Don't Ghost Away

Nag libot libot ako dito mismo sa Paris, the most visited place and capital of France. I can't stop thinking on how far I have become after supporting myself alone since my high-school days, and a memories we had. I am alone yet I have some friends to lean on after I graduated under Architecture and Design. As well as during my school days I part time job to be an interior designer for tv shows. I get credits from it kaya noon pa lamang ay may naka kita sa kakayahan ko at pa ulit-ulit akong nag disenyo sa iba't ibang set na kukuhaan nila. It help me a lot being recognized, I am able to pay my tuition fee in time until I graduated. But it is just the start, I am at the middle now and with few step away on becoming well known Designer. "Ang ganda! Amara, tara na." Masigla na puma ikot-ikot si Jelly, hindi ko siya pinansin sa kadahilanan na baka isipin ng kahit sino na narito ngayon ay baliw ako na kinakausap ang hangin. "Pati ang mga multo dito ay patok!" malanding wari niya. Nawala na naman siya sa paningin ko at mag isa siyang nag libot kung saan niya gusto. Hinatid ako ni Manager Simon Laurent ng Commercial Company sa hotel na tutuluyan ko. Halos mag gagabi na rin kaya dumiretso ako agad sa kama upang makapag pahinga, nasaan na naman kaya si Jelly Ace? Binagsak ko ang aking katawan sa malambot na kama. Kinuha ko ang laptop ko upang alamin kung may nag email na sa'kin galing sa nais ko pasukan sa susunod kong project pagka tapos ko magtrabaho dito, ang Osvaldo Company ang nais kong subukan pasukin noon pa, isa na rin ito sa dahilan kung bakit ako nag tatrabaho ng mabuti, para lang maka pasok ako sa kumapanya na iyon. Asian's Top Company 'to kaya mahirap ang makapasok sa lahat ng gusto mong trabaho dito, bukod sa malaki sila magpa sahod ay maari ka din maging sikat bilang isang empliyado nila. Lahat ng employees doon ay sumikat na dahil naka pasok sila sa kumpanya, isang malaking karangalan ang makapasok dito. Hindi naman pasahod o kasikatan ang nais ko doon upang makapasok, iba ang punterya ko. Nais ko makapasok roon upang mapa lapit sa taong nais kong malaman ang tunay na katauhan. "Si Zaidee nakita ko! Nakita ko siya, sigurado ako na siya 'yun!" nakita ko si Jelly na natatarantang tumagos sa pader papasok sa silid ko. Napa nga-nga ako nang marinig ko ang pangalan na binabanggit niya. siya ang nais ko makita halos walong taon na ang nakakaraan, sigurado ako na nakikilala niya pa ako ngunit hindi manlang niya ako binisita o kami ni Jelly. Nakaka sama ng loob dahil nangako siya na kahit anong mangyari ay tutulungan niya ako na makatakas 'kila Xavier at Kina. Pero, bigla nalang siya nawala iniwan niya kami at mag isa akong tumakbo palayo sa mga iyon. "Huwag ka mag cry! Kaloka, tao na kasi siya kaya hindi niya ako makita." malungkot s'yang naupo sa kama, hindi ko maiwasan ang malungkot din. Bakit hindi s'ya nagsabi na aalis siya? "Dapat ay masaya ka na, mayayakap at mahahawakan mo na siya." dagdag niya pa. "He's not Zaidee, Jelly." I said habang nag pupunas ng luha. "Pero, siya talaga ang nakita ko." "I know," I said and ngumiti sa kanya habang s'ya ay naguguluhan pa. "Siya talaga ang nakita mo, but he is not the same person we know." "Eh, paano 'yon? Edi makakalimutan na tayo ni kuya Zaidee?" "Hindi n'ya alam na we existed. Now that he came back to life." There is no Dario Osvaldo we know from the past few years, we met him as Zaidee. Jelly and I named him as that. It is still a puzzle to me the reason he vanished before my college graduation and brought back to life, the person named Dario became trending on the entire internet. That's how I found him exactly look a like to Zaidee. 'til you met me again, Zaidee.