ทำอาชีพเป็นสถาปัตย์เท่านั้น เธอจึงอยู่กับแม่และดูแลตัวเองมาโดยตลอด “ตื่นสายจริงๆ เลยนะแก” เจน เจนจิรา ปานะ สาวผิวแทนตาคมฉบับสาวไทย หนึ่งในเพื่อนสนิทที่เรียนจบคณะนิเทศฯ มหาวิทยาลัยแถวสามย่าน มาพร้อมกับรินรดา “แล้วใครแถวนี้มันขยันลงคลิปยูทูปทุกวันกันนะ ขอบคุณที่ให้งานฉัน แต่พักบ้างเหอะ เหนื่อยแล้ว” รินรดาพูด ก่อนจะก้าวเรียวขาบางลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำเพื่อแปรงฟันในยาวเช้า ส่วนเจนจิราก็เดินไปที่ห้องครัวขนาดกลางภายในคอนโดที่ถูกตกแต่งในสไตล์มินิมอลแบบเรียบง่าย “ก็มันไม่มีอะไรทำ ฉันเบื่อมาก คิดถึงพี่เจวิดีโอคอลหากันทุกวันจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว” เจนจิราพูด พร้อมกับหยิบขนมปังใส่ในเครื่องปิ้งและหั่นอาโวคาโดที่เหลืออยู่ในตู้เย็นของรินดาเพื่อทำอาหารเช้าให้เธอกิน เจนจิรามักจะทำอาหารเช้าให้รินรดากินเป็นประจำ เพราะเจนจิราเป็นคนที่คอยจ้างวานเธอให้ช่วยตัดต่อคลิปวิดีโอลงบิวตี้บล็อกเกอร์ลงในแพลตฟอร์ทยูทูบเป็นประจำ จนอดหลับอดนอนในบางครั้ง “อย่าเว่อร์ได้ไหม แกก็โทรหาพี่เขาเป็นปกติอยู่แล้วไม่ใช่รึไง โทรหาทุกวันเช้าเย็นยังไม่หายคิดถึงอีกเหรอ” รินรดาชะโงกหน้าออกมาจากห้องน้ำในขณะที่แปรงฟันยังอยู่ในปาก “ก็ต้องกักตัวนี่ไง! ออกไปไหนไกลไม่ได้เลย วางแผนไว้แล้วว่าจะมาเจอกัน แต่มันพังหมดแล้ว ฮื้อ~ แกไม่มีคนให้รอไม่เข้าใจหรอก” เจนจิราโอดครวญพร้อมกับหยิบขนมปังออกจากเครื่องปิ้ง และหยิบอะโวคาโดสมูทตี้ขึ้นมาวางบนโต๊ะเตรียมเสิร์ฟ เจคอบ คนที่เจนจิราเอ่ยถึง คือแฟนหนุ่มชาวอเมริกันที่กำลังกักตัวที่เมืองลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา และรอวันเวลาที่จะได้กลับมาหาเธอ ในช่วงการแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโควิดที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว จนทำให้ทุกคนที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ไม่สามารถออกมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ โดยที่ไม่สวมหน้ากากอนามัย “ก็ไม่รู้จะรอไปทำไม ฉันกับเขาจะเรียกว่าแฟนกัน ยังเรียกไม่เต็มปากด้วยซ้ำ” รินรดาเอ่ยถึงบุคคลที่เจนจิราก็รู้จักดี เพราะเขาเป็นเพื่อนคนสนิทของเจคอบแฟนหนุ่มของเธอเช่นเดียวกัน รินรดาเดินมานั่งที่เคาน์เตอร์ในห้องครัว แล้วหยิบขนมปังปิ้งใส่ปากคำโต “พูดถึงใคร พี่เคนหรอ หึ สมน้ำหน้า! ไอ่พวกเงียบๆ เนี่ย ไม่ทันกินคนอื่นเขาหรอก พี่เค็นอยู่หมู่บ้านเดียวกับพี่เจเลย จะให้ฉันติดต่อให้ไหม?” เจนจิรายื่นข้อเสนอให้กับรินรดาถึง เคนเนธ หนุ่มลูกครึ่งชาวอเมริกันที่กักตัวอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับแฟนหนุ่มของเจนจิรา และเคนเนธเองก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เพราะเหตุการณ์บางอย่างที่เปลี่ยนไป จึงทำให้เธอและเขาขาดการติดต่อกันมาสักพักนึงแล้ว จนรินรดาก็เผลอคิดไปว่าเคนเนธเองก็คงกำลังเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่นั่นแล้ว และเธอเองก็ไม่เคยคิดหาเหตุผลว่าทำไมบัญชีเฟซบุ๊กของเธอจึงถูกปิดกั้นจากเคนเนธ “เฮ้อ…ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วเขาจะจำฉันได้เหรอ อยู่ๆ ทักไปหาคงเอือมฉันแน่ ป่านนี้คงไปมีแฟนใหม่ไปแล้ว” รินรดาตัดพ้อ เธอและเคนเนธต่างก็มีความทรงจำที่ดีต่อกัน และกำลังไปได้ดี แต่จู่ๆ เขาก็มาตัดขาดการติดต่อกับเธอ จนทำให้รินรดาเองก็อดน้อยใจไม่ได้ “นี่ยัยริน มันอาจจะมีอะไรผิดพลาดก็ได้ ขอร้องล่ะ ให้ฉันลองถามพี่เจดูนะ พอจะถามทีไรแกก็ห้ามฉันตลอดเลย” เจนจิราบ่น ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ในห้องนอนของรินรดาออกมา ถ้าหากเธอไม่พูดเรื่องนี้กับรินรดาเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะรู้ว่ารินรดานั้นดื้อดึงแค่ไหน…..