What They Choose

KABANATA 3

Unspoken History

Hindi sanay si Elara sa katahimikang ganito—yung klaseng tahimik na parang may hinihintay na sumabog.

Unang confrontation nila iyon pagkatapos ng meeting. Executive floor. Glass walls. City lights na nagsisimulang magbukas sa labas, parang mga matang nakamasid.

“Close the door,” sabi ni Adrian, hindi nakatingin.

Sumunod si Elara. Mahinang click. Parang tuldok sa isang pangungusap na matagal nang sinimulan.

“Professional lang,” paalala niya, mas para sa sarili kaysa kay Adrian.

Ngumiti si Adrian—isang ngiting walang saya. “Ikaw ang nagsabi.”

Lumapit siya sa mesa, inilapag ang folder. Sa distansyang iyon, ramdam ni Elara ang init ng presensya niya. Hindi niya kailangang lumingon para malaman kung gaano kalapit ang lalaking minsang kabisado ang bawat paghinga niya.

“Why now?” tanong ni Adrian. “Sa dami ng kumpanya sa Maynila—dito ka bumalik.”

Huminga si Elara, dahan-dahan. “Hindi lahat ng desisyon may paliwanag na magugustuhan mo.”

Tumawa si Adrian nang mahina. “Ganyan ka pa rin. Palaging may itinatago.”

Napaharap siya. “At ikaw? Palaging gustong may kontrol.”

Sandaling tumahimik ang silid. Ang ilaw sa labas ay naglaro sa mga salamin—parang alaala na ayaw magpahuli.

Lumapit si Adrian. Isang hakbang. Dalawa. Huminto siya sa pagitan ng personal at propesyonal—isang linya na pareho nilang alam, pero pareho ring handang tawirin.

“Don’t,” babala ni Elara, mababa ang boses.

“Don’t what?” tanong ni Adrian.

Hindi siya sumagot. Dahil ang kamay ni Adrian ay umangat—hindi para hawakan, kundi para huminto sa ere, ilang pulgada mula sa pisngi niya. Parang sinusukat kung hanggang saan pa sila puwedeng magpanggap.

Ramdam ni Elara ang init ng palad na hindi dumampi. Ang hininga na malapit, pero hindi sumasalubong. Ang alaala ng mga gabing ganito rin ang pagitan—manipis, mapanganib.

“Five years,” sabi ni Adrian, halos bulong. “Not a word.”

“Because if I spoke,” sagot ni Elara, nanginginig ang tapang, “I wouldn’t have left.”

Bumaba ang kamay ni Adrian. Isang pagbitaw na mas masakit kaysa sa paghawak.

“Then don’t expect things to be the same,” sabi niya, umatras.

Hindi umalis si Elara. “Hindi ko inaasahan.”

Nagtagpo ang mga mata nila—walang pangako, walang paumanhin. Pero may apoy na hindi pa rin patay.

Pagbukas ni Elara ng pinto, naramdaman niya ang titig ni Adrian sa likod niya.

Hindi sila naghawakan.

Pero pareho nilang alam—

malapit na.