KABANATA 27
TINA
Nakatulong ‘yung sobra-sobrang pag-iyak ko kahapon. Medyo okay na ako, pero syempre nandito pa rin ‘yung sakit. Hindi naman gano’n kadaling kalimutan si Blake, lalo na at magkasama kami sa iisang bubong. Pero kailangan ko kayanin.
Pinahiram ako ni Mia ng damit ng ate niya para makapasok din ako sa school. Medyo halata pa sa mga mata ko ‘yung pag-iyak ko kahapon, kaya itong si Mia, ginamit talaga ‘yung talent niya sa pagme-make-up, para maayos ‘yung itsura ko. Hindi raw pwedeng makita ako ni Blake na mukhang namatayan. Dapat mukha akong blooming.
Nasa canteen kami ni Mia nang lumapit samin si Andre. “Hi Mia! Hi Tina!” Naupo siya sa tabi ko.
“Hi Andre!” Pinilit kong ngumiti sa harapan niya.
“Kumusta ka na? Tinupad mo ba ‘yung pangako mo sa akin kahapon? Hindi ka na
