PAPANG, RIDE ME SSPG

Ranch

CHAPTER 3

ETAZIEL POV

It’s been three f*****g days.

Tatlong araw na ang lumipas, pero kahit anong pilit ko, hindi ko pa rin makalimutan ang gabing 'yon. Ang bawat ungol, bawat halik, bawat hampas ng laman sa laman—paulit-ulit ‘tong bumabalik sa utak ko habang sinusubukang tapusin ang mga kontrata sa opisina ng mansion.

Andito ako ngayon, nakaupo sa leather chair ng personal office ko sa ikalawang palapag ng mansyon. I have a glass of bourbon sa kaliwang kamay, ballpen sa kanan habang pinuputakte ng mga papel ang mesa ko. Pero kahit anong dami ng pinipirmahan ko, iisang boses lang ang nanunuyo sa tenga ko.

“AAHHH SIGE PA! ISAGAD MO PA, ZIEL! GUSTONG-GUSTO KO ‘YAN!!”

“PUTA ANG SARAP MO, BABY! ANG LIIT NG BUTAS MO, ANG SIKIP, ANG BASA!”

“LAKASAN MO PA! f**k AKIN LANG ‘YAN SA’KIN LANG ‘YAN TANGINA!!”

“Lalabasan na ako… Ian…”

“Sabay tayo… Ziel… oh fck, ayan na ‘ko…”*

FLASHBACK

Kumakabog ang kama, nanginginig ang katawan naming pareho. Nakapatong siya sa akin, balot ng pawis ang katawan, habang pinipigilan ko ang sarili kong di sumabog agad sa sobrang sarap. Napakalakas ng tunog ng langitngit, ng mga halinghing, at ng mga mura’t pagmamakaawa niya.

Di ko kilala pangalan niya. Di ko pa nga nakita mukha niya. Blurred. Lasing kami pareho. Pero putang ina, kabisado ko katawan niya. 'Yong kung paano siya sumayaw sa ibabaw ko, paano siya humawak sa leeg ko habang nilalabasan kami pareho—'yun ang hindi nawawala sa utak ko.

Pagkagising ko, wala na siya. Tanging naiwan ay isang mantsa ng dugo sa bedsheets… at isang kwintas.

END OF FLASHBACK

Napangisi ako habang pinaglalaruan ang kwintas sa daliri ko. E.N.—iyon ang nakaukit sa pendant. Pakiramdam ko, familiar. Pero kahit anong pilit, hindi ko maalala kung kanino ko nakita 'to dati.

“Señorito Eta?” tinig ng butler naming si Mang Rigo.

“Hmm?” sagot ko habang sinasabit ang kwintas sa lampshade ko.

“May bisita po kayong… ah, hindi pala bisita. Si Señorita Briannah po. Lasing na naman.”

Napapikit ako. Tangina talaga.

“Pang-ilang beses na ba ‘to ngayong buwan?” tanong ko habang tumatayo.

“Pangatlo po, Señorito.”

“Putangina talaga ‘tong kapatid ko.”

Nagmamadali akong bumaba mula sa office, pababa ng grand staircase. At doon, kita ko agad si Briannah, naka-platform heels, lutang ang mata, yakap ang isang bote ng wine. Hindi ko alam kung matatawa ako o mapipikon.

“Briannah!” sigaw ko. “Anong oras na? At ikaw, ganyang bihis? Para kang—”

“Para akong ano, Kuya?” sarkastikong ngiti niya. “Para akong w***e? Oh wow, narinig ko na ‘yan kay Tita Amanda. Ikaw naman ngayon?”

“Don’t put words in my mouth!” I walked toward her, grabbed the wine bottle from her hand. “Tatlong beses ka nang umuuwi ng ganito, ‘di ka pa rin nadadala?”

“Ano bang pakialam mo?! You’re not Dad! You’re not even my real boss!”

“PERO AKO ANG KUYA MO! And sa bahay na ‘to, habang wala si Dad at Mom, AKO ANG NASUSUNOD!” bulyaw ko, lumalakas na ang boses ko.

“Kuya naman…” she tried to pout, drunk smile on her lips. “Nag-eenjoy lang ako. Hello? Twenty-seven na ‘ko. I can have a little fun!”

“Fun? Getting drunk on a Wednesday night? Nilalagay mo sa alanganin ‘yung pangalan natin, Briannah!”

“Eh ikaw?” bigla niyang balik. “Kailan pa? Last weekend lang, may pinatalsik kang babae sa VIP suite mo. Lasing din ‘yon, Kuya Eta. Wag kang magmalinis.”

Nanlaki ang mata ko. Tangina. May nakakita pala nun?

Hindi ko na siya sinagot. Pero bago pa ako makareact, narinig ko ang pamilyar na tunog ng sasakyan sa labas. Bumukas ang pinto.

“Anak!” si Mommy. Tumakbo papasok, kasunod si Daddy.

“Anong nangyayari rito?” tanong ni Daddy, malamig ang boses.

“Pa, si Briannah po…” simula ko.

“Eh ‘tong Kuya ko kasi, Pa!” sabat ni Briannah habang umiiyak. “Pinapagalitan ako kahit wala naman akong ginagawang masama! Sinasakal ako dito! Hindi ako makagalaw!”

“Briannah…” bulong ni Mommy, tinatapik ang balikat niya. “Baby, hindi mo pwedeng ituloy ‘to. Hindi araw-araw pwede kang magpakawala.”

“Mom, please. Twenty-seven na ako!”

“Exactly!” sabat ko. “Twenty-seven ka na, pero parang teenager kung umasta!”

“Enough!” singit ni Daddy. “Dalawa kayong pasaway. Briannah, you need discipline. Etaziel, ikaw, you need space. Pareho kayong naglalaban ng init ng ulo rito sa Maynila. That’s it. Decision’s final.”

“Final?” tanong ko.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“Tatawagan ko si Lolo mo. Ipapadala namin kayo pareho sa ranch natin sa Mindanao. Sa bundok. Isang buwan. Walang signal, walang clubs, walang luho.”

“WHAT?!” sabay naming sigaw ni Briannah.

“Mommy! That’s unfair!” protesta ni Bri.

“I’m running a billion-peso company! Hindi ako—”

“—And you’re both becoming monsters,” putol ni Mommy, seryoso ang mga mata. “We want the old Etaziel and Briannah back. Simple. Magkapatid. Hindi artista. Hindi celebrity. Hindi tagapamana ng imperyo. Kundi anak naming dalawa.”

Tahimik. Tumingin ako kay Bri. Siya rin, shock ang mukha.

Pero alam kong may punto sila.

Dahan-dahan akong bumuntong hininga.

“Kailan?”

“Tomorrow morning,” sagot ni Daddy. “Private chopper. Si Mang Rigo maghahatid. Mag-empake kayo.”

Tahimik pa rin. Pero naramdaman kong tumingin si Bri sa akin.

“Kuya…” mahina niyang sabi. “Sorry.”

Huminga ako nang malalim. “Ako rin. Sorry. Pero putangina talaga, lasing ka na naman.”

“HA! You’re still an ass,” biro niya, ngumiti ng pilit.

Ngumisi rin ako. “At ikaw pa rin ang baby sa pamilya.”

Nagkatawanan kami kahit papano.

Pero sa loob ko, nagiinit pa rin ang ulo ko. Sa kanya. Sa sarili ko. At higit sa lahat… sa babae sa VIP room.

Sa babaeng hindi ko maalala ang mukha. Pero naiwan sa’kin ang katawan. Ang boses. At ang kwintas.

Kinabukasan maaga kaming umalis at sumakay na kami sa chopper.

"Kuya, seryoso ba talaga to? As in dito tayo maninirahan? Wala bang signal dito? Wala bang wifi? Wala bang... civilization?" reklamo ni Briannah habang hawak-hawak ang phone niya na may zero bars.

"Yes. Kaya nga dinala tayo dito. Para makapagpahinga ka sa pagiging lasinggera mo at ako sa ibang klaseng stress," sagot ko habang nakaheadset pa ako, sinisilip ang mga bundok sa ibaba.

"Ugh! Akala ko joke lang 'to kagabi! Kuya naman eh! Isumbong kita kay Mommy!"

"Sinong mommy? Yung umiiyak kahapon dahil muntik ka nang mapulot sa kalsada? Oo, sumbong mo 'ko."

Napailing na lang ako. Iba talaga si Briannah. Jolly, maingay, pero pasaway. Kaya siguro kami magkasama ngayon sa exile na 'to. Oo, exile. Yun lang tingin ko sa lugar na 'to kahit pa pag-aari namin ang kalahati ng bundok na 'to.

Paglapag ng chopper, agad akong sinalubong ng malamig na hangin at ang amoy ng mga damo. Ang tanawin? Para kang nasa loob ng isang lumang postcard. Gubat. Kabundukan. Kalabaw. Mga tauhan. At siyempre… mga kabayo.

"WAAAAAAAAAH! Wala talagang signal! KUYA! PANO NA ANG IG STORIES KO? PANO NA SI t****k?!" sigaw ni Briannah habang paikot-ikot siya sa paligid na parang nababaliw.

"Gamitin mo utak mo, hindi lang filter. Mag-vlog ka diyan gamit kandila," natatawa kong sagot.

"Ayoko na! Gusto ko na umuwi!"

"Wala kang choice. Welcome to our own little hell."

Pagkababa namin, sinalubong kami ng mga tauhan. Karamihan ay mga matatandang lalaki, ilang kababaihan, at may mga batang nakakilala sa akin agad.

"PAPANG ETAAAAA!!!" sabay-sabay silang sumigaw.

"PAPANG ETA! POGI MO PA RIN, PAPANG!"

"MAY ASAWA KA NA BA?"

"AKIN KA NA LANG, PAPANG!"

Natatawa ako habang naglalakad, parang artista. Si Briannah naman? Halos mapuno ng mata niya ang langit.

"Grabe! Feeling mo artista ka talaga, no? Eh mukha kang kabayo minsan!"

"Buti nga mukha lang, ikaw amoy pa."

"PAPANG ETAAA! ANAKAN MO AKO!" sigaw ng isa sa mga dalagang nakasando at naka-mini shorts.

"f**k ME PAPANG!" dagdag pa ng isa na may hawak pang tabo habang nagsasampay.

"KYAAAAH!!" sabay-sabay silang nagtawanan, habang napatingin na lang ako sa kalangitan na parang gusto ko nang bumalik sa siyudad.

Tinawanan ko na lang silang lahat. Familiar ang vibes. Tahimik pero maingay ang paligid. Parang 'yung gabing hindi ko makalimutan.

Bumalik ang atensyon ko sa bakuran nang makita ko ang kabayo ko. Si Zie. Ang itim niyang balahibo, ang mapupula niyang mata, at ang agresibo niyang lakad—parang mas lalake pa siya kaysa sa akin.

"Zie," tawag ko habang palapit ako.

Lumapit siya sa akin. Dinalaan ang mukha ko. Literal. Tangina, ang babaeng 'yon lang ang huling dumampi sa balat ko at ngayon kabayo na ulit.

"Na-miss mo ko, boy?" sabay haplos ko sa leeg niya.

Sumakay ako kay Zie, parang walang nagbago sa saddle niya. Ramdam ko agad ang kapangyarihan niya sa ilalim ng akin well, ng puwet ko.

"KUYAAA! MAG-IINGAT KA DIYAN! BAKA MABAGSAK KA! KUNG MAMATAY KA, AKO MAGMAMANA NG BAHAY NATIN!" sigaw ni Briannah.

"Hindi ako mamamatay. Pero ikaw, kung hindi ka tumigil kakasigaw, papatali kita sa kalabaw para magka-signal ka."

Habang dahan-dahan kaming lumalayo ni Zie, dinaanan namin ang grupo ng mga babae.

"KYAAAAAA!! BUMALIK NA SI PAPANG ETA!!"

"SIGE NA, PAPANG! GAWIN MO KONG INAHING BABOY!!!"

"DI BA AKO PWEDE MAGPAKABAYO PARA SAKYAN MO RIN?!"

Napailing ako pero hindi mapigilang tumawa.

"Hoy! Tigil-tigilan niyo nga 'yan! Baka si Zie pa 'yan mainlove sa inyo!" sigaw ko habang palayo.

"Basta bumalik ka ha, Papang! Ready na 'ko!"

Ilang metro ang nilakad namin at huminto ako sa may talampas. Dito kita ang buong hacienda namin. Parang painting. Kulang na lang si Monet.

Tahimik.

Kalmado.

Pero sa loob ko… gulo.

Yung kwintas na naiwan sa kamay ko pa rin. Nakasilip sa ilalim ng polo ko. 'E.N' ang nakaukit sa pendant. 'E.N.'

"Sino ka ba talaga?" tanong ko sa sarili ko.

Biglang tumunog ang radyo sa saddle ni Zie.

"Señorito Eta, pabalik na po kayo? May nilutong bulalo si Manang para sa inyo."

"Copy. On the way," sagot ko.

Pabalik na ako, pero sa isip ko… gusto kong matuklasan kung sino talaga si 'E.N.' Bakit parang pamilyar siya? Bakit kahit sa lugar na punong-puno ng damo at hangin, siya pa rin ang nasa utak ko?

Pagbalik ko sa manor, nadatnan ko si Briannah na nakahiga sa duyan.

"Ang init. Ang boring. Wala man lang hot guy dito."

"Ako nandito. Hot ako."

"I said hot guy, not hot kuya."

"Bastos."

"Alam mo kuya, hindi ko akalain na kahit gaano ka ka-perpekto sa siyudad, ganito ka kabaliw dito."

"Saan mo nakuha 'yan?"

"Well, imagine mo. May sarili kang chopper, mansion, kabayo, alalay, kabundukan, at harem. Ganon level."

"At least may sense of humor ka pa rin."

Nang gabing iyon, tahimik ang paligid. Pero ang puso ko, hindi pa rin.

Gusto kong sumigaw sa bundok.

"PUTANGINA, SINO KAAAA?!"

Pero syempre hindi ko ginawa. Papang Eta ako. Dignity first.

Pero hindi ko mapigilang isipin.

Kung nagkataon… baka siya rin ang hinahanap ko.