CHAPTER 87
TULALA ako sa labas ng malaking bintana hanggang sa bumuhos na lang doon ang malakas na ulan. Ang dilim na ng langit, nakaka-relax naman ang lamig ng panahon pero nakakalungkot lang talaga na parang nakikidalamhati ang kalangitan sa ‘min dito.
“Hindi siya nakaligtas...” ulit ni Kai sa ibinalita ko sa kaniya patungkol kay Tito Euan.
Tahimik at nalulungkot na tumango lang ako bilang pagtugon. Ilang araw na ang lumilipas magmula noong nangyari ang bangungot para sa ‘kin na pagharap sa ‘min ni Angelo pero hanggang ngayon ay nahihirapan pa rin akong matulog sa tuwing gumagabi.
Sa sobrang takot siguro kahit na ang totoo ay tapos naman na ang lahat at ligtas na kami pareho ni Kai. Nagpapasalamat na nga lang din ako sa langit dahil kahit isang organ ay walang natamaan sa katawan nam
