ศัตรูที่รัก

ชายหญิงสามีภรรยาคู่นึงที่ทะเลาะกันเสียงดังลั่นบ้านเรื่องราคะกาม ต่อปากต่อคำกันไม่ตกเมธธา....... ประธานใหญ่เจ้าของบริษัทห้างหุ้นส่วนจำกัด ติดอันดับ5ที่รวยที่สุดในประเทศ.คุณหญิงใหญ่ .....ภรรยาเอก "ทำไม!!ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ คุณเอานังผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้ขึ้นมาเป็นเมียของคุณอีกคนได้ยังไง!!! "ทำไมจะไม่ได้ พิมก็เป็นเมียผมอีกคนนึง เเละผมก็เป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้!ผมมีสิทธิ์จะเอาใครเข้ามาหรือไล่ใครออกไปก็ได้ คุณจะทำไม!!! "ทำไมยังงั้นหรอ... คุณหยามฉันเกินไปคุณเมธไหนคุณบอกว่าคุณจะมีฉันเดียวไง จะยกให้ฉันเป็นที่1...เเล้วอีนางเพศยาคนนี้มันเป็นใคร!!!! "!!! หมับบ!!! "หยุดด!!อย่ามาเเตะต้องเมียฉันนะ!!! "ฮึกก!! "!!! ร่างหนาตะคอกเสียงดังดึงผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเอก... ออกจากตัวหญิงสาวที่พึ่งได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ในฐานนะภรรยาเล็ก "ทำไม!!!ทำไมฉันจะทำมันไม่ได้!!!นี่คุณชอบผู้หญิงต่ำๆแบบนี่น่ะหรอ!!! เพี๊ยะ!!!!!! ฝามือหนาของผู้เป็นสามีฟาดลงบนเเก้มของำมพรรณหันไปตามเเรงตบของปรเมธผู้เป็นสามีเเก้มขาวขึ้นริ้วเป็นรอยเเดงของฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด ... คนรับใช้ที่..ยืนอยู่เหตุการณ์ทางด้านยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะตั้งเเต่พวกเธอมาทำงานที่บ้านหลังนี้ นายใหญ่ ไม่เคยลงมือกับคุณ พิมพรรณเลนเเม้เเต่ครั้งเดียว "พ่อ!!!!ทำร้ายนายเเม่ทำไม!!! รณพีร์ เด็กหนุ่มวัย14ปีเดินปรี่เข้ามาประชิดผู้เป็นพ่อ.. เพราะนี่เป็นเวลาเลิกเรียน..จริงๆ เด็กหนุ่มยืนดูสถานะการณ์อยู่ที่ด้านนอกตั้งนานเเล้ว เพราะไม่กล้าเข้าไป ภายในห้องที่ผู้เป็นพ่อแและเเม่ทะเลาะกัน..มันทำให้เขาตกใจมากๆ... "ก็เเม่เเกมันทำคนของฉันไง!!!! "ฮึกกกก พิมพรรณ หันหนาไปทางทิศทางอื่นเพื่อไม่อยากให้ลูกชายคนโตเห็น ริ้วรอยที่มันเเดง ความเป็นเเสบเเละชาที่ใบหน้าแบบนี้เธอก็พึ่งเคยโดย.. น้ำตาที่ร่วงไหลออกมา มันก็สุดที่จะกลั้นมันเอาไว้ ไม่คิดเลย..... ไม่คิดว่าสามีตัวเองจะเป็นคนเเบบนี้ไปได้ ก็เพราะความที่ไม่คิดนี่เเหละ เธอเลยพลาด ... รณพีร์รีบวิ่งมากอดเเม่เอาไว้นัยต์ตาของเด็กหนุ่มนั้นเปลี่ยนไปทันทีเวลามองมาที่พ่อ "นายแม่ของผมทำอะไรผู้หญิงคนนี้หรอครับ!!...มันมีอธิพลต่อพ่อมากขนาดนั้นเลยหรอครับ!!!ถึงทำร้ายแม่อ่ะ!! รณพีร์ตะโกนใส่ผู้เป็นพ่อพร้อมกับสายตาอันเกรี้ยวกราดมองไปยัง เบญญาณี ที่ยืนเกาะเเขนพ่อของเขาอยู่ "แกอย่ามาพูดจาเเล้วทำสายตาแบบนี้นะ!!!! "!! ผู้เป็นพ่อง้างมือขึ้นตั้งท่าจะตีลูกชายของตัวเองอีกครั้ง..เเต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงปรามของภรรยาที่หันมาจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องทำให้ผู้เป็นสามีนั้นลดมือลงในทันที "!อย่ามาทำพีร์ลูกชายของฉัน..ลดมือสกปรกๆนั้นลง!!!! "ไม่อยากให้ตีมันก็สอนมันให้รู้จักกาละเทศะ บ้างไม่ใช่ให้มันมายืนทำหน้ากร่างแบบนี้!!! "อย่ามาว่าลูกของฉัน.... ฉันคิดว่าลูกฉันฉลาดพอไม่ได้โง่.... ที่ควรจะนิสัยดีกับใครเเละร้ายกับใคร..ไม่เหมือนกับคนหรอกที่โง่เง่า!!! ไปโดนอีกผู้หญิงพันธ์นี้มันหลอกเอาได้!!! "หยุดพูดใส่ร้าย เบญเดี๋ยวนี้นะ!!! "ทำไม!!!! เสียงทั้งสองก็ไม่มีทีท่าว่าจะลดละ รณพีร์ ที่หันหน้าซุกเข้าหน้าท้องของผู้เป็นเเม่ เพื่อหลบสายตาของผู้เป็นพ่อที่มองเขาอย่างเกลียดชัน ไม่ได้...พ่อเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนี้...รณพีร์เด็กหนุ่มวัยเพียง14ปี กำลังกลั้นความรู้สึกเเละน้ำตาเอาไว้ มีความรู้สึกเดียวที่ออกมาจากใจภายในตอนนี้ คือ เกลียดพ่อเเละผู้หญิงคนนี้ที่สุด "คุณจำไว้เลยนะเมธ คุณจะตายเพราะผู้หญิงคนนี้คอยดู!!! "เออ!!!ก็ตายก็ตายสิวะ!!!ถ้าตายเพราะคนที่ผมรัก ผมก็ยอม!!! "ฮึกกก พิมพรรณชะงักไปชั่วครู่กับคำพูดของสามี...คำว่ารักของสามีที่ไม่ได้บอกเธอเเค่คนเดียว.... มันฟังดูเเล้วทรมานใจเหลือเกิน "คุณกล้าพูดคำว่ารักหรอ? "ใช่!!ผมเบญญา... เธอคือโลกทั้งใบของผม "ไหนคุณบอกว่า...ฮึก คุณจะซื่อสัตย์ต่อฉันไง....เเละสิ่งที่คุณพูดออกมา ผู้หญิงคนนี้คือโลกทั้งใบของคุณน่ะหรอ? เหอะ ตลกสิ้นดี ..เศษเสี้ยวในใจคุณเคยนึกถึงลูกทั้ง3คนที่เป็นเลือดเนื้อของคุณบ้างไหมห้ะ!!!!! "ก็คำว่าซื่อสัตย์ มันกินไม่ได้นี่~.....ถ้าคุณยอมเเต่โดยดี เเละอยู่กันแบบสันติ ผมว่ามันก็ไม่น่าจะไม่มีปัญหา คุณอย่ามากเรื่องหน่อยเลยน่า "คุณใช้คำว่าอยู่กันแบบสันติงั้นหรอ... สมองคุณมันคิดได้เเค่นี้หรอคะ..?ต่ำมาก ต่ำจริง "นี่!!!พิมพรรณ!!! ฝ่ามือหนาง้างขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ภรรยาจะจ้องมองใบหน้าของสามีไม่หลบไปไหน..ก่อนที่ฝ่ามือหนาจะลงกระทบบนหน้าก็ถูกฝ่ามือเล็กของหญิงสาวห้ามปรามไว้เสียก่อน หมับบ!!!! "คุณเมธคะ!!! หยุดเถอะค่ะเด็กๆอยู่มันจะดูไม่ดีนะคะ... อย่าทำร้ายพี่หญิงใหญ่เลยค่ะ "..... ฝ่ามือหนาหยุดนิ่งฟัง ก่อนจะค่อยๆวางมือลงเเนบกับลำตัว "เอาล่ะพอกันที.... ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้ซ้ำซากแล้วฟังไว้นะทุกคนในบ้าน เมธธาชี้ขาด ก่อนจะชี้ไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายของตน "ต่อไปเบญญานีคือคุณหญิงของบ้านนี้อีกคน แฃ้วทุกคนจะต้องเรียกเธอว่า คุณนายน้อย. ส่วนเเกไอ้ลูกไม่รักดี!!! นิ้วหนาชี้ไปที่ลูกชายก่อนจะพูดทำให้ รณพีร์ช้อนสายตามองขึ้นมาที่ผู้เป็นพ่อ "แกต้องเรียกเบญญาว่าแม่น้อย ถ้าเเกไม่เรียกแกโดนดีเเน่!!ฝากไปบอก พวกน้องๆของเเกด้วย ถ้าไม่ฟังตามคำสั่งฉันได้เห็นดีกันแน่!!!! "!!! พอพูดจบ เมธธา ก็เดินจูงมือเบญญาออกจากห้องไป ...เเต่ทว่าหญิงสาวกับหันมามองสองเเม่ลูกที่นั่งทรุดลงไปกับพื้นเเล้วกอดกันอย่างหน้าสงสาร... เเต่ทว่าสายตาของเบญญานั้นที่มองมาไม่ใช่สายตาที่รู้สึกผิดเลยสักนิด กับมียิ้มร้ายปรากฏอยู่ที่มุมปากก่อนจะมองด้วยสายตาเย้ยหยัน "ฮึกกก..พีร์ไม่เป็นไรนะลูก พิมลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู..เเต่เด็กชายก็ได้เเต่นิ่งเงียบ ".... "นี่น้องๆยังไม่กลับมาใช่มั้ยลูก.. "..... "ฮึกกก...ก็ดีเหมือนกัน คินทร์กับกันต์จะได้ไม่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ "ผมเกลียดพ่อ..... คำพูดที่พิมพรรณไม่อยากได้ยินออกมาจากปากลูกชายคนโต... ถึงเมธธาจะเป็นสามีที่เเย่ เเต่เขาเองก็เป็นพ่อที่ดีมาโดยตลอดถึงไม่ได้เเสดงความรักให้เเก่ลูกทุกคน เเต่เมธธาก็รับผิดชอบทุกๆอย่าง ที่เดี่ยวกับลูกจะมีเเค่ช่วงหลังๆ ที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิตของเมธธา ทำให้พ่อผู้เเสนดีของลูกๆนั้นเแลี่ยนไป "พีร์...อย่าพูดแบบนี้อีกนะลูก พิมพรรณพูดพร้อมกับมองไปที่สาวใช้ที่ยืนมองตนเเละลูกอยู่ภายในห้อง "พวกเธอออกไป..ฉันจะอยู่กับลูกชายฉันสองคน "ค่ะ นายหญิงใหญ่ พอพวกสาวใช้ออกไป พิมพรรณจึงหันมาหาลูกชาย เเละบอกกล่าวตักเตือน "จะดีจะชั่วเจาก็พ่อของลูกนะ "แต่พ่อตบเเม่. พ่อทำร้ายแม่..แบบนี้นายแม่ยังรักเขาลงหรอครับ ".... "นายแม่ทิ้งเขาเถอะนะ ..... เราไปอยู่กับตาก็ได้... ปล่อยให้เขาตายไปกับผู้หญิงคนนั้นเลย "รณพรี์!!!! ผู้เป็นแม่ตะหวาดลูกเสียงดัง เด็กชายพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยดุจดั่งไร้ความรู้สึก "แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูด..จะดีจะชั่วเขาก็พ่อของเเกนะ... มันไม่ดีนะลูก ". .. .. "อย่าเเช่งพ่อตัวเองแบบนะลูกมันจะเป็นบาปติดตัวลูกไป ชีวิตลูกจะไม่มีความสุขนะ "..ทำไมครับ. .....เขาทำร้ายจิตใจนายแม่นะคนเลวๆแบบพ่อ ยังต้องได้รับความรักอีกหรอครับ...ตายไปได้ก็ดีไม่ใช่หรอ เพี๊ยะ!!! "ตาพีร์!!!แม่บอกแกเเล้วใช่ไหมว่าอย่าพูดแบบนี้! "...... "ถึงฉันจะไม่มีความสุขมันก็เรื่องของฉันลูกแค่ตั้งใจทำหน้าที่ของลูกให้ดีเถอะ เเล้วไม่ต้องห่วงว่าแม่จะยอมนางผู้หญิงคนนั้น..แม่ไม่ยอมให้มันเขามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของลูกๆของแม่หรอก.... "....นายแม่ เด็กชายเอ่ยเรียกเเม่ด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังตนไม่เขาใจว่าทำไมเเม่ถึงยังทนอยู่ "..... "นายแม่ทนไปเพื่ออะไรหรอครับ... "แล้วเเกคิดว่าเพื่ออะไร....เพราะรักไงล่ะ....เพราะรักไง..แกไม่เป็นแม่เเกไม่รู้หรอก... ทำหน้าที่ของลูกไปเถอะ ทุกสิ่งทุกอย่าง ยังไง มันก็ต้องเป็นของลูก แม่ยังเชื่อว่าสักวันพ่อของลูกเขาจะตาสว่าง "....เเล้วถ้าไม่มีวันนั้นล่ะครับนายแม่ เมื่อลูกชายถามกับ ตนเองก็เลือกที่จะนิ่งไม่ใช่ว่า ไม่อยากตอบ เเต่มันหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้...ใช่ถ้าวันนั้น สามีเขายังไม่ตาสว่างล่ะ.... ตัวเธอเองคงตายก่อนเเน่ๆ หมับบบ!!! พิมพรรณไม่พูดอะไรต่อเพียงเเต่ดึงลูกชายสุดที่รักเขามาไว้ในอ้อมกอด