CHAPTER 72
NAGING seryoso nang sobra ang tingin sa ‘kin ni Angelo dahil sa narinig at siya na mismo ang lumapit sa kahon. “Kung ayaw mong tumingin ay ayos lang, ako na lang ang magbubukas. Diyan ka lang at subukang huwag masyadong mag-isip ng kung ano.” Matapang nitong sambit.
Pakiramdam ko ay may nagtakbuhang mga daga sa ‘king dibdib dahil sa kaba nang makitang binubuksan niya na ang kahon. Lumakas ang amoy na ‘yon sa paligid, naisip kong baka nabuksan niya na ang kahon, mabilis itong dumiretso sa pinto para isara iyon marahil para hindi kumalat sa ibang parte ng shop na may customers.
Pero nagkaroon ako ng tyansang silipin ang nasa loob. At nang gawin ko iyon... agad na natutop ko ng aking mga palad ang aking bibig sa gulat habang nanlalaki ang mga naluluhang mata.
Diyos ko...
Lumap
